เหนื่อยมากค่ะชีวิตวัยนี้ควรจะเป็นแบบนี้หรอ

คือเราตอนนี้เราก็เรียนอยู่มัธยมค่ะแล้วพี่เรามันมีลูกซึ่งแม่เราก็เลี้ยงรวมถึงเราด้วยแล้วพี่ก็ไปทำงานเราเหนื่อยมากค่ะจนมันทำให้ตอนนี้เรากลายเป็นคนที่กลัวการมีลูกในอนาคตเลย บางทีเราเหนื่อยเราหิวอยากพักแต่มันก็ต้องจำเป็นที่จะต้องเลี้ยงอยู่เราไม่ได้ค่าตอบแทนเลยต่อเดือนแต่เราก็คิดแค่ว่าเงินที่พี่มันให้แม่มาต่อเดือนเราก็เอามาซื้อกิน ปกติไม่ใช่คนอารมณ์ร้อนค่ะแต่ถ้าอยู่ๆคิดอะไรที่มันไม่ดีนะเวลานั้นเราจะอารมณ์ค่อยไม่ดีสักเท่าไรพอไปเลี้ยงเด็กมันก็กระทบเด็กแต่เราไม่ได้ทำอะไรเด็กนะคะเราแค่หงุดหงิด ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าทำไมชีวิตที่ควรได้ใช้มันกลับกลายเป็นแบบนี้มันไม่ใช่สิ่งที่เราต้องทำแต่เราคิดว่าถ้าแม่เลี้ยงคนเดียวคงไม่ไหวเราเลยต้องช่วยแต่มันก็เป็นเราที่รู้สึกเหมือนทำทุกอย่างเลย