เมื่อผมหายจากโรคซึมเศร้าโดยเเค่ปฏิบัติธรรมกับนั่งสมาธิ...จนค้นพบความสุขที่ไม่มีวันสูญสลาย

ผมขอเล่าเรื่องนี้เผื่อที่จะเป็นธรรมทานเเก่ผุ้อื่นได้ไม่มากก็น้อยน่ะครับ เมื่อก่อนย้อนไปสัก 2 ปีได้ ผมใช้ชีวิตตามเเบบคนรุ่นใหม่สมัยนี้คือ เช้าทำงาน เย็นกลับบ้าน ว่างๆ ก็อัพเดทเฟสบุ๊ค เล่น tiktok เล่นโซเชียลต่างๆ เเน่นอนว่าผมต้องหลงไปกับอารมณ์หลายรุปเเบบในเเต่ละวัน ทั้งเคลียด กังวล เศร้า สุข(น้อย) เฉยๆ เบื่อๆ จนวันหนึ่งมีความคิดผุดขึ้นมาในหัวว่าอยากนั่งสมาธิ ปฏิบัติธรรม ศึกษาคำสอนพระพุทธเจ้าดู ตั้งเเต่ตอนนั้นถึงตอนนี้ นั่งสมาธิมาได้ปีกว่าเเล้ว พร้อมทั้งฝึกกายคตาสติไปด้วยในเเต่ละวัน ผมได้พบว่าความสุขที่เราค้นหามันไม่มีเเก่นสารอะไรถ้าเทียบกับจิตใจที่คืนสู่ความว่าง เป็นธรรมชาติ สงัดจากสิ่งร้อยรัด หรือที่พระเค้าเรียกว่า สภาวะนิพพานเลย ภาวะนี้ไม่เปลี่ยนเเปลง ไม่ดับสูญ เเละอยู่กับเราตลอดเพราะสิ่งนี้ ไม่มีการเกิด เมื่อไม่มีการเกิดขึ้นการเปลี่ยนเเปลงเเละการสูญสิ้นก็ไม่มี ผมรู้สึกมีความสุขดดยไม่ต้องอาศัยสิ่งภายนอกเลย เเละความเคลียด วิตกกังวล ความซึมเศร้า นอนไม่หลับที่เมื่อก่อนเป็นอยู่ ก็ไม่เลยเกิดขึ้นกับตัวผมอีก ผมว่าคนเราเเค่มีปัจจัยสี่ก็มีความสุขได้เเล้วน่ะถ้าเจริญสติปัฏฐาน 4 มากๆ จนเป็นสิ่งที่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตจนตาย
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่