เราไม่เคยรู้สึกหดหู่กับชีวิตตัวเองมากขนาดนี้เลยค่ะ ตอนแรกชีวิตเราดีมากจนกระทั้งแม่เราเริ่มเล่นหวย เล่นหนักขึ้นเรื่อยๆ จนหมุนเงินไม่ทัน เราปวดหัวเหมือนหัวจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ไม่มีใครช่วยแม่เราได้เลยค่ะ มีแต่คนหันหลังให้แม่เรา แม่เราเป็นหนี้หลายบาทมาก เราคิดว่าเราคงไม่ได้เรียนต่ออีกแล้ว จริงๆ เรามีความฝันที่อยากจะทำแต่เราคงไม่ได้ทำอีกแล้ว แต่ไม่เป็นไรค่ะเราควรทำอย่างไรกับสภาพความเป็นอยู่ดีคะ เราควรรับมืออย่างไรดี หรือจริงๆเราควรจากโลกนี้ไปหรอคะ