เราที่ออกจากโรงเรียนตอนม.2(เพราะเป็นซึมเศร้า รักษาตัวอยู่ที่ศรีมหาโพธิ) เราย้ายมาเรียนกศน.   พอเรารักษาหาย เรามีแฟนคบกันมา2-3ปีพึ่งแต่งงาน  ตอนนี้เพื่อนๆเขาก็สอบติดม.ดังๆกันเยอะ เราโดนเหยียด และเวลาเราเจอเพื่อนเราไม่กล้าทักเลย กลัวเขารังเกียจที่เรียนไม่สูงเหมือนเขา แต่เราก็ไม่ได้อายที่เรียนจบกศน. และก็มีเพื่อนอีกหลายคนที่ออกจากโรงเรียนเหมือนเรา บางคนเขาก็มีลูกแล้ว  ส่วนคนที่เขาเรียนต่อพวกเขาก็สอบมหาลัย  เพื่อนบางคนที่เขาติดเขาก็ยังคุยกับเราเหมือนเดิมแต่บางคนก็เหยียดว่าเรียนไม่จบ จะทำงานอะไร แต่งงานแต่อายุ18 เรียนไม่จบ  แล้วจะเอาอะไรกิน  เราว่ามันก็จริงอย่างที่พวกเราว่าแหละเรียนไม่จบจะทำงานอะไร  ที่จริงเราก็น้อยใจแหละที่เพื่อนพูดแบบนี้ แต่ก็ทำไงได้ เราได้ตัดสินใจเลือกที่จะแต่งงานแล้วนิ ตอนนี้ก็ได้แค่ทำไร่ทำนา ตัดยางขาย รับซื้อเศษยางพารา รับซื้อยางก้อนถ้วย น้ำยางพารา และงานออนไลน์นิดหน่อย  เราก็พอมีพอกิน  อยู่แบบบ้านๆ