เราควรทำยังไงดี

คือเรื่องราวของเรา...เราไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี เกี่ยวกับตัวเอง เรารู้สึกเหมือนว่าถูกคนที่บ้านเกลียด พวกเขามองว่าเราขี้เกียจ พวกเขาจะมองแบบนั้นมันไม่ใช่เรื่องที่แปลกเลย เพราะตั้งแต่ปิดเทอม เราตื่น 8 ทุกวัน (ปกติเราตื่นตี4เพราะจะไปไม่ทันโรงเรียน) สาเหตุที่เราตื่นสายเป็นเพราะว่าเรารู้สึกเหนื่อยจากการเรียนตอนนี้เรากำลังขึ้นม.4 ที่โรงเรียน ตอนแรกเราจะเรียนต่อที่เดิมเพราะค่าเทอมถูกแต่เราไม่ชอบการเดินทางไปโรงเรียน(เราเมารถ พอไปถึงโรงเรียนก็พะอืดพะอม)เราจึงมาต่อที่ใหม่ที่เราจะได้ไม่ต้องรู้สึกพะอืดพะอม แต่พอมาต่อที่ใหม่คนในบ้านก็บอกว่าสิ้นเปลี้องต้องตัดชุดใหม่ ซื้อของใหม่ทั้งหมด..นี่เป็นเรื่องที่หนึ่ง ต่อจากที่เราตื่นสายหลังจากที่เราตื่นนอนมาเราก็จะนั่งเรียนเอง เพราะเราต้องการที่จะวางแผนอนาคตของตนเอง เราอาจมองเห็นภาพอนาคตของตนเองว่าเราอยากเป็นอะไร(จริงๆเราไม่มีความฝัน เราแค่ทำตามที่คนอื่นบอกว่าเราถนัดอะไร)เราพยายามกับการเรียนอย่างมาก แต่ทุกครั้งที่คนในบ้านเดินผ่านหน้าห้องของเราเขาก็จะพูดว่าเราขี้เกียจ งานบ้านไม่ยอมทำ(อันนี้จริง เพราะเราทำแค่ซักผ้ากับล้างจานเท่านั้น)พวกเขาพูดกับเราทุกวันจนเรา เริ่มรู้ตัวว่าเรากำลังหลบหน้าพวกเขาอยู่ เราจะไม่กินข้าวร่วมกับใคร เวลาใครเดินผ่านก็จะปิดไฟในห้องทำตัวเหมือนไม่ได้อยู่ที่บ้าน...แต่พอนานๆไปเข้าเราเริ่มรู้สึกเหนื่อยและล้าทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไร เราหมดไฟในการทำอะไรหลายอย่างเช่น การตื่นนอน เราไม่อยากตื่น(อาจเพราะเราขี้เกียจเอง) พวกเขาบอกว่าหาเงินบ้างสิ เด็กคนอื่นอายุเท่าเราเขาหาเงินเลี้ยงตัวเองได้แล้ว เขาพูดแบบนี้กับเราทั้งๆที่เราไม่ได้ขออะไรจากเขาเลย มีวันหนึ่งตอนเรียนพ่อมาถามเราว่าอยากได้ไอแพดไหมที่ใช้ก็เครื่องเก่ามากแล้ว เราก็บอกว่าจะดีหรอ? พ่อก็พูดว่าดีสิ ให้ไปบอก..(คนในบ้านคนหนึ่ง)เลยต้องผ่านเขาก่อน พอเราไปบอก..เขาก็บอกว่าไอแพดจำเป็นไหม เครื่องเก่าพังแล้วหรอ ใช้ไม่รักษาเลยเขาใช้มาได้ตั้งหลายปี(ไอแพดเราได้มาจากเขาตอนม.1) เขาบอกให้เราหาเงินเองไม่ต้องพึ่งพ่อแม่ จนทุกวันนี้เราก็ยังไม่ได้ไอแพดเครื่องใหม่เลย เราก็ไม่อยากทำให้พ่อต้องลำบากเราจึงใช้เครื่องนั้นมาโดยตลอด พ่อกับแม่เราชอบทะเลาะกันโดยสาเหตุเล็กๆอยู่เสมอ เช่น พ่อไม่รับโทรศัพท์ แม่ก็จะคิดว่าพ่อนอกใจ(พ่อเคยทำมาแล้ว เพราะพ่ออดทนต่อแม่ไม่ไหวแล้วแม่สร้างหนี้มากมาย) จนทุกวันนี้คนในบ้านก็ยังเหมือนเดิมเขาอาจจะพูดประสงค์ดีแต่สำหรับเรามันก็เหมือนหนามที่ค่อยแทงเราทุกวัน ทุกวันนี้เราควรจะปรับตัวยังไงดีคะ? เราไม่มีเพื่ิอนสนิทด้วย เราไม่ค่อยชอบพูดคุยสักเท่าไหร่ เราผ่านทุกวันมาได้ด้วยการกินอาหาร หลบหน้าคนอื่นและการต่อจิ๊กซอว์แล้วเก็บเข้ากล่อง นี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้นค่ะ ส่วนเรื่องงานเราพยายามหาทำแล้วค่ะ แต่เราก็ไม่สามารถทำได้ เราต้องขอรบกวนด้วยนะคะ ช่วยให้คำแนะนำเราด้วยค่ะ