สวัสดีค่ะ พอดีมีเรื่องที่อยากปรึกษานิดหน่อย
พอดีพักนี้มีช่วงนึงที่มีอาการเศร้าเกิดโดยทราบสาเหตุ แก้ปัญหาไปแล้ว หรือบรรเทาลงแล้ว แต่อาการเศร้าไม่หายไปค่ะ ขอบอกไว้ก่อนว่าเราไม่ใช่ผู้ป่วยซึมเศร้านะคะ เราเป็นคนอารมณ์ดีมากๆ และอาการเศร้าที่เกิดขึ้นที่พูดถึงก็ไม่ได้นานมาก ใช้เวลาประมาณ 1-4 วันก็หาย หรือนานสุดก็ประมาณ 1 สัปดาห์ ก็หายกลับมาซ่าได้เหมือนเดิม
แต่สิ่งที่แย่มากจนมีผลเสียต่ออย่างอื่นด้วยก็คืออาการเศร้าที่เกิดขึ้นค่ะ พอเราเศร้าแล้วรู้สึกไม่อยากทำอะไรเลย เดดไลน์งานก็จะมาถึงแต่ไม่อยากทำอะไรเลย อยู่เฉยๆ ก็ร้องไห้ ตรงนี้เข้าใจว่าเป็นอาการเก็บกดกับเรื่องที่เกิดขึ้น ซึ่งเราจะมีวิธีบรรเทาโดยการทำสิ่งที่ชอบไปเรื่อยๆ แต่ผลเสียคือ การทำแต่สิ่งที่ชอบมันจะทำให้เราไม่ได้ทำงานที่สำคัญ ไม่ได้เรียนหรือเรียนไม่รู้เรื่อง หรือบางครั้งก็รู้สึกแย่เกินไปที่จะมามัวทำสิ่งที่ชอบ ส่วนเรื่องการพูดคุยกับคนอื่นๆ ปกติถ้าหายจากอาการนี้ไปแล้ว เราก็จะเป็นฝ่ายบอกทุกคนเองว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม แต่ถ้าตอนที่ยังอยู่ในอาการเศร้า จะไม่ค่อยอยากพูดคุยกับใครเท่าไร
แต่ที่แย่อีกก็คือ บางครั้งก็จะเกิดขึ้นอีกซ้ำๆ โดยที่เราไม่คาดคิด บางครั้งมันก็เป็นเรื่องเล็กน้อยเกินไปที่จะมามัวเศร้า
เดี๋ยวขออธิบายสาเหตุกับอาการที่เป็นคร่าวๆ นะคะ
ก่อนที่เราจะเศร้า มันจะมีอาการอย่างอื่นเกิดขึ้นก่อน เช่น โกรธ รู้สึกแย่ เครียด วิตกกังวล อิจฉา ฯลฯ หรืออะไรก็ตามที่เป็นอารมณ์ด้านลบๆ พวกนี้จะเกิดขึ้นมาทีละเล็กละน้อย พอสะสมมากๆ มันจะระเบิดออกมาวันนึง แล้วก็จะกลับมาเป็นปกติ เหมือนเราได้ระบายออกไปแล้ว พอหลังจากนั้นไม่นาน พอมีเรื่องอะไรกระทบกระทั่งเล็กน้อยก็จะเริ่มเกิดอารมณ์ด้านลบๆ อีก และก็กลายเป็นอาการเศร้าที่น่ารำคาญในที่สุด
ที่เรามองว่าอาการเศร้ามันน่ารำคาญ อย่างนึงคือ ก็คือเรื่องที่มันส่งผลเสียต่องาน และก็รู้สึกไม่ค่อยดีกับการที่ปล่อยให้น้ำตาไหลแบบเงียบๆ เพราะไม่อยากให้ใครเห็นค่ะ บางทีก็ต้องแอบเช็ดน้ำตาแบบไม่ให้ใครรู้ เพราะไม่ได้อยากให้ใครเป็นห่วงหรือมาใส่ใจ เพราะถ้าเพื่อนรู้สาเหตุที่ทำให้น้ำตาไหลอาจจะหัวเราะเยาะหรือไม่ก็อาจเอาไปเล่าให้คนอื่นฟังต่อได้ค่ะ
ทีนี้ ตอนที่เรามีอาการเศร้า ก็คืออยู่ดีๆ ความทรงจำในอดีตจะไหลทะลักออกมาแบบหยุดไม่ได้ แล้วมันไม่ค่อยมีเรื่องดีๆ พอเรื่องในอดีตไหลเข้ามาในหัว มันก็ชัดเจนมากจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นไปไม่นาน เราพยายามจะแก้โดยการคิดถึงแต่ปัจจุบัน ตั้งใจทำงานในสิ่งที่ต้องทำ แต่เราก็หยุดความคิดพวกนั้นไม่ได้ พอมันหยุดไม่ได้ เราก็จะเริ่มจินตนาการถึงอนาคตที่จะเกิดขึ้น ว่าถ้าไปเจอเพื่อนเราจะเป็นยังไง จะทำตัวยังไงถ้าเรายังเศร้าอยู่ ถ้า worse case คือเราเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังแล้วไม่ได้มีใครสนใจขนาดนั้นเราจะแย่กว่าเดิมหรือเปล่า หรือถ้ามีคนสนใจมากไปจะเกิดอะไรขึ้น ถึงแม้ว่าจริงๆ อยากให้มีใครเข้าใจและอยากพูดตรงๆ กันไปเลยว่าว่าไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก แต่ถ้าทุกคนมองว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระหรือเป็นเรื่องตลกขึ้นมาเราจะเป็นยังไงต่อ ทีนี้พอมันบวกกับความทรงจำในอดีตที่ยังจินตนาการค้างไว้อยู่ มันก็จะหยุดร้องไห้ไม่ได้ ไม่มีสมาธิ พอไม่มีสมาธิเราก็จะกังวลซ้ำอีกว่างานที่เราทำจะเสร็จมั้ย ถ้าไม่เสร็จจะโดนด่ามั้ย ถ้าไม่ตั้งใจเรียนจะโดนด่ามั้ย แต่คงโดนแน่ๆ อยู่แล้ว ซึ่งเราก็ควรจะชินๆ ได้แล้วเพราะมันหนีไม่พ้น เราก็คงได้แต่ยอมรับและรอจนกว่าเราจะหายดีแล้วกลับมามีไฟพร้อมทำงานเหมือนเดิม
ทีนี้เราเลยอยากลองถามเพื่อนๆ ชาวพันทิปดูค่ะ ว่ามีใครมีแนวทางการแก้ปัญหาอย่างอื่นนอกจากที่เราทำไหม ที่แบบสามารถช่วยทำให้เราหยุดอาการเศร้าอย่างรวดเร็วแล้วมาโฟกัสกับงานได้ หรือทำให้น้ำตาไม่ไหลเพราะจะได้ไม่ต้องมาแอบเช็ดน้ำตาโดยที่มันไม่ใช่สถานการณ์ที่ควรร้องไห้สักที
พอดีตอนนี้กำลังเข้าสู่อาการนี้พอดี เลยอยากรีบๆ เขียน เพื่อที่จะจำความรู้สึกได้ เพราะตอนเราอารมณ์ดีก็ลืมไปแล้วว่าเคยเศร้าอะไรไร้สาระแบบนี้ด้วย และก็เพื่อรีบแก้ปัญหาเร็วๆ เพราะช่วงมีงานต้องทำเยอะมากเลยค่ะ
ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ 🙏
มีอาการเศร้าที่เกิดขึ้นบ่อยจนรู้สึกรำคาญ แก้ยังไงคะ?
พอดีพักนี้มีช่วงนึงที่มีอาการเศร้าเกิดโดยทราบสาเหตุ แก้ปัญหาไปแล้ว หรือบรรเทาลงแล้ว แต่อาการเศร้าไม่หายไปค่ะ ขอบอกไว้ก่อนว่าเราไม่ใช่ผู้ป่วยซึมเศร้านะคะ เราเป็นคนอารมณ์ดีมากๆ และอาการเศร้าที่เกิดขึ้นที่พูดถึงก็ไม่ได้นานมาก ใช้เวลาประมาณ 1-4 วันก็หาย หรือนานสุดก็ประมาณ 1 สัปดาห์ ก็หายกลับมาซ่าได้เหมือนเดิม
แต่สิ่งที่แย่มากจนมีผลเสียต่ออย่างอื่นด้วยก็คืออาการเศร้าที่เกิดขึ้นค่ะ พอเราเศร้าแล้วรู้สึกไม่อยากทำอะไรเลย เดดไลน์งานก็จะมาถึงแต่ไม่อยากทำอะไรเลย อยู่เฉยๆ ก็ร้องไห้ ตรงนี้เข้าใจว่าเป็นอาการเก็บกดกับเรื่องที่เกิดขึ้น ซึ่งเราจะมีวิธีบรรเทาโดยการทำสิ่งที่ชอบไปเรื่อยๆ แต่ผลเสียคือ การทำแต่สิ่งที่ชอบมันจะทำให้เราไม่ได้ทำงานที่สำคัญ ไม่ได้เรียนหรือเรียนไม่รู้เรื่อง หรือบางครั้งก็รู้สึกแย่เกินไปที่จะมามัวทำสิ่งที่ชอบ ส่วนเรื่องการพูดคุยกับคนอื่นๆ ปกติถ้าหายจากอาการนี้ไปแล้ว เราก็จะเป็นฝ่ายบอกทุกคนเองว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม แต่ถ้าตอนที่ยังอยู่ในอาการเศร้า จะไม่ค่อยอยากพูดคุยกับใครเท่าไร
แต่ที่แย่อีกก็คือ บางครั้งก็จะเกิดขึ้นอีกซ้ำๆ โดยที่เราไม่คาดคิด บางครั้งมันก็เป็นเรื่องเล็กน้อยเกินไปที่จะมามัวเศร้า
เดี๋ยวขออธิบายสาเหตุกับอาการที่เป็นคร่าวๆ นะคะ
ก่อนที่เราจะเศร้า มันจะมีอาการอย่างอื่นเกิดขึ้นก่อน เช่น โกรธ รู้สึกแย่ เครียด วิตกกังวล อิจฉา ฯลฯ หรืออะไรก็ตามที่เป็นอารมณ์ด้านลบๆ พวกนี้จะเกิดขึ้นมาทีละเล็กละน้อย พอสะสมมากๆ มันจะระเบิดออกมาวันนึง แล้วก็จะกลับมาเป็นปกติ เหมือนเราได้ระบายออกไปแล้ว พอหลังจากนั้นไม่นาน พอมีเรื่องอะไรกระทบกระทั่งเล็กน้อยก็จะเริ่มเกิดอารมณ์ด้านลบๆ อีก และก็กลายเป็นอาการเศร้าที่น่ารำคาญในที่สุด
ที่เรามองว่าอาการเศร้ามันน่ารำคาญ อย่างนึงคือ ก็คือเรื่องที่มันส่งผลเสียต่องาน และก็รู้สึกไม่ค่อยดีกับการที่ปล่อยให้น้ำตาไหลแบบเงียบๆ เพราะไม่อยากให้ใครเห็นค่ะ บางทีก็ต้องแอบเช็ดน้ำตาแบบไม่ให้ใครรู้ เพราะไม่ได้อยากให้ใครเป็นห่วงหรือมาใส่ใจ เพราะถ้าเพื่อนรู้สาเหตุที่ทำให้น้ำตาไหลอาจจะหัวเราะเยาะหรือไม่ก็อาจเอาไปเล่าให้คนอื่นฟังต่อได้ค่ะ
ทีนี้ ตอนที่เรามีอาการเศร้า ก็คืออยู่ดีๆ ความทรงจำในอดีตจะไหลทะลักออกมาแบบหยุดไม่ได้ แล้วมันไม่ค่อยมีเรื่องดีๆ พอเรื่องในอดีตไหลเข้ามาในหัว มันก็ชัดเจนมากจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นไปไม่นาน เราพยายามจะแก้โดยการคิดถึงแต่ปัจจุบัน ตั้งใจทำงานในสิ่งที่ต้องทำ แต่เราก็หยุดความคิดพวกนั้นไม่ได้ พอมันหยุดไม่ได้ เราก็จะเริ่มจินตนาการถึงอนาคตที่จะเกิดขึ้น ว่าถ้าไปเจอเพื่อนเราจะเป็นยังไง จะทำตัวยังไงถ้าเรายังเศร้าอยู่ ถ้า worse case คือเราเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังแล้วไม่ได้มีใครสนใจขนาดนั้นเราจะแย่กว่าเดิมหรือเปล่า หรือถ้ามีคนสนใจมากไปจะเกิดอะไรขึ้น ถึงแม้ว่าจริงๆ อยากให้มีใครเข้าใจและอยากพูดตรงๆ กันไปเลยว่าว่าไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก แต่ถ้าทุกคนมองว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระหรือเป็นเรื่องตลกขึ้นมาเราจะเป็นยังไงต่อ ทีนี้พอมันบวกกับความทรงจำในอดีตที่ยังจินตนาการค้างไว้อยู่ มันก็จะหยุดร้องไห้ไม่ได้ ไม่มีสมาธิ พอไม่มีสมาธิเราก็จะกังวลซ้ำอีกว่างานที่เราทำจะเสร็จมั้ย ถ้าไม่เสร็จจะโดนด่ามั้ย ถ้าไม่ตั้งใจเรียนจะโดนด่ามั้ย แต่คงโดนแน่ๆ อยู่แล้ว ซึ่งเราก็ควรจะชินๆ ได้แล้วเพราะมันหนีไม่พ้น เราก็คงได้แต่ยอมรับและรอจนกว่าเราจะหายดีแล้วกลับมามีไฟพร้อมทำงานเหมือนเดิม
ทีนี้เราเลยอยากลองถามเพื่อนๆ ชาวพันทิปดูค่ะ ว่ามีใครมีแนวทางการแก้ปัญหาอย่างอื่นนอกจากที่เราทำไหม ที่แบบสามารถช่วยทำให้เราหยุดอาการเศร้าอย่างรวดเร็วแล้วมาโฟกัสกับงานได้ หรือทำให้น้ำตาไม่ไหลเพราะจะได้ไม่ต้องมาแอบเช็ดน้ำตาโดยที่มันไม่ใช่สถานการณ์ที่ควรร้องไห้สักที
พอดีตอนนี้กำลังเข้าสู่อาการนี้พอดี เลยอยากรีบๆ เขียน เพื่อที่จะจำความรู้สึกได้ เพราะตอนเราอารมณ์ดีก็ลืมไปแล้วว่าเคยเศร้าอะไรไร้สาระแบบนี้ด้วย และก็เพื่อรีบแก้ปัญหาเร็วๆ เพราะช่วงมีงานต้องทำเยอะมากเลยค่ะ
ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ 🙏