ณ วันนี้วันที่ 30/3/2565 ตัวของผมได้คิดคิดคิดแล้วก็คิด ภาษาที่ผมใช้นั้นเป็นภาษาไทย ผมอาศัยอยู่ที่จังหวัดกรุงเทพมหานครฯ ในประเทศไทย ทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ประเทศของผมเป็นสมาชิกของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผมมองเห็นโลกใบนี้ ผู้คนในโลกนี้ ผู้คนที่ตายจาก ผู้คนที่โง่เขลา ผู้คนที่ฉลาดหลักแหลม ผู้คนที่เห็นแก่ตัว ผู้คนที่น่านับถือ ผู้คนที่น่ารัก ผู้คนที่สดใส ผู้คนที่เป็นมิตร มีหลายอย่างที่ผมเห็นในโลกใบนี้ อะไรนำพาผมมา ณ ที่แห่งนี้กันโชคชะตาหรือสวรรค์ประทาน ฟันทั้ง 28 ซี่ นิ้วทั้ง 20 นิ้ว ตาทั้ง 2 ข้าง หนวดและเครา,สิวและขี้ตา,คิ้วกับผม มีสิ่งใดบ้างในโลกที่ขาวสะอาดปราศจากการดูแล ตัวผมนั้นเป็นคนยังไง ตัวผมนั้นคิดอะไร ผมแค่ต้องการสถานที่ที่ปราศจากความรำคาญในใจผม ผมไม่ต้องการที่จะรวยหรือต้องการที่จะจน ผมไม่ต้องการกำหนดชะตาชีวิต ผมไม่อยากลิขิตมันให้เป็นความฝัน ผมอยากให้ชีวิตผมใหลไปเรื่อยๆ ให้เวลาได้นำพาผมไปในทุกๆที่ ผมไม่ต้องการที่จะคัดสรรเมนูชีวิต ความตายคือสิ่งที่หลายคนไม่ต้องการ แต่น่าแปลกที่คนอย่างผมในวัย 16 ปีกลับไม่เคยคิดที่จะปฏิเสธมันเลยเมื่อเวลาได้นำพา เรากลัวอะไร เราชอบอะไร มนุษย์นี่ช่างประหลาดเสียใจ "... มันหมายความว่ายังไงสำหรับเธอสิ่งนี้ที่เธอเรียกว่าชีวิตโอ้มันแปลกมาก" คำพูดที่มีชื่อเสียงจาก "Mrs. Dalloway" เราค้นพบบางอย่าง เราใช้เวลากับมัน เรามีความรู้สึกกับมัน เราผูกพันกับมัน เราฝันถึงมัน เมื่อบางเวลาเราใจเต้น เมื่อบางเวลาเราเศร้าใจ เรารู้อะไรจริงๆเกี่ยวกับมัน คำตอบคือเรารู้ในแบบที่เราฟัง เรารู้ในแบบที่เราเห็น เรารู้ในแบบที่เราสัมผัส กลิ่นและรสชาติจะบอกหัวใจให้ใฝ่หา อารมณ์และความรู้สึกจะสั่งให้ใจนั้นทำตามมัน ทุกรายละเอียด ทุกมุมมองที่ผ่าน แค่เพียงแค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น ช่วงเวลาที่ไม่เกิน 10 วินาที เพียงแค่นั้นจะติดอยู่กับเราจนวันตาย ข้อความทั้งหมดนี้ตัวผมในอีก 1 ปีข้างหน้าจะยังคงอ่านและจะคิดเหมือนเดิมมั้ยไม่มีใครทราบ เขียนในสิ่งที่อยากเขียนและคิดเสมอว่าเมื่อย้อนกลับมาเราจะภูมิใจทุกครั้งที่ได้สัมผัสมัน สิ่งแวดล้อมที่ผมได้สัมผัส ชีวิตประจำวันที่ผมได้ใช้ อาหารที่ผมได้กิน ความสกปรกที่อยู่บนร่างกายผม อุปกรณ์เครื่องใช้ต่างๆที่ผมมองแล้วเห็นว่ามันไม่จำเป็นต่อชีวิตผมในการดำรงชีพ ผมไม่เคยต้องการอะไรมาก เพียงแต่โลกนี้และสังคมแห่งนี้ได้บังคับให้ผมต้องใช้มัน บนเว็บไซต์แห่งนี้ ที่ที่เงียบงันและเสียงแห่งธรรมชาติ ดนตรีที่ไพเราะ อาหารที่เลิศรส เตียงสบายๆ แสงแดดที่ร้อนแรง ที่นี่ใช่ที่ที่ผมต้องการจริงๆหรอ หรือเป็นเพราะความอ่อนแอของจิตวิญญาณผมกันแน่ที่ต้องการหาบางสิ่งบางอย่างเพื่อมาปกป้องมัน ถ้าตัวตนที่ผมมีอยู่ในโลกนี้คนอื่นมองไม่เห็นมัน ผมหวังว่าสักวันเราจะเจอกันใหม่ ณ ตอนนี้ผมก็ยังครุ่นคิดราวกับเด็กน้อยแรกเกิด คำถามมากมายและสิ่งต่างๆในตัวผมไม่อาจทำให้ใจสงบได้ ท้ายที่สุดนี้ผมเป็นมนุษย์ ลงชื่อ 1532549 (แด่ผู้ที่เข้ามาอ่านขอให้คุณอายุยืน จากชายผู้หวังดี)
ตัวฉันในวัย 16 ปี