เราอายุ 22 เพิ่งเรียนจบแต่ยังไม่มีงานทำเพราะพ่อแแม่อยากให้ทำงานช่วยที่บ้านก่อน

เราอายุยี่สิบสองเรียนจบเมื่อเดือนที่แล้ว กะว่าอยากหางานทำแต่พ่อกับแม่ไม่สนับสนุนและอยากให้ช่วยงานที่บ้านไปก่อน หลังจากเรียนจบเราเลยต้องอยู่แต่บ้าน ตื่นนอนตีห้าทุกวันตั้งแต่จำความได้เพื่อลุกมาทำของขายหลังทำเสร็จก็ต้องนั่งเฝ้าร้านขายของจนบ่ายก็ต้องกลับไปเฝ้าบ้าน หลังจากนั้นก็อยู่แต่ในห้องของตัวเองจนถึงตีห้าของอีกวันทำแบบเดิมทุกวัน หลังจากเรียนจบ เรารู้สึกว่าชีวิตเราวนลูปไม่มีเวลาเป็นของตัวเอง เวลาจะออกไปหาเพื่อนแต่ละทีก็ยากมากพอออกไปได้พ่อกับแม่ก็คอยโทรตามรีบกลับบ้านตลอดจนเราเป็นคนไม่มีเพื่อนคบ เพื่อนชวนไปไหนก็ไปไม่ได้เพราะต้องอยู่เฝ้าร้าน แล้วล่าสุดแฟน บอกจะมาหาเราที่บ้าน เราเลยให้เขามา ด้วยความที่บ้านเราเป็นทางผ่านอยู่แล้ว แต่แฟนเราเป็นรุ่นน้องเราสองปี เราก็บอกแม่นะว่าแฟนจะมาหาแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เราก็คิดว่าไม่มีอะไรเสียหายเพราะเราก็อายุยี่สิบสองแล้ว แล้วอีกอย่างเราก็ไม่ได้ทำอะไรผิด เขาก็เช่ารีสอร์ทนอนคืนนึง เราก็นอนบ้านเรา เค้าแค่มาเล่นกับเราช่วงที่เราขายของอยู่บ้านแต่ก็มีน้องเราอยู่ด้วย แต่พอเขากลับพ่อเรากลับตำหนิว่าเรา ว่าเราพาผู้ชายเข้าบ้าน แล้วเขาเป็นแฟนคนแรกที่เราให้มาบ้านค่ะ เราแค่อยากให้ครอบครัวรับรู้ว่าเออ นี่แฟนเรานะแค่นี้เอง ซึ่งทางครอบครัวแฟนก็รับรู้ แต่เขากลับชอบว่าเราแรงๆเวลาเราไม่ได้ดั่งใจเขาค่ะ แต่เราก็เงียบไม่ได้ตอบโต้แต่ก็แอบร้องไห้คนเดียว เราก็รู้สึกว่าเราทำผิดอะไรขนาดนั้น งานที่บ้านทุกอย่างใช้อะไรบอกอะไรเราทำให้หมด แค่เราจัดของในห้องก็ต่อว่าเราว่าเราเห็นแก่โต ไอ้เราก็งง ว่าเราทำอะไรผิด เราใช้ชีวิตตามที่ครอบครัวกำหนดทุกอย่าง เราอยากออกจากบ้านค่ะ เรารู้อึดอัดเวลาอยู่บ้าน ไม่อยากพูดคุยกับคนในบ้าน อยากไปหางานทำแต่ก็ไปไม่ได้  เวลาเราเครียดมีปัญหาแฟนก็จะคอยรับฟังปัญหาเราตลอดและคอยช่วยเหลือเราตลอด มีใครเคยมีเหตุการณ์แบบเราบ้างคะ แล้วทำยังไง?