เรื่องที่อยากจะเล่า+ขอคำแนะนำหน่อยก็คือว่า
(ขออนุญาตปูทางมาตั้งแต่เริ่มเลยนะครับ) /ผมเป็นเกย์นะครับ/ผมเจอคนคุยคนนึงจากแอปหาคู่/ช่วงนั้นพึ่งเลิกคุยกับคนนึงไปซึ่งก็ได้จากแอปหาคู่เหมือนกัน/อารมณ์ตอนนั้นคือมันปรับตัวจากสภาวะมีคนคุยมาเป็นคนโสดไม่ไหว เลยรีบหาคนคุยใหม่มาแทนมาเติมเต็ม เผอิญมาเจอคนๆนี้เข้า เขาเจอผมเขาก็เลิกเล่นแอปนั้นไปเลยเพื่อมาคุยกับผม ผมก็ทิ้งห่างจากแอปนั้นไปเลยเหมือนกัน ทุกอย่างดูไปได้สวย ต่างคนต่างเข้าหากันแบบพอๆกันเลยอ่ะครับ ช่วงเวลาเดือนกว่าที่คุยกัน มันดูน้อยใช่ไหมล่ะครับ แต่ทุกๆวันมันมีแต่เรื่องดีๆทั้งนั้นเลยครับ มันไม่ใช่บทรักแบบหวานเลี่ยนๆ แต่มันเป็นบทสนทนาของคนสองคนที่ดูตั้งใจพยายามศึกษากันและกัน เขาเล่าเรื่องของเขาในแต่ละวัน+ประสบการณ์ชีวิตเก่าๆให้ผมฟัง /เอาจริงผมตกหลุมรักเขาก็ตรงความน่ารักของเขาตอนเขาเล่าเรื่องของเขานี่แหล่ะครับ// ผมเป็นเด็กพึ่งจบมัธยม เขาเป็นเด็กพึ่งจบมหาลัย&เขาเป็นเด็กงานด้วยครับ งานเขาหนักพอตัวเลยครับ ช่วงที่คุยกันเขายังบ่นให้ผมฟังตลอดเลยครับว่างานหนัก จนช่วง2-3วันก่อนที่จะไม่ได้อยู่ในความสัมพันธ์คนคุย เขาเริ่มดูเหนื่อยกับงานมากๆเลยครับ เราเริ่มโทรคุยกันน้อยลง แต่เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ปัญหากับผมเลยครับ ผมเข้าใจเขาครับ เข้าใจว่ามันต้องเหนื่อยขนาดไหน จนถึงวันสุดท้ายที่ออกจากสถานะคนคุยกัน วันนั้นปกติมากเลยครับ ผมกับเขายังคุยเล่นกันนิดหน่อย จนช่วงก่อนจะนอน ผมก็บอกฝันดีเขาตามปกติ แต่เขาก็พิมพ์บอกมาประมาณว่า "ใจพี่เริ่มผูกพันกับเราแล้วนะ ที่พี่เริ่มห่างๆจากเรา เพราะพี่กลัวเจ็บ กลัวการผูกมัด" ไรประมาณนี้ครับ /พี่เขาเคยบอกกับผมเกี่ยวกับเรื่องความรักครั้งก่อนครับว่ามันทำให้เขาเจ็บมาก เขาเลยกล้าๆกลัวๆ/ ผมก็พยายามบอกกับพี่เขาครับว่าผมจริงจังกับความสัมพันธ์ครั้งนี้มาก แต่ก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร จู่ๆพี่เขาก็บอกมาว่า "พี่ว่าเรามูฟออนจากพี่ไปเถอะ พี่ยังไม่อยากมีใคร พี่อยากโฟกัสกับงาน บลาๆ" ตอนนั้นสิ่งที่ผมพยายามทำคือยื้อ+ทำความเข้าใจในสิ่งที่เค้าเป็น แต่ก็นั่นแหละครับ ยื้อไม่ได้ ผมก็เลยลดการติดต่อเขาไป ติดต่อบ้างบางครั้ง จนผ่านมา4-5วัน เขาก็ลบบัญชีไลน์ทิ้ง /ผมมีช่องทางการติดต่อแค่อันเดียวครับ ช่องทางอื่นเขาบอกยังไม่พร้อมให้/ ตอนนั้นผมก็ไม่ได้ตามแล้วนะครับ เขาเลือกที่จะหายไปแบบนั้น ผมก็ยอมรับในการตัดสินใจของเขา /เขาเคยหายไปครั้งหนึ่งครับ ครั้งนั้นหายไปดื้อๆเลย ตอนแรกก็ว่าจะตัดใจแต่มันค้างคาเลยตามมาจนได้ แต่ครั้งนี้มันมีเหตุผลรองรับการตัดสินใจของเขา ผมเลยยอมปล่อยเขาไปครับ / จบสตอรี่บอร์ด1ไปแล้วครับ
เข้าสู่ปัญหา ปัญหาของผมก็คือตามชื่อกระทู้เลยครับ
/เลิกติดต่อกันมาจะเดือนแล้ว ช่วงแรกก็หน่วงพอสมควรเลยล่ะครับ แต่ก็ผ่านมาได้แล้ว ตอนนี้ไม่นั่งซึมอะไรแล้วใช้ชีวิตได้ตามปกติแต่สิ่งที่ผมรู้สึกว่าไม่ปกติก็คือ ผมเริ่มคิดถึงเขาบ่อยมากจนเกินไปแล้วล่ะครับ มันแทบทุกช่วงเวลาในหนึ่งวันเลยครับ พยายามทำตัวให้ยุ่งก็แล้ว สมองก็ไม่หยุดเลยครับ ตอนแรกคิดว่าเวลาผ่านไปเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง แต่ไม่เลยครับ มันหนักหน่วงขึ้นทุกวัน เหมือนจะหลอนติดอยู่ในหัวไปแล้วล่ะครับ มีคนเข้ามาใหม่ๆบ้าง แต่พอคุยไป ภาพเขาก็ชะวิ้งเข้าหัวมาเลยครับ เปิดใจให้ใครใหม่ไม่ได้เลยครับ ;-;
อาจด้วยความที่จบกันไปเพราะยังรู้สึกดีกันทั้งคู่ด้วยมั้งครับผมเลยตัดไม่ขาด (ผมเป็นพวกที่แบบถ้านอกใจหรือเรื่องไรทำนองนี้คือตัดได้เลยเศร้าไม่นานไม่เกินวันสองวัน) พอยังรู้สึกดีต่อกัน แต่เหมือนเจอกันผิดที่ผิดเวลาไปหน่อย เลยต้องแยกกัน
นั่นแหล่ะครับ ผมควรทำยังไงดีครับ ให้เลิกคิดถึง100%คงทำตอนนี้เลยไม่ได้ เข้าใจว่าต้องใช้เวลา แต่เวลานี้ผมไม่ไหวแล้วล่ะครับ ผมควรเอาไงต่อดีครับบบ ;-;
ปล.อีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ผมมุ้ปอรไม่ได้สักที ก็คลิปดูดวงนั่นแหล่ะครับ ขึ้นฟีดในติ๊กต่อกเก่งมาก ถูกช่วงถูกเวลาด้วย แล้วทุกคลิปพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า รอก่อนเดี๋ยวเขาจะกลับมา จนผมเก็บไปฝันว่าเขาทักไลน์มาบอกว่า "รอพี่ก่อนนะ" เลยล่ะครับ
ช่วงนี้เจอก็พยายามปัดข้ามไปเยอะเเล้ว ไม่ค่อยขึ้นแล้ว มีขึ้นนิดหน่อยให้พอได้แอบฟังบ้าง แถมแม่หมอก็พูดสตอรี่ของผมตรงอีกซะด้วย ;-;
ขอบคุณสำหรับคำแนะนำล่วงหน้านะครับ
แล้วก็ขอบคุณล่วงหน้าที่มาแสดงความคิดเห็นกันนะครับ
//ขออภัยที่มาตั้งเป็นกระทู้คำถามทั้งที่มันเหมือนจะเป็นกระทู้สนทนามากกว่า แต่ผมยังยืนยันผ่านระบบ sms ไม่ได้ (น่าจะต้องยืนยันด้วยบัตรปปช.แล้วล่ะครับ) กำลังพยายามอยู่ แต่อดใจที่จะฟังความคิดเห็นพวกคุณไม่ได้เลย ตั้งเป็นกระทู้คำถามก่อนหนะครับ แหะๆ //
เหมือนจะมุ้ปอรได้แล้วแต่ดูทรงน่าจะหนักกว่าเดิม!
(ขออนุญาตปูทางมาตั้งแต่เริ่มเลยนะครับ) /ผมเป็นเกย์นะครับ/ผมเจอคนคุยคนนึงจากแอปหาคู่/ช่วงนั้นพึ่งเลิกคุยกับคนนึงไปซึ่งก็ได้จากแอปหาคู่เหมือนกัน/อารมณ์ตอนนั้นคือมันปรับตัวจากสภาวะมีคนคุยมาเป็นคนโสดไม่ไหว เลยรีบหาคนคุยใหม่มาแทนมาเติมเต็ม เผอิญมาเจอคนๆนี้เข้า เขาเจอผมเขาก็เลิกเล่นแอปนั้นไปเลยเพื่อมาคุยกับผม ผมก็ทิ้งห่างจากแอปนั้นไปเลยเหมือนกัน ทุกอย่างดูไปได้สวย ต่างคนต่างเข้าหากันแบบพอๆกันเลยอ่ะครับ ช่วงเวลาเดือนกว่าที่คุยกัน มันดูน้อยใช่ไหมล่ะครับ แต่ทุกๆวันมันมีแต่เรื่องดีๆทั้งนั้นเลยครับ มันไม่ใช่บทรักแบบหวานเลี่ยนๆ แต่มันเป็นบทสนทนาของคนสองคนที่ดูตั้งใจพยายามศึกษากันและกัน เขาเล่าเรื่องของเขาในแต่ละวัน+ประสบการณ์ชีวิตเก่าๆให้ผมฟัง /เอาจริงผมตกหลุมรักเขาก็ตรงความน่ารักของเขาตอนเขาเล่าเรื่องของเขานี่แหล่ะครับ// ผมเป็นเด็กพึ่งจบมัธยม เขาเป็นเด็กพึ่งจบมหาลัย&เขาเป็นเด็กงานด้วยครับ งานเขาหนักพอตัวเลยครับ ช่วงที่คุยกันเขายังบ่นให้ผมฟังตลอดเลยครับว่างานหนัก จนช่วง2-3วันก่อนที่จะไม่ได้อยู่ในความสัมพันธ์คนคุย เขาเริ่มดูเหนื่อยกับงานมากๆเลยครับ เราเริ่มโทรคุยกันน้อยลง แต่เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ปัญหากับผมเลยครับ ผมเข้าใจเขาครับ เข้าใจว่ามันต้องเหนื่อยขนาดไหน จนถึงวันสุดท้ายที่ออกจากสถานะคนคุยกัน วันนั้นปกติมากเลยครับ ผมกับเขายังคุยเล่นกันนิดหน่อย จนช่วงก่อนจะนอน ผมก็บอกฝันดีเขาตามปกติ แต่เขาก็พิมพ์บอกมาประมาณว่า "ใจพี่เริ่มผูกพันกับเราแล้วนะ ที่พี่เริ่มห่างๆจากเรา เพราะพี่กลัวเจ็บ กลัวการผูกมัด" ไรประมาณนี้ครับ /พี่เขาเคยบอกกับผมเกี่ยวกับเรื่องความรักครั้งก่อนครับว่ามันทำให้เขาเจ็บมาก เขาเลยกล้าๆกลัวๆ/ ผมก็พยายามบอกกับพี่เขาครับว่าผมจริงจังกับความสัมพันธ์ครั้งนี้มาก แต่ก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร จู่ๆพี่เขาก็บอกมาว่า "พี่ว่าเรามูฟออนจากพี่ไปเถอะ พี่ยังไม่อยากมีใคร พี่อยากโฟกัสกับงาน บลาๆ" ตอนนั้นสิ่งที่ผมพยายามทำคือยื้อ+ทำความเข้าใจในสิ่งที่เค้าเป็น แต่ก็นั่นแหละครับ ยื้อไม่ได้ ผมก็เลยลดการติดต่อเขาไป ติดต่อบ้างบางครั้ง จนผ่านมา4-5วัน เขาก็ลบบัญชีไลน์ทิ้ง /ผมมีช่องทางการติดต่อแค่อันเดียวครับ ช่องทางอื่นเขาบอกยังไม่พร้อมให้/ ตอนนั้นผมก็ไม่ได้ตามแล้วนะครับ เขาเลือกที่จะหายไปแบบนั้น ผมก็ยอมรับในการตัดสินใจของเขา /เขาเคยหายไปครั้งหนึ่งครับ ครั้งนั้นหายไปดื้อๆเลย ตอนแรกก็ว่าจะตัดใจแต่มันค้างคาเลยตามมาจนได้ แต่ครั้งนี้มันมีเหตุผลรองรับการตัดสินใจของเขา ผมเลยยอมปล่อยเขาไปครับ / จบสตอรี่บอร์ด1ไปแล้วครับ
เข้าสู่ปัญหา ปัญหาของผมก็คือตามชื่อกระทู้เลยครับ
/เลิกติดต่อกันมาจะเดือนแล้ว ช่วงแรกก็หน่วงพอสมควรเลยล่ะครับ แต่ก็ผ่านมาได้แล้ว ตอนนี้ไม่นั่งซึมอะไรแล้วใช้ชีวิตได้ตามปกติแต่สิ่งที่ผมรู้สึกว่าไม่ปกติก็คือ ผมเริ่มคิดถึงเขาบ่อยมากจนเกินไปแล้วล่ะครับ มันแทบทุกช่วงเวลาในหนึ่งวันเลยครับ พยายามทำตัวให้ยุ่งก็แล้ว สมองก็ไม่หยุดเลยครับ ตอนแรกคิดว่าเวลาผ่านไปเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง แต่ไม่เลยครับ มันหนักหน่วงขึ้นทุกวัน เหมือนจะหลอนติดอยู่ในหัวไปแล้วล่ะครับ มีคนเข้ามาใหม่ๆบ้าง แต่พอคุยไป ภาพเขาก็ชะวิ้งเข้าหัวมาเลยครับ เปิดใจให้ใครใหม่ไม่ได้เลยครับ ;-;
อาจด้วยความที่จบกันไปเพราะยังรู้สึกดีกันทั้งคู่ด้วยมั้งครับผมเลยตัดไม่ขาด (ผมเป็นพวกที่แบบถ้านอกใจหรือเรื่องไรทำนองนี้คือตัดได้เลยเศร้าไม่นานไม่เกินวันสองวัน) พอยังรู้สึกดีต่อกัน แต่เหมือนเจอกันผิดที่ผิดเวลาไปหน่อย เลยต้องแยกกัน
นั่นแหล่ะครับ ผมควรทำยังไงดีครับ ให้เลิกคิดถึง100%คงทำตอนนี้เลยไม่ได้ เข้าใจว่าต้องใช้เวลา แต่เวลานี้ผมไม่ไหวแล้วล่ะครับ ผมควรเอาไงต่อดีครับบบ ;-;
ปล.อีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ผมมุ้ปอรไม่ได้สักที ก็คลิปดูดวงนั่นแหล่ะครับ ขึ้นฟีดในติ๊กต่อกเก่งมาก ถูกช่วงถูกเวลาด้วย แล้วทุกคลิปพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า รอก่อนเดี๋ยวเขาจะกลับมา จนผมเก็บไปฝันว่าเขาทักไลน์มาบอกว่า "รอพี่ก่อนนะ" เลยล่ะครับ
ช่วงนี้เจอก็พยายามปัดข้ามไปเยอะเเล้ว ไม่ค่อยขึ้นแล้ว มีขึ้นนิดหน่อยให้พอได้แอบฟังบ้าง แถมแม่หมอก็พูดสตอรี่ของผมตรงอีกซะด้วย ;-;
ขอบคุณสำหรับคำแนะนำล่วงหน้านะครับ
แล้วก็ขอบคุณล่วงหน้าที่มาแสดงความคิดเห็นกันนะครับ
//ขออภัยที่มาตั้งเป็นกระทู้คำถามทั้งที่มันเหมือนจะเป็นกระทู้สนทนามากกว่า แต่ผมยังยืนยันผ่านระบบ sms ไม่ได้ (น่าจะต้องยืนยันด้วยบัตรปปช.แล้วล่ะครับ) กำลังพยายามอยู่ แต่อดใจที่จะฟังความคิดเห็นพวกคุณไม่ได้เลย ตั้งเป็นกระทู้คำถามก่อนหนะครับ แหะๆ //