เราอายุ16นะคะตอนแรกก็ว่าจะไม่เขียนกระทู้แล้วแต่ก็ไม่มีใครให้ปรึกษาได้จริงๆอยากให้ทุกคนอ่านให้จบในหัวเรามีแต่คิดว่าทําไมเขาถึงไม่รักเราทําไมเขาถึงทำแตกต่างกับครอบครัวที่อยู่ไทยทุกครั้งที่ทะเลาะกันแม่เข้าข้างพ่อเลี้ยงตลอดเขาไม่รักเราเลยหรอทําไมล่ะเราเป็นลูกเขานะเราเครียดมากอ่ะเรื่องเรียนนี่หนักชห.แล้วกลับบ้านมาก็เจอแบบนี้อีกเขาไม่สงสารเรารึไงเราย้ายมาอยู่เมกาได้4เดือนแล้วบอกก่อนว่าแม่เคยเลี้ยงเราตั้งแต่เด็กจนแปดขวบแล้วย้ายไปเมกาก่อน เราเริ่มทะเลาะกับพ่อเลี้ยงแรงๆตอนเข้าเดือนที่2เรื่องเนื้อย่างเกาหลีลองไปอ่านกระทู้ที่แล้วได้แล้วเราไม่คุยกับเค้า2วันอยู่ๆวันนึงหลังเลิกเรียนเขาเข้ามาในห้องแล้วแย่งโทรศัพท์ไปจากเราเลยคามือเลยเขาตะโกนดึงแขนเราไปที่ห้องเขามีแม่นั่งรออยู่แล้วทั้งด่าทั้งว่าบอกว่าคิดว่าคุณเป็นใครเป็นเจ้าหญิงรึไงมันรุนแรฃมากรู้มั้ยว่าแม่เรานั่งดูเฉยๆเราเคยถามแม่บอกว่าแม่ต้องผึ้งเขาหลายๆอย่างอยู่ เราร้องไห้5ชั่วโมงอยู่อย่างนั้นเราขอเขาบอกอยากโทรหายายที่ไทยเขาไม่ให้เราโทรแล้วเขาก็กลัวมากว่าเราจะเอาเรื่องนี้ไปบอกคนที่ไทยเช้าวันต่อมาเขาจะให้เราไปโรงเรียนเขาโทษเราว่าเป็นเพราะเรา เราเป็นคนทําตัวเราเองทุกอย่างเราก็งงเราแม่มทําอะไรวะก็ร้องไห้ให้เขาด่าทั้งคืน แล้วเราตื่นไม่ไหวเขาผลักเขาดึงเราให้ลุกจากที่นอนเหมือนเขาคิดว่าเราไม่มีความรู้สึกเจ็บเขาลากเราไปที่ระเบียงบอกนี่เช้าแสงสว่างแล้วทั้งเขย่าตัวเราแรงมากจนแม่มาเห็นแล้วบอกว่าวันนี้ไม่ต้องให้เราไปโรงเรียนเขาถึงหยุดเราพูดเป็นสิบๆรอบเขาไม่ฟังเราเลย แล้วเราก็ทะเลาะกันมาตลอดเรื่อยๆ แล้วแม่นี่เราทะเลาะกันบ่อยสุดแม่เราเหมือนจะรับคำวิจารณ์ไม่ได้ถ้าพูดกระทบจิตใจนางก็จะตะโกนเสียงดังๆทั้งด่าทั้งเถียงเราว่าเรามีเหตุผลกว่าแม่เราอีกทุกครั้งที่แม่เป็นแบบนี้เราไม่เคยขึ้นเสียงเราว่าเราพูดดีมากเหมือนเป็นแม่ที่อายุ16ไม่ใช่เรา เหมือนเมื่อวานเราอยากกินมะม่วงเบามากเลยถามแม่ว่าพาไปซื้อได้ไหมแม่บอกไม่ได้รอพ่อเลี้ยงพาไปเราเลยถามทําไมแม่ไม่พาเราไปแม่ก็ขับรถเป็น เท่านั้นแหละนางตะโกนเลย เราเบื่อมากอยากให้แม่ปรับตัวเราก็อยากมีแม่ดีๆเราเลยตะโกนใส่แม่พูดความในใจทั้งหมดว่าอยากมีแม่ที่ดีกว่านี้บลาๆนางเถียงเราทุกคำพูดที่นี้นางไม่คุยกับเราแล้วไปฟ้องพ่อเลี้ยงพ่อเลี้ยงเลยมาบอกเราว่าเราด่าแม่แบบนั้นไม่ได้แต่นางไม่เคยโทษตัวเองเลยเราเลยบอกเราเกรียดแม่ทีนี้แม่ไปเล่าให้คนในครอบครัวที่เมกาฟังว่าเราว่าแม่ด่าครอบครัวเราเป็นครอบครัวใหญ่ยายที่นี่มีลูก4คนแล้ว4คนก็มีลูกมีหลานอีก แล้วแต่ละคําที่แม่เถียงเรากลับมันทําร้ายจิตใจเรามากเหมือนแม่จะคิดว่าตอนอยู่ไทยเราโดนตามใจโดยตากับยายพอมานี่เลยไม่อยากตามใจเราอันนี้เราคิดเอง พอเราบอกวันหยุดเราอยากไปนั่นบ้าง ถ้าเขาสองคนขี้เกียจก็จะไม่พาเราไปคือไม่คิดว่าแบบลูกอยากไปพาไปดีกว่าเลยขออะไรไม่เคยได้เราเลยงงเขารักเรารึเปล่าตอนที่แม่ผลักเราบอกจะเอาจานฟาดหน้าเราบอกอยากจะทําร้ายเนี่ยเขารักเราไหมเขายังบอกว่าเขารักเรานะทั้งสองคนแต่มันต่างกันมากกับครอบครัวที่ไทยที่เราเจอมาเลยไม่แน่ใจว่าแบบนี้เรียกว่ารักแล้วถ้าเขาไม่รักเราเราก็ต้องอยู่กับเขาเหมือนเดิมกลับไทยก็ไม่ได้ทะเลาะกับแม่เรื่องนี้หลายรอบมากเราทํายังไงดีไม่มีความสุขจริงๆ