เรื่องมีอยู่ว่าเราเอาเงินก้อนจำนวนหนึ่งไปซื้อลงทุนคริปโตเมื่อปีที่แล้ว แต่มันตกขาดทุนเยอะมาก เราจึงนำอีกส่วนไปปล่อยกู้เพื่อหวังจะได้เงินจะนวนนั้นไปคืนแม่ ส่วนแม่ได้ทักทวงถามตลอดว่าเงินจะนวนนั้นได้มารึยัง เราโกหกว่าเรายังไม่ได้รอเขาโอนมาให้ เราก็ทำงานตั้งใจจะเก็บเงินแต่ก็เก็บไม่ได้สักทีเพราะเราทำงานไปเรียนไป ได้มาก็กินใช้  จนวันนี้แม่มาเปิดดูสมุดบัญชี เห็นว่าเงินจำนวนนั้นได้โอนเข้าบัญชีเราแล้วเราได้เบิกไปใช้แล้ว ซึ่งตรงนี้เรายอมรับเราผิดที่โกหก ผิดที่ทำแบบนี้ แต่ถ้าเราสบายใจที่จะขอก่อนหรือบอกเราคงบอกไปนานแล้วเรารู้สิ่งที่มันจะตามมาถึงทำให้ไม่กล้าบอก ทุกคนตราหน้าเราว่าเนรคุณ แม่ขู่จะฆ่าตัวตายทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน และทุกครั้งที่เราคุยกันก็คือคุยกันไม่เคยได้นานก็มีปากเสียงตลอด ความคิดเราจะสวนกันเสมอ ซึ่งเราได้โอนคืนแม่ไปแล้วครึ่งหนึ่งเหลืออีกครึ่งนึงเราจะให้เดือนหน้ารอเงินเดือนเราออกก่อน แต่ปัญหามันไม่จบแค่นั้น ก็ถามเราเอาไปใช้อะไร ทำไมนุ้นนี้นั้น ความเชื่อใจมันเสียไปแล้ว…คือสิ่งที่แม่กล่าว เราเลยอยากจะเดินออกมามีวิตใช้ชีวิตเป็นของตัวเอง แต่ก็ยังเป็นห่วงแม่อยู่ แต่เราอยู่ด้วยกันมันก็มีแต่เรื่องแย่ๆ พูดจาไม่ดีใส่กันบั่นทอนจิตใจ แต่พอเราจะออกไปทุกครั้งแม่ก็จะขู่จะฆ่าตัวตายจนเราต้องกลับมาไปไหนไม่ได้สักที ตราบาปความผิดในครั้งนี้มันก็ยังคงติดตัวตลอดไป … 
อยากลองฟังความคิดเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์นี้จากคนอื่นดูค่ะ