ใครพอช่วยผมได้บ้าง?

ผมขอไม่บอกชื่อนะครับผมอายุ17ปีเพศชาย ผมต้องมาทำงานต่างจังหวัดครับ  มีใครพอช่วยเเนะนำการเเก้อาการคิดถึงบ้านมั้ยครับ ผมร้องให้ทุกครับพี่นึงถึงเรื่องเก่าๆที่บ้าน เเม่เเต่หน้าเเม่กับน้องชาย ผมก้ยังร้องให้ออกมาทุกครั้ง เเม้เเต่ตอนผมกินข้าวผมก้นึกถึงฝีมือเเม่กับข้าวของเเม่ กินข้าวทั้งน้ำตา เเม้เเต่ตอนพิมผมยังร้องให้อยู่เลยครับ ผมน่าจะได้กลับบ้านในวันสงกรานต์ ที่จะถึงนี่เเหละครับ อีกประมาณ26วัน ผมมาทำงานได้4วันละครับผมร้องให้ทุกคือนั่งกอดเข่าร้องให้อยู่คนเดียว จะบอกคือื่นผมก้ไม่กล้า กลัวว่าเด็ก17ปียังร้องให้เป็นเด็ก7ขวบอยู่เลย ผมไม่มีความสุขกับชีวิตเลยครับ เเนะนำผมทีครับว่าต้องทำยังไง   เเม้เเต่ตอนผมจะกลับห้องพักผมยังร้องให้ตลอดทางเดิน พอคนถามผมก้ตอบได้เพียงเเต่"ผมเป็นภูมิแพ้ครับ" เเต่ความจริงเเล้วผมคิดถึงบ้าน ครอบครัว จนผมร้องออกมาครับ  ผมรู้คุณบางคนอาจจะคิดว่ามันเป็นเรื่องตลก เเต่ผมก้ไม่ว่านะครับ ถ้าคุณลองมาเป็นดูคุณจะเข้าใจ😭😭😭😭