สวัสดีค่ะ เราอายุ 24 ปี เกริ่นก่อนนะคะว่าเราเป็นเด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนที่กรุงเทพตั้งแต่จบม.6 (อายุ 18 ) ตอนนี้เราทำงานสายสุขภาพอยู่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งใน  ปีนี้ก็เข้าปีที่ 5 แล้วค่ะที่ทำงานมา เงินเดือนสุทธิแล้วประมาณ 16,000-18,000 บาท ซึ่งแต่ละเดือนไม่เท่ากันค่ะ  สวัสดิการก็ตามสภาพค่ะ ประกันสังคมและสวัสดิการของโรงพยาบาลนิดหน่อย และช่วงนี้มีแฟนค่ะ แฟนทำงานเป็นกุ๊กที่โรงแรม หลายครั้งที่เขาชวนเราไปทำงานด้วย เพราะเขามีแพลนอยากจะไปทำงานต่างประเทศ ซึ่งถ้าเราเปลี่ยนสายงานไปในทางเดียวกัน มันคงจะไปด้วยกันได้ง่ายกว่า ซึ่งเอาจริงๆถึงตอนนี้เราไม่ได้คบกับเขาเราก็อยากเปลี่ยนงาน/ลาออกจากงานอยู่แล้ว เพราะทำงานโรงพยาบาลมันเหนื่อยมากๆ เหนื่อยกับงานไม่เท่าไร ยังพอสู้กันไหว แต่เหนื่อยกับคนนี่สิคะ อยากจะ 1-1 ให้รู้แล้วรู้รอด แต่ด้วยสังคมด้วยหน้าที่การงานที่มันค้ำคอ มันก็ทำไม่ได้ TT ไหนจะเรื่องเวลาที่ไม่ตรงกับชาวบ้านอีก ยิ่งมีโควิดมาด้วยแล้ว กลับบ้านไปหาครอบครัวในรอบ 2-3 ปีที่ผ่านมานี่นับครั้งได้เลยค่ะ จริงๆนะคะ ถึงไม่มีแฟน หรือมีแฟนแล้วแฟนไม่ชวนให้ออกไปทำงานด้วยกัน เราก็อยากไปทำงานอื่นอยู่แล้ว ติดที่ไม่รู้จะออกไปทำอะไรดี ด้วยสาเหตุที่ว่า ถ้าลาออกไปแล้วไปสมัครงานไม่ได้ เราจะต้องเคว้งแน่นอน เพราะถ้าออกจากตรงนี้ไป เราก็จะเป็นแค่เด็กจบ ม.6 ธรรมดาคนนึงเลย (ลืมบอกไปค่ะว่าเราจบม.6 มาจาก ตจว. แล้วมาต่อผู้ช่วยพยาบาล 1 ปี จบแล้วก็ทำงานต่อเลยค่ะ ) ต่างจากแฟนที่เขาเป็นกุ๊กอยู่แล้ว และจบป.ตรีมา 
     

        ซึ่งในยุคสมัยนี้ที่ค่าครองชีพสูงลิ่ว โรคระบาดหนัก งานก็หายากยิ่งกว่าสิ่งใด เราเลยไม่กล้าออกจากงานทั้งที่ใจอยากจะออกมากๆ  ประสบการณ์ใดๆก็ไม่มี เพราะจบมัธยมมาก็มาเรียนแค่ 1  ปีแล้วก็ทำงานเลย จะเรียกว่าขาดประสบการณ์ในการใช้ชีวิตในช่วงการเรียนมหาลัยเลยก็ว่าได้ค่ะ เราเลยคิดว่าเรากลายเป็นคนที่ตัดสินอะไรเองแบบเด็ดขาดไม่ได้ เหมือนว่าขาดประสบการณ์ช่วงนั้นไป ยังไงต้องรบกวนเพื่อนๆพี่ๆที่มีประสบการณ์ในการใช้ชีวิตที่มากกว่ามาช่วยกันตอบด้วยนะคะว่าเราควรจะอยู่จุดเดิมไปก่อนไหม หรือว่าออกไปเลยให้รู้แล้วรู้รอดไป  ขอบพระคุณทุกๆท่านล่วงหน้านะคะ ^^