ทำไมรู้สึกเหนื่อยจัง

เราคือพยูน อายุย่าง 36 ปัจจุบันทำงานที่เหมือนจะมั่นคง สวัสดิการดี พ่อแม่รักษาฟรี แต่แปลกจังเรากลับรู้สึกไม่มั่นคง ไม่ปลอดภัย และวันนี้ไม่มีความสุขเลย ก่อนหน้านี้เราไม่ได้รู้สึกแบบนี้หรอกจนเราย้ายกลับบ้าน บ้านที่หลายคนบอกว่ามันคือเซฟโซน แต่สำหรับเราไม่ใช่  ตั้งแต่ปี 2550 ที่ไปเรียนจนทำงานเราก็ไม่ได้คิดว่าจะกลับ จนแต่งงาน ซื้อบ้าน คิดแน่ว่าคงอยู่ กทม.ยาวๆ อาศัยว่าจังหวัดที่บ้านกับกทม.ไม่ไกลกัน เรากลับบ้านนะ แค่ไม่คิดจะกลับมาอยู่แค่นั้น จนวันที่แม่เริ่มไม่แข็งแรง เราอยากให้เขาไปอยู่กับเรา แต่นางไม่ยอมไป เพราะห่วงบ้าน ห่วงน้องชาย และอยากให้พี่น้องกลับมาอยู่ใกล้ๆกันมากกว่า นางขอให้เราย้ายกลับบ้าน ตอนนั้นเราบอกเราไม่อยากไปทำงานท้องถิ่น ปัญหามันเยอะแม่ มันไม่ใช่แค่ทำงานแต่มันมีการเมือง เราไม่ชอบเราไม่อยากไป แม่ไม่เข้าใจบอกว่าอะไรจะขนาดนั้น แม่ว่าเราก็แค่ไม่อยากกลับบ้านเลยพูดแบบนั้น เราคุยเรื่องนี้กันหลายรอบ เราบอกแม่ว่าเลิกพูดเรื่องให้เราย้ายกลับมันเลยจุดนี้มาแล้ว บ้านช่องก็ซื้อแล้ว โน้นนี่นั่น เป็นแบบนี้อยู่หลายปี จนต้นปีที่แล้ว แม่เราก็พูดคำเดิมเราก็พูดคำเดิม แม่ทิ้งท้ายว่า "สาธุขอให้แม่มีชัยเหนือ.... ขอให้แม่ชนะ...." ผ่านไปไม่กี่วัน พี่ที่ทำงานด้วยกันเขาทำเรื่องย้ายสำเร็จ จากที่พยายามย้ายอยู่นับครั้งไม่ถ้วน เราได้คุยกับเขาการคุยกันวันนั้นเป็นจุดเปลี่ยน เรากลัว กลัวว่าพ่อแม่จะตายโดยที่เราไม่มีโอกาสดูแล แค่คิดแบบนั้นเราก็รู้สึกเสียใจ ตัดสินใจทันทีย้ายก็ย้าย หลังจากตัดสินใจก็กังวล 108 อย่าง แต่ได้เอ่ยปากไปแล้วก็ต้องทำ และดันย้ายสำเร็จ คนอื่นทำเป็นสิบรอบ เรารอบเดียวผ่านเฉย  ก่อนจะมา หน.ฝ่ายบอกว่า "...พี่จะบอกอะไรให้นะ คนเราหนีอะไรก็หนีพ้น แต่หนีชะตาชีวิตไม่พ้น" เขาพูดประโยคนี้กับเราในวันที่เราไปบอกว่าจะย้ายเพราะอะไร อารมณ์แบบไม่มีใครคิดว่าเราจะย้าย  หน.เราก็งง เพราะเราคุยกันบ่อย สภาพบ้านเรากับหน.คล้ายกันเขาเข้าใจความรู้สึกเราดี 

แต่ทุกอย่างก็ผ่านไป เราย้ายมาทำงานได้ 5 เดือนกว่า ด้วยวัฒนธรรมที่แตกต่าง มันไม่ใช่การปรับตัวไม่ได้ แต่มันคือการทำงานที่อิหยังว่ะๆๆๆ ตลอดเวลา พอหันกลับบ้าน ปัญหาต่างๆที่เราหนีไป มันก็ยังอยู่ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปีมันก็เหมือนเดิม บ้านที่ซื้อไว้เมื่อไม่อยู่ก็ต้องขาย ไม่ต้องถามหากำไร ตั้งราคาขายขาดทุนย่อยยับแต่ยังขายไม่ได้ ช่วงเวลาไม่กี่เดือน เราหาความสุขไม่ได้เลย ที่ทำงานก็แบบนั้น ที่บ้านก็แบบนี้ มันคือกรรม กรรมที่เราต้องชดใช้ 5 เดือนกับสภาพจิตใจ ที่พยายามบอกตัวเองว่ายังไหว แต่ผลที่ได้คือคะแนนตกเกณฑ์ !!!!

งานที่เคยคิดว่ามั่นคงกลับไม่ให้ความมั่นคงอีกต่อไป ไม่รู้วันไหนจะโดนแจ็คพอต

บ้านที่ร้อนยังไงก็ยังร้อนเหมือนเดิม บ้านที่ไม่ใช่เซฟโซนของเรา

#หากเราพิมพ์งงหรืออ่านแล้วสงสัยว่าเธอเป็นอะไร เขียนอะไรมาเนี่ยเราขอโทษ  เราแค่รู้สึกเหนื่อย