ไม่มแรงจูงใจในการเรียนแล้ว

สวัสดีค่ะ ตามหัวข้อเรื่องค่ะ เราพึ่งเรียนอยู่ม.5ค่ะ ตอนนี้ด้วยสถานการณ์โควิดเลยต้องเรียนออนไลน์ เราไม่ได้เข้าไปเรียนออนไลน์เลยค่ะ ตอนแรกๆก็ตามงานส่งแต่พอหลังเราเริ่มตามเพื่อนไม่ทันเคยถามเรื่องงานกับเพื่อน แรกๆก็ไหวหลังๆเรารู้สึกเป็นภาระเพื่อน แล้วเราเป็นคนที่ไม่ค่อยมีเพื่อนด้วยอะค่ะ เราเกรดตกลงมาก แต่ก่อนเราเป็นเด็กเรียนนะคะ ตอนนี้เรา ติด ร จนซ้ำชั้นได้เลย เราอยากลาออกมากค่ะ เราไม่อยากเรียนแล้ว ตอนนี้เราเลยอยู่อย่างสันโดษ ปรึกษาใครก็ไม่ได้ ถามเรื่องอนาคต อาชีพ กับใครไม่ได้เลยค่ะ พ่อเราก็ไม่ได้ใส่ใจเราค่ะ อยากจะทำไรก็ทำ ครอบครัวเราอยากให้เราเรียนจนถึงมหาวิทยาลัยแล้วให้ไปกู้ ก.ย.ศ แต่พอมาเจอกับตอนนี้เราไม่อยากเรียนแล้วค่ะ เราเครียดมากๆ เก็บกดอยู่คนเดียว ไม่มีที่ระบาย เดินตามเส้นทางที่วางไว้ไม่ได้ ตอนนี้เราเลยอยู่กับโลก2D โลกในจินตนาการมากกว่าความจริงแล้วค่ะ เพราะมันทำให้เราไม่เครียด ทำให้เราใช้ชีวิตได้ ถึงแม้เราจะไม่มีแรงจูงใจในชีวิตจริงแล้ว เราฝันอยากเป็นนักวาด อยากเป็นนักพากย์ แต่เรายังฝีมืออ่อน เราดิ้นรนกับความฝันอยู่ แต่เราก็ รู้สึกอ้างว้างมากค่ะ เรารู้สึกว่าเราพร้อมตายได้เสมอ เราเหนื่อยมากค่ะ เรารู้สึกผิดกับครอบครัวนะคะ แต่ถ้าตายไปก็ดีเหมือนกัน แต่เรายังแค่ไม่กล้าตาย เพราะเรามีเกมที่อยากจะเล่น อยากจะอยู่ในโลกนั้นนะคะ ตอนนี้เราเหมือนซอมบี้ที่ใช้ชีวิตที่ไร้จุดหมายในโลกความจริง แต่ในจินตนาการเรามีแรงจูงใจมากกว่าอีก
  

ถ้ามีคนคนอ่าน หรือ มาแนะนำก็ขอบคุณนะคะ เพราะเรารู้สึกอ้างว้างกับตัวเอง กับความรู้สึกด้วย