เกลียดพ่อเลี้ยง

ชอบไล่เรากับน้องออกจากบ้าน น้องเราก็คือลูกของเขา เหมือนเขาไม่ได้มองเรากับน้องเราเป็นลูก ใช้เราตั้งแต่เด็กแล้วน้องต้องมาเจอแบบที่เขาใช้เราทำเราสงสารน้องมากเราก็พูดไรไม่ได้เพราะบ้านของเขา เราทำอะไรไม่พอใจไล่เราอย่างเดียว พ่อไม่พอใจก็ออกไป เก่งมากนักก็ไม่ต้องอยู่ พวกอยากมีที่ซุกหัวนอนกันมั้ย) ชอบพูดใส่เราเราทนมาตลอดแม่เราชอบบอกว่าอย่าไปเถียงมัน ปล่อยมัน เราก็ต้องทน เราเหนื่อยเราเป็นไรเราไม่อยากบอกใครเลยเพราะไม่อยากให้ใครมาสนใจ เราก็ไม่อยากให้แม่เรามาเหนื่อยกับเราด้วย เราไม่เคยอยากอยู่บ้านเพราะออกไปเรารู้สึกดี ไม่อยากรับฟังอะไรทั้งนั้น เราอยากให้น้องเรารีบโตจะได้คิดเป็นดูออกว่าคนแบบนี้ไม่ควรเรียกว่าพ่อ  

 ตอนนั้นเขาตกงานรอที่ทำงานใหม่ ที่ทำงานใหม่เขาให้ไปตรวจร่างกายตรวจโรคเขาจะไปแต่เขาไม่มีเงินตอนนั้นเขาถามเรา มีเงินพอให้ยืมมั้ยขอยืมซัด100 เราก็ให้เอาไปเติมน้ำมันขับรถไปหาเพื่อนเพื่อไปยืมเงินเพื่อนคนนั้นไม่อยู่เลยไม่มีเลยยังไม่ได้ไปตรวจ ยายมาเสียตอนเย็นคืนที่จะเอาศพไปไว้บ้านเราไม่ได้ไปเพราะเรามีงานเข้าเราเลยได้300เราก็จะเอาให้เขาไปตรวจร่างกายแต่แม่เราให้ไปแล้วเราเลยไม่ได้ให้พอมาจะคืนที่2เราต้องมาทำงานเพราะรับงานไว้แล้วเราไม่ได้ไปเพราะเราพาน้องแม่เราแหกโค้งน้องเข้าโรงบาล(ทำแผลผ) เขานอนเขาไม่รู้ว่าเราแหกโค้งด้วยซ้ำเราบอกแล้วว่ามารับหน่อยต้องไปทำงานเขาไม่มารับไม่อยู่ให้ความสะดวก เขามาแค่มาส่งแล้วเขาก็อยู่บ้านตั้งแต่คืนแรกจนถึงคืนสุดท้ายแล้วอีกวันเราต้องไปสอบเขาก็ไม่มารับจนเราขาดสอบกลับมาเราเกลียดเขามากปกติก็ไม่ชอบอยู่แล้ว ถ้าเรากับน้อง แม่เป็นไรไปเขาจะรู้สึกไหมคะ เขามีความรู้สึกอะไรบ้างไหม