คือเราเคยคุยกับพี่ในหมู่บ้าน เขาเหมือนเป็นคนที่เราคุยด้วยแล้วสบายใจที่สุด เราเหนื่อยเราเครียดเราระบายกับพี่เขาตลอด เพราะพ่อแม่เราไม่ใช่คนที่จะมานั่งฟังเรา พอมาวันหนึ่งแม่เรารู้เรื่อง แม่เราโกรธมาก แล้วคำๆหนึ่งที่แม่พูดมันทำให้เราจุกมากและเสียความรู้สึกมาก(ขอไม่พูดคำนี้เนาะ) เราเลยคิดว่าตลอดเวลาแม่ไม่เคยเชื่อใจเราเลยหรอ คิดว่าเราจะไปทำแบบนั้นจริงๆหรอ ตั้งแต่นั้นมาเวลาเราจะไปไหน จะไปเรียน จะไปหาเพื่อน แม่ก็จะพูดให้เราตลอด จนเราเหนื่อยที่จะไปไหน เหนื่อยที่จะตอบคำถาม เราเลยตัดปัญหา ไม่ไปไหนเลย อันนี้ไม่ได้ประชดแม่นะ แล้วเรากลายเป็นคนที่อยู่ติดห้อง เพื่อนชวนไปไหนก็ไม่ไปจนเพื่อนจะเลิกเป็นเพื่อนแล้ว  เราอยู่ในห้องเรา เพราะเราคิดว่านี้คือ safe zone ของเรา เราอยู่ในห้องเราแล้วเราสบายใจ จนตอนนี้ผ่านมาจะ 3 ปีแล้ว แม่ก็ยังไม่เคยเชื่อใจเราเลย 

อันนี้แค่อยากระบายให้กับใครสักคนฟัง