ผมคิดว่าถ้าอยากทำจริงคนสามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองกันได้ทุกคน แต่ไม่ต้องการ ใครละอยากที่จะควบคุมตัวเองตลอดเวลา ว่าแบบนี้ไม่ได้นะ เราจะมีอารมณ์แบบนี้ไม่ได้นะ มันก็คล้ายๆรสชาติปะ ถ้าเราควบคุมมันได้ แล้วจะทำอารมณ์ที่แตกต่างกันทำไม ทำไมต้องมีชีวิตที่หลากหลาย ถ้าคนคนหนึ่งควบคุมอารมณ์ตัวเองตามต้องการมันจะต่างอะไรกับกินก๋วยเตี๋ยวรสส้มตำ มันไม่เข้ากับสถานภาพของตัวเอง เลยไม่มีใครคิดจะทำโดยจิตใต้สำนึก เพราะสิ่งเร้าด้วยละมั้ง แบบความสุขใครจะไม่อยากมี บางครั้งความรู้สึกแย่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ไม่ดี มันดีกว่าจะรู้สึกดีอีก คนเลยปล่อยให้จิตใต้สำนึกควบคุมอารมณ์ตัวเองจนชินมากกว่า ในที่นี้เป็นแค่ความคิดเห็นส่วนตัว ซึ่งไม่มีการทดลองใดๆทั้งสิ่ง หรือจริงๆสิ่งนี้อาจมาจากอารมณ์ของผมก็ได้ เพราะผมชอบให้อารมณ์พาความคิดตัวเองไป เลยคิดได้ว่า ทำไมเราไม่ควบคุมมัน เพราะไม่รู้ว่าถ้าควบคุมจะเป็นยังไงหรือไม่ก็ผมอาจจะมั่วก็ได้ ใครจะไปรู้ มันก็แค่ความคิดของเด็กคนหนึ่งที่ยังเจอโลกไม่มากพอ