ตอนนี้อยู่มาได้3เดือนแล้วค่ะเคยเจอเขาครั้งแรกตอนเราอายุ8จะ9ขวบ เขาพาเรากับแม่ไปเที่ยวอยู่ด้วยกันประมาณ5วันตอนนั้นเราไม่คุยกับเขาเลยค่ะคิดว่าเขาจะมาแย่งความรักจากแม่เราไป หลังจากนั้น1ปีแม่เราก็บินไปอยู่กับพ่อเลี้ยงฝรั่งและครอบครัวเขาที่อเมริกาทีนี้ก็ถึงตาเรา เราได้ไปตอนอายุจะ16ปีบอกก่อนว่าช่วงเวลาก่อนหน้าไม่ได้คุยหรือติดต่อกับเขาเลยเจอกันอีกทีตอนอยู่สนามบินที่เมกาแล้ว แต่อยู่มาได้แค่2เดือนเราเริ่มทะเลาะกับพ่อเลี้ยงแล้วเรายังไม่เรียกเขาว่าพ่อนะคะเราเรียกเขาว่าลุง
ก็คือว่าเขาไม่ค่อยจะตามใจเราเลยค่ะต่างจากตอนอยู่กับยายกับญาติที่ไทยแม่ก็เกรงใจพ่อเลี้ยงกับครอบครัวเขามากเหมือนแม่จะรู้สึกว่าเราสองคนมาอาศัยบ้านเขาอยู่งี้สามีว่าไงก็ว่าตาม เรื่องมันเกิดที่ว่าตอนเราออกไปซื้อของกับแม่และเขาเราบอกหิวข้าวอยากไปกินร้านอาหารเขาบอกง่วงอยากกลับบ้านตอนนั้น1ทุ่มเองเราก็รู้สึกเสียใจนะคะเพราะเราก็พูดหลายครั้งอยู่และตอนอยู่กับครอบครัวที่ไทยแค่ขอแค่นี้ย่อมได้อยู่แล้วถึงเขาจะไม่หิวด้วยก็นั่งรอเราได้ยังไงก็ต้องพาไปแน่ๆอย่างยายเราถ้าบอกหิวยายเราพร้อมเข้าครัวให้ได้เสมอเลยค่ะ เราเลยรู้สึกว่าเขารักเรามากจริงๆแต่พอมาอยู่นี่ก็ยิ่งทำให้รู้ว่าครอบครัวที่ไทยรักเรามากขนาดไหนขึ้นไปอีก พอวันนี้เรามีเรียนพิเศษคณิตวันเสาร์หลังเลิกเรียนเราก็บอกแม่ว่าอยากไปกินร้านเนื้อย่างเกาหลีจังแม่ก็เงียบแล้วบอกพ่อเลี้ยงแกบอกว่าจริงๆแล้วพวกฉันพึ่งกินมาอิ่มแล้วเธอไปกินไก่ที่บ้านก็ได้ที่เหลืออยู่
แต่เราไม่อยากเราคิดว่าถ้าเขารักเราจริงๆเขาก็พาเราไปกินได้อยู่แล้วสรุปเขาบอกเขาคงไม่ไปนั่งรอเรากินหรอกนะต้องไปเสียตั้งสามสิบสี่สิบดอลลาร์ ระหว่างทางไปบ้านเราก็นํ้าตาร่วงเราโกรธเขามากด้วยและโกรธแม่ด้วยที่ไม่ยอมพูดอะไรเลยเราเลยกํามือตัวเองเน้นมากเขาบอกเป็นอะไรฉันจะปล่อยเธอลงข้างทางเลยนะแม่เรานั่งเงียบไม่ยอมทําอะไรเลย และก็ก่อนหน้านี้เหมือนพ่อเลี้ยงจะเห็นว่าบรรยากาศในรถมันไม่ดีเลยถามเราว่าวันนี้ได้เรียนอะไรไปบ้างเราตอบไม่รู้ เขาเลยบอกว่างั้นก็ขอออกวิชาคณิตแล้วไปเรียนเทอมหน้าซะ พะนะ!! สรุปนางให้แม่พาเราไปกินเองนางกลับไปบ้าน พอถึงสถานที่แม่บอก อ่ะ! ลงมา พอเห็นเราร้องไห้ก็ทำหน้ายับๆขมวดคิ้วแล้วถามว่าพามาแล้วจะเอาอะไรอีกโถ่อิแม่จ้าㅠㅠ แม่บอกให้สั่งกลับบ้านนะเราเลยถามว่าแม่มีอะไรต้องรีบกลับไปทําหรอทําไมถึงกินที่ร้านไม่ได้สรุปได้กินที่ร้านโดนแม่สาปหน้านิดหน่อยเพราะแม่อยู่มา5ปีภาษาก็ยังไม่ค่อยได้ไม่กล้าสั่งจะให้เราสั่งเถียงกันเล็กน้อย ทีนี้ตอนเรากินอยู่พ่อเลี้ยงก็โทรมาแม่บอกกําลังนั่งกินที่ร้านกันอยู่แกตอบ what!! ตัดสายไปเลยกินเสร็จพอมาถึงบ้านจนเวลาเข้านอนก็ยังไม่ได้มาคุยกัน
ตอนนั้นที่เราจะไปช็อปเสื้อผ้ากับแม่อยู่ๆแกก็ขอมาด้วยทีนี้รอเรานานเกินขับรถกลับบ้านก่อนเลยยืนรอหร้าห้างให้แกมารับอีกพอขึ้นรถเราก็บ่นให้แม่ฟังเป็นภาษาไทยแกอยากรู้เรื่องแม่เราเลยพานใส่เราซะงั้นว่าชั้นก็ไม่อยากมาเดินช็อปนานๆเหมือนกันหรอกพูดเป็นภาษาอังกฤษก็แบบ;____; แม่ไม่โทษแกเลยซักนิดและมีอยู่ครั้งนึงที่เราใส่กางเกงยีนส์ปกติยืนหันหลังหยิบของเราหันมาเห็นแกตาข้างมองก้นเราอยู่(แกอายุ59แล้วนะ)พอแกรู้ตัวก็หันไป แล้วก็มีอยู่ครั้งนึงที่แกกอดเราแล้วมือเผลอไปจับเข้าก้นเราเต็มๆแกก็จับต่อเราเลยรู้สึกแปลกๆเลยเดินออกมาแกเลยพูดว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะจัดก้นเธอตอนนั้นแม่เราก็นั่งอยู่ใกล้ๆนั่งดูทีวีอยู่
เราคิดได้ประมาณนี้ค่ะคือเขาคงจะไม่ได้รักเราขนาดนั้นใช่ไหมคะไม่รู้ว่าจะเรียกเขาว่าพ่อโดยที่ไม่คันปากได้ตอนไหนแลเวถ้าเขาทําอะไรเราขึ้นมาจริงๆแม่ก็คงจะแบบ..........คงจะไม่ได้ช่วยอะไรเรามากแน่ คำถามหลายๆอย่างผุดขึ้นมาในหัว "ทําไม" เราก็ไม่รู้จะไปปรึกษาใครแล้วเลยมาตั้งกระทู้ถามค่ะขอบคุณมากจริงๆนะคะไม่อยากพิมพ์เยอะกว่านี้แล้ว
ย้ายมาอยู่อเมริกากับพ่อเลี้ยงฝรั่งตอนอายุ16ปีเขาจะรักเราเหมือนลูกได้ไหม
ก็คือว่าเขาไม่ค่อยจะตามใจเราเลยค่ะต่างจากตอนอยู่กับยายกับญาติที่ไทยแม่ก็เกรงใจพ่อเลี้ยงกับครอบครัวเขามากเหมือนแม่จะรู้สึกว่าเราสองคนมาอาศัยบ้านเขาอยู่งี้สามีว่าไงก็ว่าตาม เรื่องมันเกิดที่ว่าตอนเราออกไปซื้อของกับแม่และเขาเราบอกหิวข้าวอยากไปกินร้านอาหารเขาบอกง่วงอยากกลับบ้านตอนนั้น1ทุ่มเองเราก็รู้สึกเสียใจนะคะเพราะเราก็พูดหลายครั้งอยู่และตอนอยู่กับครอบครัวที่ไทยแค่ขอแค่นี้ย่อมได้อยู่แล้วถึงเขาจะไม่หิวด้วยก็นั่งรอเราได้ยังไงก็ต้องพาไปแน่ๆอย่างยายเราถ้าบอกหิวยายเราพร้อมเข้าครัวให้ได้เสมอเลยค่ะ เราเลยรู้สึกว่าเขารักเรามากจริงๆแต่พอมาอยู่นี่ก็ยิ่งทำให้รู้ว่าครอบครัวที่ไทยรักเรามากขนาดไหนขึ้นไปอีก พอวันนี้เรามีเรียนพิเศษคณิตวันเสาร์หลังเลิกเรียนเราก็บอกแม่ว่าอยากไปกินร้านเนื้อย่างเกาหลีจังแม่ก็เงียบแล้วบอกพ่อเลี้ยงแกบอกว่าจริงๆแล้วพวกฉันพึ่งกินมาอิ่มแล้วเธอไปกินไก่ที่บ้านก็ได้ที่เหลืออยู่
แต่เราไม่อยากเราคิดว่าถ้าเขารักเราจริงๆเขาก็พาเราไปกินได้อยู่แล้วสรุปเขาบอกเขาคงไม่ไปนั่งรอเรากินหรอกนะต้องไปเสียตั้งสามสิบสี่สิบดอลลาร์ ระหว่างทางไปบ้านเราก็นํ้าตาร่วงเราโกรธเขามากด้วยและโกรธแม่ด้วยที่ไม่ยอมพูดอะไรเลยเราเลยกํามือตัวเองเน้นมากเขาบอกเป็นอะไรฉันจะปล่อยเธอลงข้างทางเลยนะแม่เรานั่งเงียบไม่ยอมทําอะไรเลย และก็ก่อนหน้านี้เหมือนพ่อเลี้ยงจะเห็นว่าบรรยากาศในรถมันไม่ดีเลยถามเราว่าวันนี้ได้เรียนอะไรไปบ้างเราตอบไม่รู้ เขาเลยบอกว่างั้นก็ขอออกวิชาคณิตแล้วไปเรียนเทอมหน้าซะ พะนะ!! สรุปนางให้แม่พาเราไปกินเองนางกลับไปบ้าน พอถึงสถานที่แม่บอก อ่ะ! ลงมา พอเห็นเราร้องไห้ก็ทำหน้ายับๆขมวดคิ้วแล้วถามว่าพามาแล้วจะเอาอะไรอีกโถ่อิแม่จ้าㅠㅠ แม่บอกให้สั่งกลับบ้านนะเราเลยถามว่าแม่มีอะไรต้องรีบกลับไปทําหรอทําไมถึงกินที่ร้านไม่ได้สรุปได้กินที่ร้านโดนแม่สาปหน้านิดหน่อยเพราะแม่อยู่มา5ปีภาษาก็ยังไม่ค่อยได้ไม่กล้าสั่งจะให้เราสั่งเถียงกันเล็กน้อย ทีนี้ตอนเรากินอยู่พ่อเลี้ยงก็โทรมาแม่บอกกําลังนั่งกินที่ร้านกันอยู่แกตอบ what!! ตัดสายไปเลยกินเสร็จพอมาถึงบ้านจนเวลาเข้านอนก็ยังไม่ได้มาคุยกัน
ตอนนั้นที่เราจะไปช็อปเสื้อผ้ากับแม่อยู่ๆแกก็ขอมาด้วยทีนี้รอเรานานเกินขับรถกลับบ้านก่อนเลยยืนรอหร้าห้างให้แกมารับอีกพอขึ้นรถเราก็บ่นให้แม่ฟังเป็นภาษาไทยแกอยากรู้เรื่องแม่เราเลยพานใส่เราซะงั้นว่าชั้นก็ไม่อยากมาเดินช็อปนานๆเหมือนกันหรอกพูดเป็นภาษาอังกฤษก็แบบ;____; แม่ไม่โทษแกเลยซักนิดและมีอยู่ครั้งนึงที่เราใส่กางเกงยีนส์ปกติยืนหันหลังหยิบของเราหันมาเห็นแกตาข้างมองก้นเราอยู่(แกอายุ59แล้วนะ)พอแกรู้ตัวก็หันไป แล้วก็มีอยู่ครั้งนึงที่แกกอดเราแล้วมือเผลอไปจับเข้าก้นเราเต็มๆแกก็จับต่อเราเลยรู้สึกแปลกๆเลยเดินออกมาแกเลยพูดว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะจัดก้นเธอตอนนั้นแม่เราก็นั่งอยู่ใกล้ๆนั่งดูทีวีอยู่
เราคิดได้ประมาณนี้ค่ะคือเขาคงจะไม่ได้รักเราขนาดนั้นใช่ไหมคะไม่รู้ว่าจะเรียกเขาว่าพ่อโดยที่ไม่คันปากได้ตอนไหนแลเวถ้าเขาทําอะไรเราขึ้นมาจริงๆแม่ก็คงจะแบบ..........คงจะไม่ได้ช่วยอะไรเรามากแน่ คำถามหลายๆอย่างผุดขึ้นมาในหัว "ทําไม" เราก็ไม่รู้จะไปปรึกษาใครแล้วเลยมาตั้งกระทู้ถามค่ะขอบคุณมากจริงๆนะคะไม่อยากพิมพ์เยอะกว่านี้แล้ว