มีวิธีแก้ยังไงให้เราหายเครียดและปรับความเข้าใจกับพ่อแม่

ตอนนี้เราอยู่ม.3ซึ่งเราต้องสอบเข้าอะไรหลายๆอย่างและที่สำคัญยุคสมัยนี้โควิดก็เยอะเราได้เรียนออนไลน์จนจะจบม.3ยิ่งใกล้จบม.3งานยิ่งเยอะและพ่อแม่เราก็ทำอาชีพค้าขายทุกวันอาทิตย์เราต้องมาช่วยแต่บางครั้งเราก็มีความคิดว่าทำไมเราไมาำด้พักเหมือนลูกคนอื่นเขาต่างจากเพื่อนๆของเราพ่อแม่เขาด็ทำอาชีพค้าขายแต่ทำไมเขาได้พักเราก็แอบอิจฉาเพื่อนเรา บางครั้งเราเหนื่อยมากับการเรียนแล้วเราต้องมาช่วยพ่อแม่ขายของทุกอาทิตย์แต่พ่อแม่ก็บังคับให้เรามาขายถ้าเขาเรียกเราแล้วเราไม่ตื่นเขาขู่ที่จะตีเราและว่าเราสารพัดทั้งๆที่เราต้องการกำลังใจแต่เราไม่เคยได้ยินคำนั้น ทุกวันนี้เวลาเราร้องไห้เราก็แอบร้องไห้คนเดียวอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆก่อนนอนทุกคืนเราต้องมีความคิดอยู่ตลอดคำถามเดิมๆคือเมื่อไหร่เราจะเรียนจบเมื่อไหร่เราจะทำให้พ่อแม่หายเหนื่อยจนบางครั้งเรานอนไม่หลับในแต่ละวันเรานอนแค่4-5ชั่วโมงนอกจากนั้นเราก็อ่านหนังสือทบทวนต่างๆเราอยากเข้าสายวิทย์-คณิตมากเพราะเราอยากเป็นพยาบาลแต่เราไม่เก่งคณิตเราเลยทบทวนอยู่ตลอดนอนคิดทุกคืนจนเรามีอาการอ่อนล้า+ปวดหัวเพราะเกิดจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ และวันอาทิตย์เราต้องตื่นพร้อมพ่อแม่เพื่อที่จะมาช่วยขายของถ้าเราตื่นไม่ไหวเขาก็จะมีคำพูด"ไม่คิดที่จะช่วยพ่อแม่บ้างหรอ"จนเราคิดในใจว่าแล้วพ่อแม่หล่ะไม่เคยถามเราบ้างหรอว่าเหนื่อยไหม