ไม่อยากให้พ่อแม่พี่น้องในบ้านมายุ่งตอนเราอ่านหนังสือ

คือจะเราจะเอ็นแล้วค่ะ ก็เลยต้องอนส อ่านมาตั้งแต่มิถุนาปีที่แล้วจนตอนนี้ เดือนหน้าจะสอบแล้วเครียดมาก ไม่ได้เครียดเพราะอ่านไม่ทีนะคะ แต่เครียดเพราะพี่สาวกับแม่ชอบถามค่ะ พี่กับแม่จะแอบคุยกัน2คน แล้วซักพักจะเดินมาหาเราละก็จะมาถามจุกจิกค่ะ เช่น ตอนนี้อ่านถึงไหนแล้ว อ่านกี่วิชาแล้ว ตอนเรียนพิเศษก็ถามว่าเรียนไปกี่เทปแล้ว เหลืออีกกี่เทป คิดว่าอีกกี่วันจะเสร็จ สิ้นเดือนมั้ย อาทิตย์นี้มั้ย เทปนึงกี่นาที เข้าใจรึป่าว ไหนได้อะไรบ้าง ทำข้อสอบบ้างรึยัง คือเราค่อนข้างมีความรับผิดชอบนะคะ ถึงแม้ว่าช่วงแรกเราอาจจะช้าบ้าง เพราะว่ายังต้องเรียนที่โรงเรียนอยู่ แต่ทุกคนก็พูดทุกวันเลยค่ะ ห้องเรามีช่องเล็กๆถ้าเดินผ่านก็มองเข้ามาได้ จริงๆไม่ค่อยอะไรนะคะกับช่องนั้นจนเกิดเหตุการณ์ที่รสไม่มีความเป็นส่วนตัวเลย เช่น พึ่งเรียนออนไลน์เสร็จเดินมาถามว่าอนสรึป่าว หรือทำไรอยู่ บางครั้งพึ่งจับโทรศัพท์เลยค่ะ ดูวันที่ประจำเดือนมาก็โดนว่าค่ะว่าทำไมเล่นโทรศัพท์อีกแล้ว จนเราทนไม่ไหว พูดกับแม่ตรงๆว่า ช่วยเลิกทำแบบนี้ได้มั้ย รู้สึกไม่ส่วนตัว ตอนแรกเค้าก็ดูหงอยๆนะคะ แอบรูสึกผิด แต่พอแยกย้ายเข้านอน แม่ก็พิมด่าเราในไลน์กลุ่มที่บ้านรัวๆเลยค่ะ มีคำนึงที่รสแย่มากคือคำว่า ทำไมหรอ ความลับมันเยอะนักหรอ จุกเลยค่ะ จนสุดท้ายก็ต้องเป็นคนขอโทษ ตลอดการอ่านหนังสือมาแทบไม่ได้ออกจากบ้านเลยค่ะ อึดอัดมาก ไม่มีกำลังใจในการอนสเลย รู้สึกหมดไฟมากๆเลยค่ะ ทุกครั้งที่คนในบ้านจะคุยเรื่องมหาลัยจะรู้สึกเครียดมาก คุยทุกครั้งน้ำตาไหลนอง แม่กับพี่ชอบพูดว่าร้องทำไม ความรู้สึกเราก็คือ …เครียดเฉยๆ ไม่ได้เครียดกับสอบเลยค่ะ จนช่วงที่เค้าประกาศผลพอร์ตกัน เราติดค่ะ ติด2ที่ด้วย เป็นเขตปริมณฑลค่ะ ก็รู้สึกใจฟูขึ้นมา ความเครียดที่มีคือหายไป จิตใจเราก็ดีขึ้นเรื่อยๆค่ะ แต่ดีใจได้แค่อาทิตย์เดียวค่ะ ด้วยความที่ไม่ได้ติดดังใจหวังแบบ100% แต่เราก็กะว่าจะเอาค่ะ แต่เราก็ต้องสะดุดเพราะพึ่งเห็นว่ามันสามารถสละสิทธิ์ได้ กรณีที่เราสอบแล้วคะแนนถึงก็สละสิทธิ์รอบ1แล้วเลือกอันดับเลย พี่เราไปเห็นก่อนเราอีกค่ะ แม่เรารู้ปุ๊ป ก็อยากให้อ่านต่อทันทีค่ะ ชอบพูดกรอกหูว่า ในเมืองมันดีกว่าๆๆๆๆ เรารู้นะคะ แต่เอาตรงๆคือเหนื่อยมากๆ หมดไฟกับการอ่านมากๆค่ะ สุดท้ายเราก็ต้องมาอ่านค่ะ จนตอนนี้ความเครียดกลับมาเหมือนเดิม ไม่มีคนในบ้านคนไหนให้กำลังใจเลยค่ะ ไม่ได้ออกจากบ้านมาหลายเดือน ไม่ต้องกลัวติดโควิดเลยค่ะ ไปไหนไม่ได้จนเพื่อนถามหาว่าตุยรึยัง เวลาจะคุยโทรศัพท์กับเพื่อนก็ต้องแอบค่ะ อีกอย่างถ้าติดมหาลัยในกทม น่าจะต้องอยู่หอเดียวกับพี่ค่ะ คืออยากได้ความเป็นส่วนตัวมากๆเลยค่ะ ไม่อยากอยู่กับพี่เลย จริงๆไม่ได้เป็นคนintrovert นะคะ ไปทาง extrovert ด้วยซ้ำแต่พอเจอเหตุการณ์นี้ไป รู้สึกอยากตีตัวออกห่างจากคนในบ้านมากเลยค่ะ ไม่ใช่ว่าไม่ดีนะคะ แต่บางเรื่องไม่ไหวค่ะ จริงๆปกติก็คุยกันเฮฮาตลอดนะคะ สนิทกันเหมือนเพื่อนเลย แต่ก็แอบงงว่าทำไมเป็นแบบนี้ เลยทำให้ตอนนี้รู้สึกอยากไปแถบปริมณฑลมากกว่าเลยค่ะ ไม่อยากอยู่ใกล้คนในบ้าน แล้วก็ที่ผ่านมาตลอดการอ่านหนังสือค่อนข้างเก็บอารมรณ์ค่ะ เสมือนเราแฮปปี้ดี คุยด้วยก็เฮฮา แต่รู้เลยค่ะว่าพอเครียดแล้วไม่มีสมาธิกว่าเดิม นอนไม่ค่อยหลับ ความคิดแง่ลบเยอะมาก แต่ก็ยังพยายามสู้นะคะ แต่ยากจัง