ตั้งแต่ผมเกิดมา แม่ของผมก็ต้องทำงานที่ต่างจังหวัด ตากับยายที่อยู่กับผมเองก็ต้องทำงานเหมือนกัน เพราะแบบนั้นผมก็เลยต้องมีชีวิตเหมือนอยู่คนเดียวมาตั้งแต่ยังเด็ก ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรก็ตามผมก็มักจะไม่บอกที่บ้านเสมอ ผมแค่คิดว่าทุกวันนี้เขาก็คงลำบากเพราะผม เวลาผมมีเรื่องกับเพื่อนๆ ไม่ว่าจะโดนแกล้งหรือจะโดนใส่ร้าย โดนกล่าวหาว่าไม่มีความรับผิดชอบก็ตาม ผมก็ไม่เคยรบกวนพวกเขาเลย ผมไม่เคยเล่าว่าชีวิตของผมเคยเจออะไรมาบ้าง เพื่อนๆหลายๆคนมักจะมองว่าภายนอกว่าชีวิตของผมมันอาจจะน่าอิจฉา แต่ถ้าไม่ได้เป้นเพื่อนสนิทผมเขาจะไม่มีทางรู้แน่นอนว่าชีวิตผมมันเน่าแค่ไหน หลังจากที่ผมจบ ป.6 แม่ผมก็พาผมย้ายมาอยู่กับเขา ตอนนี้เขาแต่งงานมีครอบครัวใหม่แล้ว แรกๆครอบครัวนี้ก็โอเคดี ผมเคยคิดว่าอนาคตผมจะต้องมีความสุขแน่ๆ แต่พอผ่านไปหลายๆปี แม่ของผมที่ผมคิดว่าเขาจะดีแต่มันก็ไม่เหมือนกับที่ผมเคยคิดไว้ เขาไม่ได้เป็นแม่ที่ชอบทารุณลูกหรอกนะครับ อย่าเข้าใจผิดล่ะ เขาแค่มักจะคาดหวังกับผมไว้สูงเกินไปจนทำให้เขาเข้าสู่การบังคับลูก เขามักจะไม่ค่อยเชื่อคำพูดของผม ถึงผมจะตั้งใจเรียนเท่าไหร่ แต่มันก็ได้คะแนนที่ต่ำกว่าต้องผมอยู่ประถมหลายเท่า จนตอนนี้ แม้แต่เรื่องการเรียนหรือชีวิตผมก็รู้สึกไม่ต้องการอะไรแล้ว ตอนนี้เองผมก็คิดอยู่นะครับว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ก้าวเดินไปหาอนาคตสักที อนาคตที่มืดมนของผมมันจะก้าวไปยังไงล่ะครับ เส้นทางที่มองไม่เห็นทางออกสักนิดเดียว ผมว่าผมต้องเป็นพวกเข้าข่ายโรคซึมเศร้าแน่เลย พอจะมีวิธีไหมครับที่จะทำตัวเองให้มันร่าเริงขึ้น ปีหน้าก็ต้องสอบเข้ามหาลัยแล้วผมไม่อยากจะพลาดโอกาสของตัวเอง