สวัสดีค่ะ ตามหัวข้อเลยคือเราอยากไปทำงานแต่ที่บ้านไม่ให้ไปทำ เนื่องจากพื้นฐานครอบครัวเราก็ปานกลางค่ะ แม่เรากับป้าก็ไปทำงานต่างประเทศทั้งคู่ เราเลยอยู่กับตา ยาย นิสัยของแกทั้งคู่คือ ชอบกังวลไปกับทุกอย่างค่ะ ห่วงบ้าน หวงรถ ห่วงไร่ ห่วงลูกหลาน และแกไม่ค่อยเปิดโลกค่ะ เพราะแกอยู่แต่ไร่
คือเราอายุ19ย่าง20แล้วค่ะ เราไม่ได้เรียนหนังสือเราจบม.6 แต่เมื่อก่อนเราเรียนมหาลัยนะคะเพราะเราอยากเรียน ตอนนั้นอยากเรียนจนทะเลาะกับที่บ้าน แม่ และป้าค่ะ เพราะเค้าไม่ให้เราเรียนเค้าอยากให้เราไปทำงานต่างประเทศ ซึ้งก็นานกว่าเราจะได้ไป เราทะเลาะกับที่บ้านจนปลงให้เราเรียนแต่สุดท้ายค่าใช้จ่ายที่บ้านเยอะขึ้น มันทำให้เราบีบและออกจากการเรียนไปเลยค่ะ เพราะเราอยากให้ค่าใช้จ่ายมันลดลง แต่ค่าเทอมเรายังไม่ได้จ่ายนะคะเพราะว่าพึ่งเริ่มเรียนเราเลยเลือกที่จะออกมาก่อน หลังจากที่เราลาออกจากการเรียน เราก็อยู่บ้านค่ะเบื่อมากเราอยากมีเงิน เราเลยไปรับจ้าง ตากับยายก็โอเคค่ะให้ไป เราก็เริ่มทำงานที่ร้านอาหารและเบเกอร์รี่แห่งนึงค่ะ เราออกบ้าน7โมงไปเปิดร้าน ไปรับเจ้าของร้าน เราเริ่มทำงานค่ะเป็นทั้งคนทำความสะอาดร้าน ช่วยเจ้าของร้านทำอาหาร ขายขนม ขายเค้ก รับออเดอร์ ขายส้มตำ น้ำดื่นน้ำหวานก็ขายค่ะ และได้ไปส่งอาหารให้ลูกค้าตามบ้าน บางบ้านก็ไกลมากก็ไปส่งเราเป็นลูกจ้างคนเดียวหัวหมุ่นเลยค่ะ และยังได้ไปจ่ายตลาดเพื่อตุนของเอามาขายอีก เลิกงานก็3ทุ่มกลับบ้าน บางวันเจ้าของร้านก็ชวนกินเหล้าพูดคุยกัน เป็นแบบนี้ประมาณอาทิตย์นึง จนร่างกายเรามันเพลียค่ะทำงาน14-15ชม/วัน จนตากับยายไม่อยากให้ทำแล้วกลับบ้านมาก็ดึกแกก็ห่วงด้วยค่ะแกนอนรอจนเรากลับถึงบ้าน เราเลยลาออก แล้วหางานแถวบ้านทำอีกครั้งสรุปคือ ไม่ได้ทำค่ะ เราก็อยู่บ้านทำงานบ้าน ได้เงินวันละ100 เราก็เบื่ออีกค่ะอยากได้ตังเป็นของตัวเองก็เลยเริ่มทำขนมขายก็ขายได้ค่ะมีคนรู้จักเค้าสั่งกันบางคนไม่รู้จักขนมที่เราทำเขาก็ลองสั่งออเดอร์เราต่อวันก็4-7กล่องต่อวันก็ดีนะคะ ในระหว่างนั้นเราก็เรียนภาษาไปด้วยทำขนมขายไปด้วย แต่โชคชะตาทั้งใจร้ายค่ะ555ยายบอกไม่ให้ทำแล้วได้เงินน้อยแกก็บ่นอีกค่ะว่าไม่มีตังให้นะ (ฮัลโหลหนูเก็บตังจากที่ยายให้นั้นแหละมาลงทุนนะ ยังไม่ขอเลย) เป็นแบบนี้บีบเราจนเราเลิกทำค่ะ เราเลยไปข้างนอกค่ะกลับบ้านก็ทุ่มกว่าแล้วโดนบ่นหูชาไปเลยค่ะทีนี้ เราเลยเลือกที่จะไม่เถียงแล้วเดินกลับเข้าห้องไป เวลาผ่านไปเราไม่ได้ทำงานค่ะอยู่แต่บ้าน ไร่ก็ไปค่ะแต่ไม่ทำไม่ชอบ ตายายขัดกับความคิดเรามาก เลี้ยงปลาค่ะ แต่ไม่ได้ขายโดนขโมยตกไปกินแทบจะหมดสระแล้วค่ะ ผักก็ปลูกค่ะแต่โดนแมลงกิน บ่อน้ำก็ทำเยอะเหลือเกินพ่อท่านแม่ท่าน ตามจริง2มระก็เหลือๆแล้วนี่ปาไป4จ้า เราบอกปลานะเอาไปขายบางขโมยมันตกไปกินจนจะหมดสระแล้ว กล้วยอะเอาไปขายบ้าง ผักถั่ว มะละกอที่เกิดดีๆเอาไปขายมั้งให้มันมีเงินในถุงตัวเองมัวแต่แจกชาวบ้านอยู่นั้นจะได้กินอะไรมั้ง ขายแต่กล้วยก็ได้2-3ร้อยมันก็ไม่พอหรอก เพราะเรารู้ว่าตายายอยากได้ของมาลงที่ไร่เยอะมากซึ่งมันทำให้เราคิดถึงว่าแม่กับป้าทำงานหนัก2เท่าแน่ๆเราเลยพูดไปแบบนั้น ตายายมักจะพูดให้เราเห็นใจแม่หน่อยแม่ทำงานหนัก -.-ก็เห็นใจไงถึงบอกตายายให้ขายปลาขายผักมั้ง เอาเงินมาลงทุนยังไม่ได้ทำไรเลย มัวรอให้แม่กลับมาป่านนั้นปลาคงไม่เหลือให้ขาย ผักคงไม่เหลือให้กินแล้วล่ะค่ะ แต่เราก็ไม่ได้ไปขวางอะไรแกนะคะแค่บอกให้แกคิด สุดท้ายก็เปล่าประโยชน์ค่ะเหมือนเดิม เราจะทำแกก็ไม่ให้ทำ เอาสิดีจริงๆ! หลังจากนั้นเราก็อยู่บ้านต่อค่ะเรานอยเราเบื่อเราหมดไฟมากๆกับทุกอย่าง เราเลยร้องไห้ออกมา แต่จังหวะก็โบ๊ะบ๊ะสะเหลือเกินเรากดโทรหาเพื่อนพอดีปล่อยโฮให้มันฟังค่ะมันเลยมาบ้านอยู่เป็นเพื่อน เวลาผ่านไปนานเราก็ยังคงหางานอยู่เพื่อนของเพื่อนชวนให้ไปทำงานที่ชลบุรี ซึ่งเป็นงานโรงงานค่ะได้เงินเดือนดีอยู่นะสำหรับเรา เพราะในระหว่างที่เรารอป้ากลับมาเราคงทำงานเก็บเงินพอได้เอาไปใช้ในระหว่างที่ทำงานอยู่ต่างประเทศ เราเกิดความคิดมาค่ะว่าเราอยากไปทำเพราะมันได้เงินดีค่าห้องเราก็ได้หารกับเพื่อนมันก็ลดลงอยู่ แต่ๆ...ภาพมันตัดค่ะ เรารู้ว่าที่บ้านต้องไม่ให้ไปเพราะเค้าห่วงเรามากเกินค่ะคิดนั้นคิดนี่จนเราอึดอัด ตอนนี้เราก็เครียดมาแต่ยังไม่ได้บอกท่านนะคะ เพราะเรารู้คำตอบ แต่เราก็อยากบอกแกจริงๆในระหว่างนี้เราอยากขอไปทำงานก่อนอย่างน้อยมันก็ช่วยแบ่งเบาได้บ้างเพราะช่วงนี้ก็โควิดค่ะทั้งบ้านเราฉีดวัคซีนคนเดียว เราเคยพูดเล่นๆกับแม่ว่ามีเพื่อนชวนไปทำงานชลบุรีแกบอกไม่ต้องไปเดี๋ยวป้าก็กลับบ้าน ก็บ้านบ้านก็ปีหน้านู้นแหละค่ะ-.-หนึ่งปีของเรา คิดว่ายังมีเวลาทำอะไรหลายๆอย่างเลย ตอนนี้เราอึดอัดมากกกกบอกไม่ถูกเลยค่ะ เราอยากไปทำงานจริงๆถึงมันจะไกลก็ตามเพราะแถวบ้านงานไม่คุ้มค่าแรงนอกจากรับจ้างไปตัดอ้อย ก่อสร้างสร้าง กรีดยางหยอดกรด (บ้านเราต่างจังหวัดค่ะบ้านนอกด้วย) ถ้าเราบอกตะไปได้ทะเลาะเป็นตำนานอีกครั้งเหมือนตอนขอเรียนมหาลัยแน่เลย เราก็จะ20แล้วเราอยากทำอะไรๆด้วยตัวเองบ้างค่ะ บอกตามตรงอายมากเพื่อนที่เรียนจบด้วยกันบางคนไ่เรียนก็ไปทำงาน บางคนก็เรียนต่อส่วนเรานอนเป็นเด็กน้อย เรารู้สึกไม่ดีเลยค่ะ ช่วยแนะนำเราได้มั้ยค่ะทุกคน😢
อยากทำงานแต่ที่บ้านไม่ให้ไปทำงาน
คือเราอายุ19ย่าง20แล้วค่ะ เราไม่ได้เรียนหนังสือเราจบม.6 แต่เมื่อก่อนเราเรียนมหาลัยนะคะเพราะเราอยากเรียน ตอนนั้นอยากเรียนจนทะเลาะกับที่บ้าน แม่ และป้าค่ะ เพราะเค้าไม่ให้เราเรียนเค้าอยากให้เราไปทำงานต่างประเทศ ซึ้งก็นานกว่าเราจะได้ไป เราทะเลาะกับที่บ้านจนปลงให้เราเรียนแต่สุดท้ายค่าใช้จ่ายที่บ้านเยอะขึ้น มันทำให้เราบีบและออกจากการเรียนไปเลยค่ะ เพราะเราอยากให้ค่าใช้จ่ายมันลดลง แต่ค่าเทอมเรายังไม่ได้จ่ายนะคะเพราะว่าพึ่งเริ่มเรียนเราเลยเลือกที่จะออกมาก่อน หลังจากที่เราลาออกจากการเรียน เราก็อยู่บ้านค่ะเบื่อมากเราอยากมีเงิน เราเลยไปรับจ้าง ตากับยายก็โอเคค่ะให้ไป เราก็เริ่มทำงานที่ร้านอาหารและเบเกอร์รี่แห่งนึงค่ะ เราออกบ้าน7โมงไปเปิดร้าน ไปรับเจ้าของร้าน เราเริ่มทำงานค่ะเป็นทั้งคนทำความสะอาดร้าน ช่วยเจ้าของร้านทำอาหาร ขายขนม ขายเค้ก รับออเดอร์ ขายส้มตำ น้ำดื่นน้ำหวานก็ขายค่ะ และได้ไปส่งอาหารให้ลูกค้าตามบ้าน บางบ้านก็ไกลมากก็ไปส่งเราเป็นลูกจ้างคนเดียวหัวหมุ่นเลยค่ะ และยังได้ไปจ่ายตลาดเพื่อตุนของเอามาขายอีก เลิกงานก็3ทุ่มกลับบ้าน บางวันเจ้าของร้านก็ชวนกินเหล้าพูดคุยกัน เป็นแบบนี้ประมาณอาทิตย์นึง จนร่างกายเรามันเพลียค่ะทำงาน14-15ชม/วัน จนตากับยายไม่อยากให้ทำแล้วกลับบ้านมาก็ดึกแกก็ห่วงด้วยค่ะแกนอนรอจนเรากลับถึงบ้าน เราเลยลาออก แล้วหางานแถวบ้านทำอีกครั้งสรุปคือ ไม่ได้ทำค่ะ เราก็อยู่บ้านทำงานบ้าน ได้เงินวันละ100 เราก็เบื่ออีกค่ะอยากได้ตังเป็นของตัวเองก็เลยเริ่มทำขนมขายก็ขายได้ค่ะมีคนรู้จักเค้าสั่งกันบางคนไม่รู้จักขนมที่เราทำเขาก็ลองสั่งออเดอร์เราต่อวันก็4-7กล่องต่อวันก็ดีนะคะ ในระหว่างนั้นเราก็เรียนภาษาไปด้วยทำขนมขายไปด้วย แต่โชคชะตาทั้งใจร้ายค่ะ555ยายบอกไม่ให้ทำแล้วได้เงินน้อยแกก็บ่นอีกค่ะว่าไม่มีตังให้นะ (ฮัลโหลหนูเก็บตังจากที่ยายให้นั้นแหละมาลงทุนนะ ยังไม่ขอเลย) เป็นแบบนี้บีบเราจนเราเลิกทำค่ะ เราเลยไปข้างนอกค่ะกลับบ้านก็ทุ่มกว่าแล้วโดนบ่นหูชาไปเลยค่ะทีนี้ เราเลยเลือกที่จะไม่เถียงแล้วเดินกลับเข้าห้องไป เวลาผ่านไปเราไม่ได้ทำงานค่ะอยู่แต่บ้าน ไร่ก็ไปค่ะแต่ไม่ทำไม่ชอบ ตายายขัดกับความคิดเรามาก เลี้ยงปลาค่ะ แต่ไม่ได้ขายโดนขโมยตกไปกินแทบจะหมดสระแล้วค่ะ ผักก็ปลูกค่ะแต่โดนแมลงกิน บ่อน้ำก็ทำเยอะเหลือเกินพ่อท่านแม่ท่าน ตามจริง2มระก็เหลือๆแล้วนี่ปาไป4จ้า เราบอกปลานะเอาไปขายบางขโมยมันตกไปกินจนจะหมดสระแล้ว กล้วยอะเอาไปขายบ้าง ผักถั่ว มะละกอที่เกิดดีๆเอาไปขายมั้งให้มันมีเงินในถุงตัวเองมัวแต่แจกชาวบ้านอยู่นั้นจะได้กินอะไรมั้ง ขายแต่กล้วยก็ได้2-3ร้อยมันก็ไม่พอหรอก เพราะเรารู้ว่าตายายอยากได้ของมาลงที่ไร่เยอะมากซึ่งมันทำให้เราคิดถึงว่าแม่กับป้าทำงานหนัก2เท่าแน่ๆเราเลยพูดไปแบบนั้น ตายายมักจะพูดให้เราเห็นใจแม่หน่อยแม่ทำงานหนัก -.-ก็เห็นใจไงถึงบอกตายายให้ขายปลาขายผักมั้ง เอาเงินมาลงทุนยังไม่ได้ทำไรเลย มัวรอให้แม่กลับมาป่านนั้นปลาคงไม่เหลือให้ขาย ผักคงไม่เหลือให้กินแล้วล่ะค่ะ แต่เราก็ไม่ได้ไปขวางอะไรแกนะคะแค่บอกให้แกคิด สุดท้ายก็เปล่าประโยชน์ค่ะเหมือนเดิม เราจะทำแกก็ไม่ให้ทำ เอาสิดีจริงๆ! หลังจากนั้นเราก็อยู่บ้านต่อค่ะเรานอยเราเบื่อเราหมดไฟมากๆกับทุกอย่าง เราเลยร้องไห้ออกมา แต่จังหวะก็โบ๊ะบ๊ะสะเหลือเกินเรากดโทรหาเพื่อนพอดีปล่อยโฮให้มันฟังค่ะมันเลยมาบ้านอยู่เป็นเพื่อน เวลาผ่านไปนานเราก็ยังคงหางานอยู่เพื่อนของเพื่อนชวนให้ไปทำงานที่ชลบุรี ซึ่งเป็นงานโรงงานค่ะได้เงินเดือนดีอยู่นะสำหรับเรา เพราะในระหว่างที่เรารอป้ากลับมาเราคงทำงานเก็บเงินพอได้เอาไปใช้ในระหว่างที่ทำงานอยู่ต่างประเทศ เราเกิดความคิดมาค่ะว่าเราอยากไปทำเพราะมันได้เงินดีค่าห้องเราก็ได้หารกับเพื่อนมันก็ลดลงอยู่ แต่ๆ...ภาพมันตัดค่ะ เรารู้ว่าที่บ้านต้องไม่ให้ไปเพราะเค้าห่วงเรามากเกินค่ะคิดนั้นคิดนี่จนเราอึดอัด ตอนนี้เราก็เครียดมาแต่ยังไม่ได้บอกท่านนะคะ เพราะเรารู้คำตอบ แต่เราก็อยากบอกแกจริงๆในระหว่างนี้เราอยากขอไปทำงานก่อนอย่างน้อยมันก็ช่วยแบ่งเบาได้บ้างเพราะช่วงนี้ก็โควิดค่ะทั้งบ้านเราฉีดวัคซีนคนเดียว เราเคยพูดเล่นๆกับแม่ว่ามีเพื่อนชวนไปทำงานชลบุรีแกบอกไม่ต้องไปเดี๋ยวป้าก็กลับบ้าน ก็บ้านบ้านก็ปีหน้านู้นแหละค่ะ-.-หนึ่งปีของเรา คิดว่ายังมีเวลาทำอะไรหลายๆอย่างเลย ตอนนี้เราอึดอัดมากกกกบอกไม่ถูกเลยค่ะ เราอยากไปทำงานจริงๆถึงมันจะไกลก็ตามเพราะแถวบ้านงานไม่คุ้มค่าแรงนอกจากรับจ้างไปตัดอ้อย ก่อสร้างสร้าง กรีดยางหยอดกรด (บ้านเราต่างจังหวัดค่ะบ้านนอกด้วย) ถ้าเราบอกตะไปได้ทะเลาะเป็นตำนานอีกครั้งเหมือนตอนขอเรียนมหาลัยแน่เลย เราก็จะ20แล้วเราอยากทำอะไรๆด้วยตัวเองบ้างค่ะ บอกตามตรงอายมากเพื่อนที่เรียนจบด้วยกันบางคนไ่เรียนก็ไปทำงาน บางคนก็เรียนต่อส่วนเรานอนเป็นเด็กน้อย เรารู้สึกไม่ดีเลยค่ะ ช่วยแนะนำเราได้มั้ยค่ะทุกคน😢