คุณคิดยังไงครับกับการที่แฟนคุณขอเลิกเพราะว่าเราต่างไม่เข้าใจกัน เราต่างต้องการต่างกัน

ผมรู้สึกแฟนผมไม่ค่อยมีเวลาให้เพราะเขาบอกต้องทำการบ้าน ทำงานกลุ่มสาระพัด ผมเลยรู้สึกว่าคงต้องคุยกันแล้วว่ะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่ๆ ผมก็เลยเปิดประเด็นไปเลยครับประมาณว่ารู้สึกน้อยใจที่ไม่ค่อยได้คุยกันวันๆหนึ่งคุยกันอยู่ไม่กี่ประโยคอ่ะครับ เขาก็พิมพ์มาเลยครับแบบ “เลิกกันมั้ย เธอจะได้มีความสุข  ไม่ต้องมานั่งจมอยู่กับเค้า ไม่ต้องมานั่งรอเค้าตอบเเชท ไม่มีเค้ามันอาจจะดีก็ได้นะ เค้ามีงานต้องทำ เวลาเค้าทำงาน เค้าชอบอยู่คนเดียว เค้าอยากได้ความส่วนตัว ความเงียบ ละตอนนี้งานมันเยอะ ซึ่งเค้าก็ทำจนเหลืองานเดียว มันเหลือเเค่งานเดียว เเค่อาทิตนี้ เดี๋ยวอาทิตหน้ามันก็มีอีก ยิ่งเรียนไปมันก็มีมาเรื่อยๆ เค้าก็ทำเเบบนี้ไปอีกเรื่อยๆ เดี๋ยวเธอก็มานั่งน้อยใจอะไรเเบบนี้อีก ถ้าจะเเก้ปัญหาจริงๆ มันก็ควรเเก้ตรงนี้เเหละ”คือเขาบอกว่าการเลิกกันคือทางออกที่ดีที่สุดครับแล้วเขาบอกว่ามันเป็นผลดีในระยะยาว ซึ่งผมก็เห็นด้วยแต่การเลิกกันผมว่ามันไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดทั้วๆที่เราสามารถคุยกันได้ว่าต่างฝ่ายต้องการยังไง แบบไหนแล้วมาหาตรงกลางให้ซึ่วกันและกัน  ผมเลยถามเขาไปว่ายังรักผมอยู่มั้ย เขาตอบว่า รัก ผมเลยถามเขาไปว่าเรารักกันทำไมเราต้องเลิกกัน  เลิกกันมันควรเป็นทางเลือกสุดท้ายมั้ย?  ใช่ครับผมไม่เข้าใจว่ารักกันเราทำไมต้องเลิกกันคนเลิกกันคือคนไม่รักกันแล้วรึป่าวครับหรือไม่ก็ฝ่ายใดฝ่ายนึงหมดใจแล้ว แต่ผมเข้าใจว่าถ้าเราต้องเลิกกันทั้งๆที่เรายังรักกันด้วยเหตุผลที่ว่าเราต่างไม่เข้าใจกัน แต่ผมไม่โอเคเพราะมันปรับจูนกันได้ครับ  เขาบอกผมว่าในมุมมองของผมเขาดูเห็นแก่ตัวแต่ผมเห็นแก่ตัวกว่าครับเพราะผมรักเขามาก ผมเลยไม่อยากเลิกกับเขาถ้าไม่มีเขาผมก็ไม่มีความสุขครับ

ทำไมผมถึงไม่เลิก?  ครับที่ผมบอกไปก่อนหน้านี้คือการไม่เข้าใจกันมันสามารถปรับจูนกันได้แล้วหาตรงกลาง

ผมเลยถามทุกคนที่เห็นกระทู้นี้ว่าคุณคิดเห็นแบบไหนกันครับบางทีสิ่งที่ผมคิดและโพสต์ไปมันอาจจะผิดก็ได้ใครคิดว่ามีวิธีที่ดีกว่านี้ช่วยแนะผมด้วยนะครับ

ขอบคุณมากๆครับ 🙏