แม่ผมเปิดร้านอาหารที่ร้านไม่ได้เข้าร่วมคนละครึ่งครับมีวันหนึ่งมีลูกค้าท่านหนึ่งมากินอาหารที่ร้านพอเขาเรียกเก็บเงินผมก็ไปเก็บเงินตามปกติ ผมพูดจาดีมีหางเสียงลูกค้าถามผมว่ามีคนละครึ่งไหมผมตอบลูกค้าว่าไม่มีลูกค้าก็ถามทำไมไม่มีผมก็บอกไม่ได้ไปทำครับ ลูกค้าก็ถามต่ออีกทำไมไม่ทำผมก็ตอบไปว่าไม่มีเวลาไปทำครับ ลูกค้าพูดด้วยความไม่พอใจใส่ผมอย่าคิดว่าเอาข้ออ้างว่าไม่มีเวลาไปทำ ลูกค้าเขาไม่ฟังหรอกนะ ผมก็เงียบไม่ได้ตอบอะไรแล้วลูกค้าคนก็พูดต่อว่าคิดว่าร้านคุณขายดีแล้วจะไม่มีคนละครึ่งก็ได้นะ เขาก็ถามหาเจ้าของร้านผมเลยเรียกแม่แม่ว่าพี่เขาถามว่าทำไมถึงไม่มีคนละครึ่งแล้วพี่เขาก็ลุกมาโวยวายทำไมไม่ทำแม่ผมก็ตอบแบบผมลูกค้าก็พูดแบบเดิมคุณคิดว่าร้านคุยขายดีจะไม่มีคนละครึ่งก็ได้นะ ลูกค้าเขาไม่ฟังหรอกว่าคุณจะมีเวลาไปทำไหม แม่ผมก็พูดขอโทษไปสิบๆครั้ง ผมก็นั่งเงียบอยู่เฉยๆลูกค้าก็วนมาว่าผมถามไปยันเรื่องเรียนผมลูกค้าถามด้วยความไม่พอใจว่าจบอะไรมาเราเรียนจบอะไรมาแม่ผมเลยตอบไปว่าน้องยังเรียนไม่จบแล้วผมก็ตอบไปอีกว่สผมยังเรียนไม่จบ เขาก็บอกว่าโอเคให้อภัย ไม่โทษลูก โทษที่แม่ไม่สั่งสอนลูก (ประโยคนี่ผมคิดในใจทำไมถึงว่าแม่ผมผมทำอะไรผิด) แม่ผมก็ยังขอโทษเขาไม่หยุดแล้วแม่ผมก็บอกผมก็โทษมีคำหนึ่งที่ลูกค้าท่านนี้พูดออกมาเงินนะผมมีจ่าย แม่ผมก็ตอบค่ะๆ
สุดท้ายก็จ่ายเงินแล้วก็รีบเดินหนีไป (ผมอยากรู้มากเลยครับผมทำอะไรผิดมันถึงขั้นว่าแม่ผมขนาดนั่นเลยหรอ)