ความดับสิ้นหมดกิเลสตัญหาทั้งปวง เป็นความสุขอย่างยิ่ง

แปลอย่างชาวบ้าน ในข้อที่ว่า  นิพานัง ปรมัง สุญญัง  และ นิพานัง ปรมัง สุขัง  

ขอรบกวนท่านผู้รู้ว่า มาจากพระสูตรเดียวกัน หรือคนละพระสูตร และพระสูตรใดในพระไตรปิฏกครับ

ขอบคุณครับ