นักเขียน

อนุรักษ์ เป็นชาวนา ทำนา และหากินกับท้องนาของตัวเอง  เมื่อฤดูฝนเริ่มโปรยปราย เขาย่อมทำนาปลูกข้าว และรักษา ข้าวปลาอาหารในนาของตัวเอง  วันหนึ่ง เขาเหลียวมองปลาในบ่อในนาของตัวเอง  จึงเกิดความคิดอย่างหนึ่ง ในการจะรักษาสมบัติของตัวเอง และตัดสินใจเดินทางไปทำธุระกับใครคนหนึ่ง ที่มีบ้านอยู่ท้ายหมู่บ้าน ตั้งอยู่แต่ลำพัง.
.
เขาได้ยินว่า  บ้านหลังดังกล่าวเป็นของนักเขียนท่านหนึ่ง ชื่อว่า อนุรัก ที่โด่งดังระดับประเทศ มาพักอาศัยในหมู่บ้าน  เพื่อเรียนรู้ชีวิต กับ ทำงานการเขียนของตัวเอง  เขาจึงเดินทางไปยังบ้านหลังดังกล่าว เพื่อประโยชน์ของตัวเอง
.
"ผมมีธุระให้ช่วยทำหน่อยครับ ท่านนักเขียน" อนุรักษ์เอ่ยขึ้น
"เรื่องอะไรครับ" อนุรักเอ่ยอย่างสุภาพ เหมือนกับคนมีการศึกษาสูง
"คือผมอยากให้เขียนอะไรให้สักหน่อย"
"เขียนป้าย ผมจะเอาไปปักในนาครับ กลัวมีคนโขมย"
"ห้ามจับปลาในนา" เขียนคำนี้ครับ อนุรักษ์ยื่นกระดาษแผ่นยับยู่ที่มีตัวหนังสือ ยุ่งเหยิงเหมือนกับไก่เขี่ยให้ท่านนักเขียน
"ผมไม่ใช่นักเขียนป้าย" ท่านนักเขียนเอ่ยสวนทันที พร้อมเดินเข้าบ้าน
อนุรักษ์ยืนเกาหัวแกร่ก ๆ อยู่สักครู่ และเดินจากมา  พร้อมกับบ่นมาตามทาง
.
"อะไรวะ  เป็นนักเขียน เขียนแค่นี้ไม่ได้  แล้วบอกว่าเป็นนักเขียนระดับประเทศได้ไงฟะ?"
"กูเขียนเองก็ได้"