ขอเอ่ยก่อนว่าบ้านเราอยู่กัน4คนพ่อแม่ลูกเราเป็นลูกคนโตและมีน้องสาวอีกหนึ่งคน(อายุห่างกัน5ปี) ตอนนี้เราอยู่มัธยมปลาย ส่วนน้องอยู่ประมาณป.5-ป.6
ซึ่งในการตั้งกระทู้นี้เราอยากจะมาบ่นถึงความน้อยใจที่เรามี ตั้งเเต่มีน้องมาทุกอย่างรอบข้างเปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะพอสมควร ในช่วงปีสองปีที่ผ่านมาเราเก็บสิ่งนี้ไว้ในใจตลอดไม่กล้าที่จะเล่าให้ฟังเพราะกลัวว่าจะมีคนว่าเรางี่เง่าไม่เข้าเรื่อง เริ่มจากถ้าเราอยากได้อะไรในตอนนั้นเเล้วขอพ่อแม่ ท่านก็จะชอบบอกว่าเดี๋ยวเดือนหน้าหรือปีหน้าจะซื้อให้ แล้วพอน้องอยากได้อะไรก็จะพาไปซื้อไม่วันพรุ่งนี้ก็อาทิตย์ถัดไป เรื่องการทำกิจกรรมในรร.เราเคยอยู่นาฏศิลป์มาก่อนเเล้วเราไม่กล้าบอกพ่อแม่ มีช่วงนึงที่จะต้องประเมินการเรียนจะต้องมานอนรร.เพื่อแต่งหน้าทำผมตอนเช้า เรารวบรวมความกล้าโทรไปขอแม่ สิ่งที่แม่ตอบกลับมาก็คือ"อย่าไปทำเลย เดี๋ยวพ่อด่า" "ทำไปทำไมเหนื่อยตัวเองเสียเวลาเรียน ถ้าเรื่องมากก็ย้ายโรงเรียนเลย" ตอนนั้นเราร้องโฮได้เลยก็ว่าได้ สิ่งที่เราชอบเราไม่เคยได้ทำเต็มร้อย ตัดไปที่น้องนางบอกจะได้ไปแข่งทุกคนดูแฮปปี้กันมาก เราก็ไม่อะไรก็ได้แต่เก็บไว้ในใจ อีกอย่างเรื่องวันเกิดซึ่งของเราต้องการแค่เออพ่อแม่บอกสสวก.แค่นี้เรารู้สึกดีใจโดยที่ไม่อยากได้อะไรแล้ว ซึ่งก็ไม่เคยได้ยินคำนั้นออกมาเลย ตัดไปที่น้องจัดงานเอย เค้กเอย ซึ่งเราไม่เคยได้เพราะเเม่บอกว่ามันไร้สาระ บางทีมันก็รู้สึกน้อยใจพอสมควรอยู่แหละแต่เราไม่อย่าพูดในตอนนั้นเพราะเราก็คิดว่าเราโตพอสมควรละ ขอบ่นเรื่องการซื้อโทรศัพท์อีกเรื่อง คือช่วงประมาณป.3-ม.2เรามีโทรศัพท์เครื่องนึงเพราะว่าเรามาเรียนในตัวเมืองเลยจำเป็นต้องใช้ ช่วงมัธยมเราขอเเม่ซื้อโทรศัพท์ใหม่เพราะเครื่องเก่ามันนานพอสมควร แบตมันก็เสื่อม เครื่องตอนนั้นเอ๋อมากๆแม่ก็ชอบพูดว่าใช้ไปก่อนๆ พอตัดมาที่น้องปีละ2-3เครื่อง ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วนะ..
อยากจะขอถามเพื่อนๆหน่อยว่าเรื่องแบบนี้เเล้วการที่เราน้อยใจมันไม่ผิดใช่มั้ย เอาตามตรงในชีวิตจริงเราเป็นคนไม่ค่อยพูดเราเป็นคนที่เก็บอารมณ์ได้ค่อนข้างดี แต่ถ้าไม่ไหวอาการจะออกหนักมากๆ
[ เวลาเราอยากได้หรือขออะไรจากพ่อแม่เรามักจะโดนดุก่อนเสมอไม่ว่าจะผิดหรือไม่ผิดก็ตาม ส่วนมากจะเอาเเต่เรื่องเก่าๆมันด่าทอเราให้บั่นทอนจิตใจ ชอบใช้คำที่แรงพอสมควร]
ใครมีพี่น้องแล้วเป็นแบบนี้บ้าง????
ซึ่งในการตั้งกระทู้นี้เราอยากจะมาบ่นถึงความน้อยใจที่เรามี ตั้งเเต่มีน้องมาทุกอย่างรอบข้างเปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะพอสมควร ในช่วงปีสองปีที่ผ่านมาเราเก็บสิ่งนี้ไว้ในใจตลอดไม่กล้าที่จะเล่าให้ฟังเพราะกลัวว่าจะมีคนว่าเรางี่เง่าไม่เข้าเรื่อง เริ่มจากถ้าเราอยากได้อะไรในตอนนั้นเเล้วขอพ่อแม่ ท่านก็จะชอบบอกว่าเดี๋ยวเดือนหน้าหรือปีหน้าจะซื้อให้ แล้วพอน้องอยากได้อะไรก็จะพาไปซื้อไม่วันพรุ่งนี้ก็อาทิตย์ถัดไป เรื่องการทำกิจกรรมในรร.เราเคยอยู่นาฏศิลป์มาก่อนเเล้วเราไม่กล้าบอกพ่อแม่ มีช่วงนึงที่จะต้องประเมินการเรียนจะต้องมานอนรร.เพื่อแต่งหน้าทำผมตอนเช้า เรารวบรวมความกล้าโทรไปขอแม่ สิ่งที่แม่ตอบกลับมาก็คือ"อย่าไปทำเลย เดี๋ยวพ่อด่า" "ทำไปทำไมเหนื่อยตัวเองเสียเวลาเรียน ถ้าเรื่องมากก็ย้ายโรงเรียนเลย" ตอนนั้นเราร้องโฮได้เลยก็ว่าได้ สิ่งที่เราชอบเราไม่เคยได้ทำเต็มร้อย ตัดไปที่น้องนางบอกจะได้ไปแข่งทุกคนดูแฮปปี้กันมาก เราก็ไม่อะไรก็ได้แต่เก็บไว้ในใจ อีกอย่างเรื่องวันเกิดซึ่งของเราต้องการแค่เออพ่อแม่บอกสสวก.แค่นี้เรารู้สึกดีใจโดยที่ไม่อยากได้อะไรแล้ว ซึ่งก็ไม่เคยได้ยินคำนั้นออกมาเลย ตัดไปที่น้องจัดงานเอย เค้กเอย ซึ่งเราไม่เคยได้เพราะเเม่บอกว่ามันไร้สาระ บางทีมันก็รู้สึกน้อยใจพอสมควรอยู่แหละแต่เราไม่อย่าพูดในตอนนั้นเพราะเราก็คิดว่าเราโตพอสมควรละ ขอบ่นเรื่องการซื้อโทรศัพท์อีกเรื่อง คือช่วงประมาณป.3-ม.2เรามีโทรศัพท์เครื่องนึงเพราะว่าเรามาเรียนในตัวเมืองเลยจำเป็นต้องใช้ ช่วงมัธยมเราขอเเม่ซื้อโทรศัพท์ใหม่เพราะเครื่องเก่ามันนานพอสมควร แบตมันก็เสื่อม เครื่องตอนนั้นเอ๋อมากๆแม่ก็ชอบพูดว่าใช้ไปก่อนๆ พอตัดมาที่น้องปีละ2-3เครื่อง ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วนะ..
อยากจะขอถามเพื่อนๆหน่อยว่าเรื่องแบบนี้เเล้วการที่เราน้อยใจมันไม่ผิดใช่มั้ย เอาตามตรงในชีวิตจริงเราเป็นคนไม่ค่อยพูดเราเป็นคนที่เก็บอารมณ์ได้ค่อนข้างดี แต่ถ้าไม่ไหวอาการจะออกหนักมากๆ
[ เวลาเราอยากได้หรือขออะไรจากพ่อแม่เรามักจะโดนดุก่อนเสมอไม่ว่าจะผิดหรือไม่ผิดก็ตาม ส่วนมากจะเอาเเต่เรื่องเก่าๆมันด่าทอเราให้บั่นทอนจิตใจ ชอบใช้คำที่แรงพอสมควร]