รู้สึกสับสนอย่างตอบไม่ได้ ว่ารู้สึกอย่างไงเลยค่ะ กลัวตัวเองเป็นซึมเศร้าจังค่ะ

เรื่องมีอยู่ว่าเรารู้สึกว่าเราเปลี่ยนไปมาก เบื่อทุกอย่างชอบคิดสั้นอยากตุย พ่อแม่ไม่เข้าใจเรา ไม่อยากไปโรงเรียน หมดไฟในชีวิต

ตามหัวข้อกระทู้นะครับ ผมควรทำยังไงต่อไปดี หลังจากรับรู้ว่าเป็นโรคซึมเศร้า ตอนนี้มันเคว้ง มันสับสน มันอะไรหลายอย่าง ไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะเป็นจริง ๆ มีใครเป็นโรคนี้อยู่ แล้วต่อสู้กับมันยังไงครับ

เราไม่รู้ว่าใช่โรคซึมเศร้าหรือป่าวนะ เราโครตสับสนกับชีวิตตัวเองมากเบื่อตัวเองที่เป็นแบบนี้ คือเราเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบคนเยอะ ไม่ค่อยชอบพบปะกับใคร ชอบอยู่คนเดียว แต่เวลาที่อยู่คนเดียวจะชอบคิดอะไรไปเรื่อย

​ทำอะไรก็ผิด จะปรึกษาใครก็ไม่มีใครที่จะเข้าใจเรา อยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก มันเจ็บสุดๆ เพื่อน คนที่รักจัก ญาติพี่น้อง แท่กระทั้งพ่อแม่ ก็ไม่เคยเชื่อผมหรือรับฟังอะไรเลย พยามจะทำอะไรก็ไม่เคยสำเร็จสักอย่

นหาคนคือเรื่องมีอยู่ว่านี่เป็นซึมเศร้มีปีนึงแลฃล้วมีเรื่องต้องดรอปเรีบนในเทอม2ของม.4ดรอปมาอยู่บ้านน้าเเต่รวมๆต้องไปมาหลายบ้านไม่ค่อยมีใครอยากเลี้ยงอยากรับผิดชอบจะอยู่ก็ไม่อยากให้อยู่เเต่ก็ไม่ยอมให้เรา

เราเป็นคนหน้าอกเล็กแทบจะไม่มีเลยค่ะ และเครียดเรื่องโดนบูลี่บ่อยๆ พยายามไม่คิดแล้วค่ะ แต่อดที่จะคิดไม่ได้เลย😭

มีใครเป็นแบบผมมั้ย เวลาดื่มกาแฟแล้วพอสักพักมันจะซึมเศร้า หดหู่ยังไงไม่รู้ คิดแต่เรื่องที่ทำให้ท้แท้ บางทีก็นั่งร้องไห้คนเดียว นอกเสียจากว่าจัหาอะไรทำให้ร่างกายไม่อยู่ว่างเวลามันดีดจะไม่เป็น ผมเป็นแบบน

เรื่องมันมีอยู่ว่า เรามีฝาแฝดที่โตมาด้วยกัน ตั้งแต่เด็กจนโต เราเป็น คนน้องนะคะ พี่เป็นคนที่ทำอะไรไม่เป็นและไม่ยอมทำอะไรเองเลย ถ้าหากไม่ใช่เรื่องของตัวเอง ตั้งแต่เด็กจนโตเราเป็นคนที่ต้องทำแทนตลอดแทบจะท