เรื่องนี้ยาวหน่อยนะคะ จะเป็นการเล่าเรื่องราวเรากับแฟน จะพยายามลงรายละเอียดให้มากเพื่อคำตอบจะได้เป็นกลางมากที่สุดค่ะ เรากับแฟนอายุห่างกัน 10 ปี รู้จักกันมาเกือบ 3 ปี แต่พึ่งคบกันได้ปีกว่าๆ แรกๆ เค้าเป็นคนเอาใจใส่มากทุกอย่าง เช่น เวลานั่งมอไซต์ออกไปข้างนอกแดดร้อน เราลงไปทำธุระ ซื้อของกลับมาเค้าจะนั่งบังเบาะหลังให้กลัวเรานั่งแล้วร้อน ไปกินข้าวด้วยกัน เค้าจะเป็นคนตักอาหารให้ หยิบนั่นนี่ให้ เอาใจใส่แม้กระทั่งเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ตลอด เราอาบน้ำด้วยกันเค้าก็จะเป็นคนสระผมให้ ถูสบู่ให้ ไดร์ผมให้เราเอง เราจะเข้านอนพร้อมกัน เล่นด้วยกัน หยอกกัน และมีอะไรกันบ่อย มีเรื่องอะไรก็มาคุยกันเล่าให้กันฟังทุกคืนจนหลับไป เมื่อก่อนเราคุยกันได้ทุกเรื่องแบบสบายใจ รู้สึกว่าคนนี้แหละเข้าใจเราทุกอย่าง ปรึกษาได้ทุกเรื่อง มีอะไรไม่สบายใจก็จะมีเค้าคอยปลอบและให้กำลังใจ แต่พอเข้าปีที่ 2 มา เค้าก็เปลี่ยนไป เปลี่ยนแบบชนิดที่ว่าใช่คนๆ เดียวกับที่เรารู้จักรึเปล่า เค้าเริ่มปิดเสียงเตือนไลน์ค่ะ แรกๆ เราก็ถามว่าทำไมถึงปิด เค้าก็บอกว่ารำคาญพวกกลุ่มไลน์ที่ทำงาน ซึ่งเราก็บอกว่ามันปิดเตือนเฉพาะกลุ่มได้นะ และเชื่อว่าเค้าก็รู้ จะขออธิบายค่ะ เค้าใช้โทรศัพท์ 2 เครื่อง ไลน์ เฟสบุ๊ค ไอจีจะอยู่ในโทรศัพท์เครื่องที่ไม่มีซิม และเครื่องที่มีซิมจะไม่มีโซเชียลค่ะ เวลาจะใช้เค้าจะแชร์ฮอตสปอร์ตจากเครื่องที่มีซิม มาเครื่องที่ไม่มีซิม และปิดทุกครั้งที่เลิกใช้ ซึ่งเราไม่สามารถรู้ได้เลยค่ะว่ามีอะไรอยู่ในนั้น เพราะไม่มีการเชื่อมต่อ รหัสล็อคหน้าจอไม่รู้เลย ใช้สแกนนิ้ว และมีครั้งนึงที่เค้าต้องบูทเครื่องใหม่ และมันต้องใส่รหัสผ่านแต่ตอนนั้นเราอยู่ด้วย แสดงออกชัดเจนค่ะว่าหลบไปกดกลัวเราเห็น ปกติเข้านอนด้วยกันตลอด หลังๆ มากินเหล้าบ้าง ไม่ไปบ้านเพื่อนก็เพื่อนมาหา นั่งดูยูทูปบ้าง เราพอนั่งคุยรอเป็นเพื่อนได้แต่นานไปไม่ไหวค่ะ เข้านอนตี 4 ตี 5 พฤติกรรมการนอนเค้าเปลี่ยนไป และยังคงปิดการแชร์ฮอตสปอร์ตจากเครื่องแม่ทุกครั้งหลังเลิกใช้ เราสังเกตหลายครั้งค่ะ และแอบดูก็เห็นเค้านั่งดูเฟสบุ๊คปกติ กลุ่มพระบ้าง หมาบ้าง (ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นการแสดงให้เห็นแบบนั้นรึเปล่านะ) และตั้งแต่ตั้งสถานะคบกับเราบนเฟสบุ๊ค เค้าก็ไม่เคยโพสต์หรือแชร์อะไรอีกเลย ปกติเค้าเป็นคนเล่นโซเชียลค่ะ แชร์อะไรเรื่อยเปื่อย เราสังเกตว่าหลังจากนั้น เค้าไม่โพสต์เล่นเลย มีแต่เราแท็กโพสต์ไปคิดว่าเป็นเรื่องปกติที่แฟนกันจะทำ นึกว่าไม่มีปัญหาอะไร และต้องบอกให้รับแท็กอีกต่างหากเพราะเค้าทำเป็นไม่รู้เรื่อง (ซึ่งเป็นไปไม่ได้) ครั้ง 2 ครั้ง 3 เราเลยพอค่ะ คิดว่าถ้าเค้ามีคนอื่นอยู่และอ้างกับผู้หญิงคนนั้นไปว่า เห็นมั้ย มีแต่เราที่แท็กหา เค้าไม่ได้อะไรกับเรา หรือบอกว่าเลิกกันแล้วแต่ไม่ได้ลบรูปคือจบนะ เราก็คงไม่มานั่งเฝ้าตลอด และหลังๆ เราก้ไม่ถามเรื่องโซเชียลเค้าอีกเลย เพราะเบื่อ อึดอัดมากจนถามค่ะว่ามีอะไรรึเปล่า ถามตรงๆ ไปเลยว่าเค้าเป็นอะไรทำไมไม่นอน เค้าบอกว่านอนไม่หลับ เป็นผลมาจากการทำงานที่ไม่เป็นเวลามันทำให้ชินกับการไม่นอนกลางคืน แต่เราก็ไม่เชื่อนะคะเพราะช่วงแรกที่อยู่ด้วยกันเค้าชินกับการนอนเร็วมาก และงานของเค้าก็ไม่ได้เข้ากลางคืนมาเป็นปีแล้วค่ะ ตั้งแต่รู้จักเราและคบกันมาเค้าจ้างเวรกลางคืนตลอด ไม่เคยไปเองเลย เคยลองสุ่มไปที่ทำงานเค้าก็เจอค่ะ ปกติดี ก็ทำใจเอาไว้บ้างคิดไว้ว่าถ้าไปแล้วไม่เจอ เค้าจะไปอยู่ไหน หรือไปเจอเค้าอยู่กับใครจะทำไงต่อดี ซึ่งทุกอย่างปกติค่ะ เค้าทำงานจริง ที่ทำงานเค้าจะมีแต่ผู้ชายค่ะ เรารู้จักทุกคน เราสามารถเข้าออกได้ทั้งที่ทำงานเค้า ห้องพักที่ทำงาน และที่บ้าน ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ มีแต่พฤติกรรมของเค้าเองที่แปลกไปค่ะ เราคุยกันน้อยลง มีปัญหาอะไรก็ไม่ค่อยมาเล่าให้ฟัง ส่วนมากจะคุยกันตอนกินข้าวมากกว่า ปกติเราคุยก่อนนอนทุกคืน เรากลัวว่าเค้าจะมีคนที่คุยด้วย และทำให้เค้าทำตัวออกห่าง ยิ่งช่วงที่ทะเลาะกันเมื่อก่อนเค้าจะเป็นฝ่ายยอมและขอโทษ เวลาเรางอนเค้าจะพยายามทำให้หายโดยการพาไปเที่ยว ไปกินข้าว หรือพยายามอธิบายเหตุผลไม่ให้เราเข้าใจผิด แต่ครั้งล่าสุดที่รุนแรงคือทะเลาะกันเรื่องที่เราไปเก็บห้องเค้าค่ะ ซึ่งเป็นห้องพักที่ทำงานแล้วมันมีของเจ้าของเดิมอยู่ เราก็ไปทำความสะอาดให้และเก็บของเจ้าของเดิมออก ซึ่งเค้าเป็นคนบอกให้เราทำ แต่มันมีโคมไฟเจ้าปัญหาเล็กๆ อันนึงที่ลองใช้แล้วมันพัง พังแบบไม่เป็นทรง ฝุ่นเกาะเต็มเลยเอาไปทิ้งค่ะ (รู้ว่าผิดตรงถือวิสาสะเอาไปทิ้งโดยไม่บอกเค้าก่อน แต่คิดว่าไม่มีปัญหาอะไร เพราะของมันใช้ไม่ได้แล้ว) แต่เรื่องนี้เป็นสาเหตุที่ทำให้เค้าด่าเรารุนแรงมาก แบบไม่เคยด่ามาก่อน ด่าเราต่อหน้าเพื่อน ทำให้เรารู้สึกแย่ และไล่เราออกจากบ้านตอนกลางคืน เรามาทะเลาะกันต่อในรถค่ะ กำลังจะเดินทางจากที่ทำงานมาบ้าน เรารู้ว่าผิดค่ะ แต่ขนาดความผิดมันรุนแรงมากจนถึงต้องด่าแรงขนาดนี้ และไล่ออกจากบ้านเหมือนหมูเหมือนหมาเลยหรอ คำพูดต่างๆ นานา ที่ไม่เคยได้ยินก็มีวันนี้แหละค่ะ เค้าโมโหขับรถเร็วมาก จนมาถึงบ้านเค้าก็ไม่คุยด้วยเลย เป็นเราเองที่เข้าไปเริ่มคุยด้วยก่อน อีกหลายเหตุการณ์และพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม เค้าไม่เล่นกับเราเหมือนเดิม เค้าไม่นอนกลางคืน เรื่องบนเตียงอย่าพูดถึงค่ะ ไม่มีเลย ไม่เคยโดนตัวเราเลย เวลาเราเข้าไปกอดหรือเล่นด้วยก็จะผลักออก และเล่นโทรศัพท์ต่อ ส่วนมากเค้าจะนอนกลางวัน เวลาว่างจะเยอะมากซึ่งใน 1 เดือน จะทำงานประมาณ 10 วันค่ะ (กินเหล้ามากกว่าทำงานอีก) เป็นมาก่อนมีเหตุการณ์ไปเก็บห้องนะคะ ต่อมาก็คือเราชวนเค้าไปถ่ายรูปก่อนรับปริญญา เพราะอยากถ่ายเก็บไว้ เราก็ไม่มั่นใจว่าถึงวันจริงจะไปรับไหม เพราะโควิดทำให้เลื่อนมานานและก็ไม่อยากรับแล้ว เค้าก็บ่ายเบี่ยงหลายครั้ง บอกว่าไม่ชอบถ่ายรูปและเบื่อที่ต้องไปรออะไรนานๆ จนมีคำพูดนึงที่เราสตั้นไปเลยค่ะ เค้าบอกว่า "ถ้าเรายืนยันว่าต้องไปถ่ายให้ได้เค้าก็จะไปให้" เราพูดอะไรไม่ออกเลย น้ำตาตกแล้ว ปกติคนเป็นแฟนกันเค้าไม่เต็มใจไปร่วมยินดีในวันที่เราประสบความสำเร็จหรอคะ เราบอกเค้าไปว่าถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไปนะ เราไปกับเพื่อนเองได้ เค้าก็เสียงเปลี่ยนและบอกว่าไปได้นะ (ย้ำคำว่า "ไปได้นะ" หมายความว่าไม่อยากไปค่ะ) ซึ่งตอนนี้เราก็ไม่อยากให้ไปแล้ว เราถามตัวเองในใจว่าเค้าจะไม่รู้จริงๆ หรอว่าสิ่งที่พูดมันทำร้ายความรู้สึกเรา ซึ่งเป็นเรา เราจะไม่พูดกับคนที่เรารักนะ เรากลัวว่าเค้าจะเสียความรู้สึก บอกไม่ถูกอะว่าเค้าเป็นอะไร จริงๆ ในใจลึกๆ เราเชื่อว่าเค้าต้องมีอะไรบางอย่าง และเคยเปิดใจถามไปแล้วก็ไม่ได้คำตอบ ไม่อยากมโนไปเอง และยังไม่มีหลักฐานชัดเจนว่าเค้ามีคนอื่น หรือเรื่องอะไรรึเปล่าที่ทำให้เค้าเปลี่ยนเป็นแบบนี้ หรือจริงๆแล้วเค้าไม่เคยเปลี่ยนแต่นี่เป็นตัวตนจริงๆ ของเค้า เราพยายามหาคำตอบว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเราไม่ดี หรือเค้าไม่ดี ซึ่งไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองหรือเค้ามากเกินไป ในสายตาคนนอกมองว่าเรารักกันมาก เพราะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ไม่ว่าจะงานราษฎร งานหลวง กินเหล้า เข้าป่า เราลุยกับเค้าตลอด ไปทำกิจกรรมกลุ่มกับเพื่อนๆ เค้า ไปกับเพื่อนเค้าได้ทุกกลุ่ม ซึ่งพอเป็นกลุ่มของเพื่อนเราบ้าง เค้ากลับทำท่าไม่อยากไป และปิดกั้นตัวเองออกไปเลย เพื่อนเราเคยคอลมาหาตอนที่อยู่กับเค้าที่บ้าน เราก็ตั้งกล้องปกติ และจะให้มาทักทายซึ่งเค้าเดินผ่านมาพอดี กลับไม่เป็นอย่างงั้น เราเอื้อมมือไปจะจับมือและให้มาคุยกับเพื่อนเราหน่อย เค้ากลับทำเป็นเดินเลี่ยงผ่านไปและไม่ให้เราจับ ก็ตกใจอยู่นะในตอนนั้นซึ่งก็ไม่ได้ว่าอะไรและไม่ได้บอกให้เพื่อนรู้ เพื่อนของเราจะรู้ว่ามีปัญหากันบ่อย เพราะเราคุยกับเพื่อนและเล่าให้กันฟังตลอด แต่คนนอกและเพื่อนของเค้าต่างมองว่าความสัมพันธ์ของเรานั้นไปได้ดี ก็ถามว่าเมื่อไหร่จะแต่งงาน เค้าก็ตอบไปว่า ยังหรอก เราก็รู้สึกแปลกๆ ทำหน้าไม่ถูกที่เค้าพูดแบบนี้ ในชีวิตเราทั้งคู่จริงๆ ไม่รู้ว่าระหว่างเราปัญหามันคืออะไรกันแน่ หรือมันไม่เคยมีปัญหาแต่ทุกอย่างคือเราคิดขึ้นมาเอง แต่นี่มันทำให้เรารู้สึกว่าไม่ใช่เค้าคนเดิม เราอึดอัดและไม่ค่อยมีความสุข บางครั้งก็น้อยใจกับคำพูดและการกระทำซึ่งคนเป็นแฟนกันไม่ควรทำ เช่นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ควรเป็นปัญหาก็เป็น เราชวนกันไปกินชาบู และคุยกันแล้วเค้าก็โอเคว่าวันนี้จะไปกินนะ แต่พอเราออกมาเห็นเค้ากินข้าวอยู่ เลยถามว่าอ่าว ไหนบอกว่าจะไปกินชาบูไง แล้วจะกินได้ป่าวเนี่ย เค้าก็บอกว่าไปได้แต่ไม่กินนะ ให้เรากินคนเดียว เราก็อ่าวดิ คือไร แค่นั้นค่ะ เค้าเทข้าวทิ้งเลย บอกได้!!! ไป ไปกิน ไปกินให้ถูกใจเรา (คือประชด) เรานี่เซ็งนะ บอกตรงๆ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ยิ่งนับวันคือเจออะไรที่ค่อนข้างทำร้ายจิตใจมากขึ้น ทำให้คะแนนในใจเราติดลบลงไปเรื่อยๆ จากที่เคยคิดว่าคนนี้ดีที่สุด เค้าไม่แคร์เรามากขึ้นในลักษณะของคำพูดและการกระทำที่แปลกๆ ในส่วนดีก็มีค่ะ ไม่อยากให้ทุกคนคิดว่าเราพูดให้ร้ายเค้าฝ่ายเดียว เค้าซัพพอร์ตเราเรื่องการเรียน เค้าส่งเสริมสนับสนุนเรื่องเรียน พาไปสอบ แนะนำการติว อาจารย์เก่งๆ (ไม่รู้ว่าเป็นหน้าที่แฟน หรือว่าคนปกติเค้าก็สามารถช่วยกันได้อยู่แล้ว ซึ่งเรามีเพื่อนและรุ่นพี่ก็ช่วยเรื่องนี้เหมือนกัน) เรื่องงาน เค้ายอมให้เราลาออกจากงานเดิมที่เป็นพนักงานราชการ ให้เรามาทุ่มเทและตั้งใจสอบเพื่อเข้ารับการให้ได้ ซึ่งความมั่นคงมันมีมากกว่า และช่วยเหลือในเรื่องค่าใช้จ่ายภายในบ้าน การกินอยู่ นี่เลยเป็นสาเหตุที่ทำให้เรามาอยู่ด้วยกันอย่างจริงจัง แม้ฐานะทางบ้านเค้าไม่ค่อยมี แต่ก็ดูแลเราดีอย่างไม่มีตกบกพร่องในเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ อาหารการกิน เค้าจะเป็นคนซักเสื้อผ้า กวาดบ้าน ถูบ้าน ซึ่งเราก็ทำได้นะ ส่วนเราก็จะล้างจาน หุงข้าว ให้อาหารหมา เก็บเสื้อผ้าเข้าตู้ เป็นหน้าที่ที่แบ่งกันโดยอัตโนมัติ จะรู้เองว่าใครทำอะไร เรื่องกับข้าวจะไปจ่ายตลาดและซื้อของเข้าบ้านด้วยกัน เรามาช่วยเค้าดูแลแม่และหมาค่ะ แม่เค้าแก่และมีโรคประจำตัว เวลาพาแม่ไปหาหมอเราจะไปด้วยกัน เพราะเค้าไม่ค่อยถนัดเรื่องการเดินเอกสารหรืออะไรที่ต้องติดต่อ ประสานงาน เค้าช่วยเราและเราก็ช่วยเค้าในเรื่องเรียน เรื่องงาน และที่บ้านเหมือนกัน เค้ามาเรียนต่อในคณะที่เราจบ เราก็ช่วยเค้าตั้งแต่การสมัครเรียน หาหนังสือ ดูวันสอบ แนะนำอะไรได้ก็ทำหมด วางแผนการเรียนให้เค้า ช่วยให้สอบผ่านมาได้ทุกครั้ง เอาเป็นว่าต่างคนต่างช่วยเหลือกันในด้านที่ตัวเองถนัด เราช่วยเค้าในเรื่องการเริ่มต้นธุรกิจที่บ้านที่เค้ามีแพลนว่าจะทำแต่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง เราต้องมานั่งรับโทรศัพท์และตอบคำถามคนโทรมา เบอร์แปลกโทรเข้าเค้าจะไม่รับและโยนมาให้เราเลย (แปลก เพราะเป็นผลประโยชน์ของเค้า แต่กลับบอกว่าเรารับไปนะ คุยไปเลย) เรื่องประชาสัมพันธ์ โฆษณา เราก็ลงทุนลงแรงช่วยปรโมท ทำป้ายให้ทุกอย่างทำให้หมด ฟังดูเหมือนไม่มีอะไร ปกติดีมีความสุขแต่ทุกวันนี้เราเหมือนทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษา เป็นเพื่อน เป็นคนที่นั่งกินเหล้าคุยกับเค้า และอีกมากมายซึ่งทุกอย่างที่เล่ามามันเป็นเหมือนความเคยชินกันมากกว่า เราไม่รู้ว่าที่ยังอยู่กันได้เป็นเพราะอะไร ความรัก ความช่วยเหลือ ความสงสาร หรือถ้าเค้ามีคนอื่น (แล้วเราไม่รู้ จับไม่ได้ ก็ยังคิดว่าเค้าเป็นคนดีอยู่) และเราก็คิดว่าเปอร์เซ็นอาจเป็นไปได้ ถึงเราจะอยู่ด้วยกัน ไปไหนมาด้วยกัน และเค้ากลับมานอนบ้านทุกคืน แต่ทุกวันนี้มันมีเทคโนโลยีที่สามารถคุยกันได้ตลอด แอพต่างๆ (นี่อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้เค้าไม่นอนในตอนกลางคืน) บวกกับการกระทำของเค้าที่ทำร้ายจิตใจ คำพูดของเค้าที่ไม่ค่อยแคร์ และเซนส์ของเราที่มันบอกว่าต้องมีอะไรซึ่งเราก็ไม่เคยจับได้ นี่คือสาเหตุที่ทำให้เราต้องมาตั้งกระทู้นี้ค่ะ มันเครียด อึดอัด บางครั้งก็ทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าเค้าอารมณ์ไหน ถาม พูดบ่อยครั้งจะทำให้กลายเป็นคนงี่เง่า ทุกวันนี้เราเลยเหนื่อยที่จะทะเลาะ และเฉยกับเค้ากลับไปบ้าง แต่เรายังต่างทำหน้าที่ของตัวเองอยู่นะคะ และคิดในทางกลับกันถ้าจริงๆแล้วมันไม่มีอะไร เอาความดีมาลบสิ่งที่แปลกประหลาดนั้นก็ถือว่ายังมากกว่าอยู่ เพื่อนๆ คิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะเราคิดมากไปเอง เค้าก็เป็นปกติของเค้าแบบนี้ หรือเป็นเพราะว่าเค้ามีคนอื่น เลยทำให้เค้าเป็นแบบนี้คะ