ทำไงดี เมื่อคุยกับพ่อแม่ไม่รู้เรื่องกัน ต่างคนต่างน้อยใจ

กระทู้สนทนา
พอดีมีปัญหาเรื้อรังมาได้สักระยะนึงแล้ว
เราเป็นลูกคนโต มีน้องคนนึง ที่บ้านเปิดร้านขายของ (เรากะน้องทำงานประจำทั้งคู่) ส่วนพ่อแม่ก้มีหน้าที่ขายของอย่างเดียว เรากะน้องกับมาจากทำงานก็จะมาช่วยที่บ้านตลอด
     หลังๆ มาน้องเรามักไปเที่ยวตจว.ไป  แบบวันเสาร์ทำงานวันสุดท้าย คือไปเลยแล้วก็แค่โทรมาบอกแม่ว่า แม่วันนี้ไปเที่ยวที่นี่นะ...บลาๆ ว่าไป
ผ่านมาหลายสัปดาห์เราก็ไม่ได้ว่าอะไร เราหยุดงานเสาทิตย์เราก็ช่วยงานตามปกติ งานบ้าน งานขายของเราทำไปหมด ทีนี้พอมาสัปดาห์นี้เราเริ่มทนพฤติกรรมน้องไม่ไหวแล้ว รุ้สึกช่วงนี้ไปบ่อย เลยถามพ่อว่า น้องไปไหน
พ่อบอก ไปเที่ยว
เราก็เลยว่า..เอ๋าทำไมได้ไปบ่อยจัง นี่ก็อยากไปนะ แต่ที่ไม่ได้ไปนี่เพราะกลัวไม่มีคนช่วยงานที่บ้านไง
พ่อเลย ตอบแบบแรงมาเลยว่า..อย่าว่าว่ากุไม่บอกมัน กูบอกตลอด มันก็ไปตลอด
เราเลยว่า เอ๋า!!  สรุปคนไปเที่ยวแถมมีความสุขกลับไม่ผิดอะไร  ทีเราถามแค่นี้ พ่อกลับโมโห ขึ้นเสียงใส่เรา..
     สามีเราเลยว่างั้นก็ทำเส้นคือไม่ออกไปปิดร้านช่วยพ่อแม่ ให้แกทำกัน 2 คน (ลึกๆ ในใจเราอ่ะ เราสงสารพ่อกับแม่)

แต่สามีบอกต้องใช้วิธีนี้ แล้วแกจะรู้สึกยังไง ต้องเอียงไปฝั่งลูกคนเล็กอีกไหม ทั้งๆ ที่เค้าไปเที่ยว เราช่วยงานตลอดกับไม่ว่าเราดี พอเราถามตรงจุด จี้ใจหน่อยกับมาว่าให้เรา

สิ่งที่สัมผัสได้คือ
1. พ่อแม่จะคิดว่าเราไม่อยากช่วยงานไหม (ทั้งๆที่อยู่บ้านอยู่ร้านเราทำช่วยตลอด) แต่พอมาสัปดาห์ที่เราจะอยากไปเที่ยวแต่น้องชิ่งไปก่อน แล้วเราเลยเป็นห่วง ห่วงว่าพ่อแม่จะไม่มีคนช่วย แต่สามีบอกเราต้องไป ถ้าแกจะไม่ตามอีกคนก็ให้แกทำกัน 2 คน
2. เราน้อยใจพ่อแม่ที่ไม่ดัดนิสัยน้อง ยังให้ทุกอย่างที่น้องอยากได้  เวลาเราขอบ้าง..แกก็ให้ แต่เราไม่อยากรบกวนบ่อยเพราะเรารู้ว่าแกมีรายจ่ายอะไรบ้าง

เราจะกำจัดความรู้สึกนี้ยังไง ทั้งห่วงพ่อแม่ ทั้งแคร์ความรู้สึกท่าน แต่ไม่อยากให้ท่านเลี้ยงน้องแบบนี้ รู้สึกนิสัยเสียมากๆ  ตั้งแต่ทะเลาะกันมาเราร้องไห้ตลอด  อ่อนแอเหลือเกิน  
ไม่รู้อ่านแล้วเข้าใจมั้ย  ทั้งพิมพ์ทั้งหงุดหงิดอารมณ์ตัวเองตอนนี้มากๆ เลย
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่