รักลูกไม่เท่ากันมีอยู่จริงไหม?

เรื่องมีอยู่ว่า เราเป็นลูกคนเล็ก มีพี่น้อง4คน พี่คนโตรักและเอ็นดูเรามากกกกแต่เขาเสียไปนานแล้ว ตอนนี้เลยมีพี่น้องเหลืออยู่สามคน แต่นั้นไม่ใช่ประเด็นที่จะมาพูดวันนี้ คือว่าเราเป็นน้องเล็ก เราเหมือนมีความรู้สึกว่าพ่อกับแม่ให้ความสำคัญกับพวกพี่ๆมากกว่าเรา เราว่าเราไม่ได้รู้สึกไปเอง เพราะการกระทำคำพูด ก่อนฟน้านี้เราก็ทำงานอยู่กรุงเทพส่งเงินให้พ่อแม่ใช้ตลอด ส่งน้อยมั่งส่งเยอะมั่งแล้วแต่ละเดียวเรามีเงินมากน้อยแค่ไหน แต่พี่สาวอีกคนก็ส่งให้เหมือนกัน แต่พี่ชายไม่ค่อยได้ส่งให้เพราะเขาก็มีครอบครัวที่ต้องดูแล เวลาที่เราส่งเงินให้เราก็จะได้รับคำอวยพรจากพ่อแม่ปกติทุกครั้ง แต่ว่าเวลาที่พี่ชายโอนเงินให้ พ่อแม่เขาก็จะอวยพรให้พี่ชายมากจนดูเวอร์ แต่เราก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร จนมากระทั้งเมื่อสองปีที่แล้วเกิดโควิด หาเงินยากขึ้นเราก็ไม่ค่อยได้ส่งเงินให้พ่อกับแม่ แถบยังโดนเลิกจ้างงานบ่อยๆ เวลาโทรหาพ่อกับแม่เราก็คิดว่าเราจะได้กำลังใจจากพ่อแม่ แต่ไม่ใช่เลยเรากลับโดนบ่นโดนว่า ไปทำงานไม่ใช่ไปหาที่อยู่ ไปหาเงินก็ควรจะได้เงินกลับมา คือพ่อกับแม่ไม่ได้เข้าใจสถานการณ์ของเราตอนนี้เลย แต่เราก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเราก็คิดว่าเราเป็นลูก จนพี่ชายอยู่ในช่วงขาขึ้น เพราะเขาทำงานได้เงินเยอะเขาเลยมีเงินที่จะส่งให้พ่อกับแม่ตลอดเดือนละหลายพัน พ่อแม่ก็เหมือนพูดให้กำลังใจพี่ชายมากกว่าเรา แต่เรากลับแย่ลงเรื่อยๆ เราโทรหาพ่อกับแม่ตลอด แต่ไม่กำลังใจเลย ได้แต่คำบ่น บ่นทุกครั้งที่โทรหา บางที่เราก็แอบร้องให้มาตลอด จนเราต้องเขาพบจิตแพทย์ ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ชีวิตดาวน์มากๆ จนเราตัดสิ้นใจที่จะกลับบ้านนมาอยู่กับพ่อกับแม่ เพราะด้วยเรื่องโควิด เรื่องงานด้วย เราก็ได้คุยกับพวกพี่ว่าเราจะกลับมาอยู่บ้านอยู่กับพ่อกับแม่ จนเราย้ายมาอยู่ที่บ้าน เราก็โดนบนตลอด เราโดนว่าว่า ว่าเราตื่นสาย เราตื่น6โมงเช้าทุกเช้าจน เราเลยเปลี่ยนมาตื่นนอนตอนตี5 ก็ยังโดนว่าอีก เราเลยเปลี่ยนตื่นตี4.30 เพราะคิดว่าเช้าขนาดนี้คงไม่ว่าอะไรเราหรอก เราตื่นทำหน้าที่ ล้างจาน หุงข้าว ทำกับข้าวรอ เพราะคิดว่าจะได้แบ่งเบาภาระส่วนนี้ได้ มาอยู่บ้านเราก็ทำสวนเล็กๆ ประมาณ 1ไร่ พอได้กิน แต่เราก็โดนบ่นจากพ่อแม่ตลอดว่าเราขี้เกลียด เราก็พยายามที่จะไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่ในทางกลับกัน เวลาที่พี่ชายโทรหา เขาก็จะพูดดีกับพี่ชายตลอด เวลาที่พี่ชายส่งเงินมาให้ยิ่งพูดดีมากกว่าเดิม ผิดกับเราเป็นอย่างมาก บางครั้งเราก็ร้องให้คนเดียวอยู่บ่อยๆ  และพ่อกับแม่ชอบพูดเชิงเปรียบเทียบตัวเราก็ลูกคนอื่นว่า ลูกเขาไปอยู่กรุงเทพไม่กี่ปี มีรถขับ มีเงินทำบ้าน จนวันเรารู้สึกไม่โอเคมากๆ เราก็เลยพูดต่อหน้าพ่อกับแม่เลยว่า ทำไมต้องเอาลูกตัวเองไม่เปรียบเทียบกับลูกคนอื่นด้วย สิ่งที่บอกับแม่พูดออกมามันเลยทำให้เรารู้สึกน้อยใจไม่ใช่น้อย ก็พูดไปแบบนี้ แต่พ่อกับแม่ก็บอกว่าเราเถียง ใจเราตอนนั้นแค่อยากจะอธิบายให้ฟังว่าอย่าเอาเราไปเปรียบเทียบกับคนอื่นได้ไหม ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม หลังจากนั้นเราก็โดนบ่นแบบนี้อยู่ตลอด จะเราที่จะไม่พูด แต่พ่อกับแม่ก็หาว่าเรา เอาหูซ้ายทะลุหูขวา มันปล่อยว่าได้ แต่ว่า ยิ่งมันเก็บไว้ในใจมากเท่าไรเราก็รู้สึกว่าเราไม่โอเครกับมันมากเท่านั้น ไม่ว่าเราจะทำอะไรยิบจับอะไรก็ก็จะโดนบ่นอยู่ตลอด เราเลยเหนื่อยใจมากๆ จนพี่ชายมาบ้าน เราเห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าพ่อกับแม่ให้ความสำคัญพี่ชายมากกว่ารตัวเรา ไม่ว่าจะคำพูด การกระทำ มันยิ่งทำให้เรารู้สึกมากไปอีกกว่าเดิม จนมีอยู่วันหนึ่ง เรามีปากเสียงกับพี่ชายนิดหน่อย แค่เรื่องเข้าใจผิดกัน แต่พ่อกับแม่เหมือนเขาจะเขาข้างพี่ชายมากกว่าเรา อย่างเห็นได้ชัด แต่เรากับพี่ชายก็เข้าใจกันก็คุยกันปกติ จนพี่ชายกลับกรุงเทพไปเราก็ยังคอยดูแลพ่อกับแม่อยู่ เราเลยมีความคิดที่จะเปิดร้านตัดผมชายหน้าบ้านเพื่อได้ตังวันละนิดหน่อย เพราะอยู่ที่กรุงเทพเราก็ทำอาชีพนี้
เราก็เริ่มทำร้านเล็กลงทุนไม่มากเพราะเราก็มี อุปกรณ์อยู่แล้ว ซื้อเพิ่มเป็นบางอย่าง เราก็ทำ ผลตอบรับก็ดีเลย พอมีลูกค้ามาทำ วันละหัวสองหัว ก็ยังดี แต่เราก็โดนพ่อแม่บ่นอยู่เสมอมา ว่าเราไม่ได้ใส่ใจลูกค้ามากพอ ทำไรอะไม่สนใจ คือร้านในหมู่บ้านมีมันมีลูกค้าให้ทำวันละเท่านี้เราก็ว่ามันโอเครแล้วสำหรับเรา แต่พ่อกับแม่พ่อเหมือนไม่ได้ให้กำลังใจเราเลย มันยิ่งทำให้เรารู้สึกแย่กว่าเดิม ใจเราตอนนี้ เหมือนภูเขาไฟที่รอการปะทุออกมา แต่เราก็พยายามที่จะใจเย็นๆ เพราะนั้นก็คือพ่อแม่ของเรา เรื่องมีมากกว่านี้เยอะนี้แต่ส่วนหนึ่งที่มาเล่าให้ฟัง เราก็ไม่รู้จะทนได้อีกนานแค่ไหน เราก็ได้แต่ทำใจ และ ร้องให้อยู่คนเดียวมาตลอด😭😭😭😭😭😭