เป็นHSP

เราอยู่ในช่วงวัยรุ่นค่ะ ตอนเเรกก็เฉยๆหรอกเเต่หลังๆมาตั้งเเต่ปิดเรียนโควิดรู้สึกเเปลกๆ เราเป็นคนมีปัญหาทางจิตนิดหน่อยค่ะคงติดมาจากพ่อเพราะพ่อเป็นเเล้วเหมือนพันธุ์กรรมไรงี้ค่ะ เรารู้สึกโลกใจร้ายกับเรามาก เรากับครอบครัวเข้ากันไม่ได้สักนิด ทะเลาะกันทุกวัน ทำร้ายร่างกาย เราร้องไห้จนไม่รู้จะร้องยังไงครอบครัวไม่เคยสนใจในสิ่งที่เราชอบจะให้เราเรียนอย่างเดียว เราเป็นคนร้องเพลงได้ขอพูดว่าเพราะนะคะ อยากจริงจังกับมัน  ตอนนี้เหมือนเราจะเป็นHSPอยู่ค่ะ ใช้ชีวิตลำบาก อะไรก็ร้องไห้ เเม้เเต่คำพูดเล็กนิดเดียว คิดมากกับทุกอย่าง รู้สึกเหมือนคำพูดของทุกคนทิ่มเเทงจิตใจเราครอบครัวเราชอบเเซวเล่นเรื่องรูปร่างหน้าตากันทุกคนหัวเราะเเต่เราไม่ค่ะเรารู้สึกเเย่สุดๆเคยบอกพ่อกับเเม่เรื่องนี้ไปไม่เคยมีใครฟัง เรามีพี่สาวพี่สาวเราชอบบลูลี่เเล้วก็ด่าเราค่ะ เพราะเราเป็นคนไม่สวยเราอวบเราไม่ขาว พี่เราสวยมาก เขาจะชอบด่าเราเเล้วเวลาเขาด่าเราเขามีความสุขมากเลยทำไมกันนะ เราชอบกินข้าวคนเดียวทำอะไรคนเดียว อยู่เเต่ในห้อง ในโลกออนไลน์เราเป็นคนตลกร่าเริงจนไม่เคยมีใครเห็นว่าเราเศร้าเลย เหนื่อย กินยาฆ่าตัวตาย2รอบไม่สำเร็จ เรียนออนไลน์ได้เกรด1 เราไม่อยากเข้าเรียน การศึกษาไม่ดีเเบบของจริง ไม่ได้อ้างไม่ได้โยนนะคะ เเต่มันไม่ดีจริงๆ เราเป็นคนชอบหาความรู้เเต่พอมาเจอเเบบนี้เราไม่ไหวจริงๆ โรงเรียนไม่ค่อยดีสักเท่าไรเลย งานเเต่ละวิชาเยอะมาก ทำไม่หมด ยิ่งตอนนั้นเป็นตอนที่มีปัญหาหลายๆอย่าง เลยไม่อยากเข้า อยากอยู่คนเดียว อยากนอนเฉยๆมันคือความสุข เราไม่เคยมีความสุขเเบบของจริงสักที  อยากจากไปเเล้ว เบื่อสิ่งที่เป็น สังคมไม่ใช่ที่สำหรับฉัน ตกเย็นมาดิ่งตลอดเวลา คิดอยู่เเค่เรื่องตาย ไม่อยากเรียน ไม่อยากรับรู้หนูรักพ่อกับเเม่จังทำไมถึงทำเเบบนี้กับหนู หนูต้องดีกว่านี้ใช่ไหม ทั้งครอบครัวสังคมเรียนความรักโถมชีวิตเข้ามา ตอนนี้ไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากเศร้าข้าวไม่กิน หมดทุกอย่างเเล้วชีวิตดึงตัวเองไม่ขึ้นจากหลุมนั่น ไม่รู้จะอธิบายความเศร้าออกมายังไง ทำไม ทำไมต้องเป็นฉัน
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่