คือเราถูกเลี้ยงโดยพ่อกับย่ามาตลอด เพราะแม่ทิ้งเรากับน้องไปมีครอบครัวใหม่ตั้งแต่เราอยู่ชั้น ป.5 น้องอยู่อนุบาล2 มันทำให้เราจำฝังใจมาตลอด แม่หนีไปช่วงแรกๆเรากับน้องร้องไห้ตลอดร้องทุกวัน พอเลิกโรงเรียนเรากับน้องก็จะเดินไปบ้านญาติเพื่อขอให้เขาโทรหาแม่ให้หน่อยเพื่อบอกให้แม่กลับมาหา คุยนานก็ไม่ได้เพราะค่าโทรแพงโดนเขาด่าอีก พอโตขึ้นมันทำให้เราจำทุกการกระทำที่แม่ทำกับเราไว้ นานๆมีส่งเงินให้บ้างมีส่งของให้บ้าง พอขึ้นมหาลัยรายจ่ายก็มากขึ้นส่วนมากจะเป็นพ่อทุกอย่างที่ซับพอร์ตเราเวลาที่เดือนร้อนเรื่องเงินแล้วไปขอแม่ก็จะบายเบี่ยงบ้างไม่ให้บ้างตัดสายทิ้งบ้างปิดเครื่องนี้บ้าง มีนานๆๆทีให้บ้าง(ให้ทีละ500,1,000) พอเราเรียนจบเราก็แต่งงานทำงานที่บ้านแฟนเพราะมีธุระกิจของตัวเอง แล้วแม่ก็ชอบพูดว่าเรียนจบก็สูงทำไมไม่หางานดีๆเลี้ยงพ่อแม่บ้างละ ถึงเราทำธุระกิจที่บ้านแต่เราก็ไม่เคยลืมที่จะให้เงินพ่อกับแม่เลยนะคะ(มันอาจจะไม่มากแต่ก็ให้คะ)แต่แม่ต้องการให้เราดูแลให้มากกว่านี่คะแม่จะเรียกร้องทุกอย่างจากเราแต่พ่อคนที่คอยดูแลเราเขาไม่เคยที่จะเรียกร้องอะไรเลย มันทำให้เราอึดอัดทุกครั้งที่ต้องคุยกับแม่แล้วมันก็ทำให้เราไม่ค่อยชอบแม่ตัวเองเลย(ไม่ชอบนี่ไม่ใช่ไม่รักนะคะ)ตั้งแต่เราท้องอ่อนจนตอนนี้ลูกได้2ขวบแล้วแม่ยังไม่มาหาหลานเลยคะ ไม่รู้จะรู้สึกยังไงดี