ฉลองวันเกิด & สุขสันต์วันเกิด







เรื่องสั้นสองเรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องของการฉลองวันเกิดที่หม่นหนักมาก ๆ ใครไม่ชอบนิยายแนวนี้เลื่อนผ่านได้เลยนะคะ



ฉลองวันเกิด
ล. วิลิศมาหรา
 
ฉันนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิมที่เคยนั่งคอยคุณทุกคืนในห้องรับแขก ในมือมีอัลบั้มรูปงานแต่งของเราเมื่อสิบห้าปีก่อน พลิกดูรูปต่าง ๆ ในนั้นอย่างพิศวง...ใช่ ฉันกำลังนึกงุนงงกับเรื่องราวความรักระหว่างสองเรา 

ทุกรูปในอัลบั้มเล่มนั้นดูเราทั้งคู่ช่างมีความสุข คุณอยู่ในชุดสูทสีครีมแสนสง่า ส่วนฉันแต่งชุดไทยประยุกต์สีทองสดสวย พ่อแม่ญาติพี่น้อง ตลอดจนแขกเหรื่อ ผู้หลักผู้ใหญ่ในงานพร้อมหน้า ทุกคนต่างพากันยิ้มแย้มแจ่มใส...ก็แล้วทำไมสิบห้าปีผ่านไปคุณกับฉันถึงกลายมาเป็นทุกข์ มันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ฉันไม่รู้ตัวเลย...

หรือเพราะผู้หญิงคนนั้น เพื่อนร่วมงานคนใหม่ของคุณ คนที่คุณชอบชมให้ฟังเสมอว่าเป็นคนเก่ง ฉลาดและแสนดี เธอคนนี้ช่วยคุณหลายอย่างที่ฉันไม่สามารถทำให้คุณได้ วันเกิดคุณเมื่อปีกลาย หล่อนซื้อเนกไทให้เป็นของขวัญคุณ...คุณชมเปาะว่าหล่อนเป็นคนรสนิยมดี คุณชอบใส่เสื้อผ้าสีอะไรก็เลือกสีเนกไทให้เข้ากันกับเสื้อผ้าได้ทุกสี สามีของฉันพูดและพูด โดยไม่หันมามองหน้าภรรยาที่กำลังรีดเสื้อผ้าให้คุณใส่อยู่เลย

แต่ฉันก็ยังอดทนนิ่งฟังคุณพูด ทน...แม้ภาพบาดตาบาดใจ ในวันที่คุณห่วงใยหล่อน ผลุนผลันออกจากบ้านเพื่อขับรถเอายาไปให้หล่อนถึงบ้าน ในวันที่หล่อนโทร.มาบอกว่ากำลังปวดหัว ทิ้งฉันให้นั่งปวดใจอยู่ในบ้านของเราเพียงคนเดียว...ซึ่งคุณไม่เคยแคร์

หรือเป็นเพราะฉันไม่สามารถมีทายาทให้คุณได้ แต่ทำไมถึงคิดว่ามันเป็นแค่ข้ออ้าง ในเมื่อคุณก็ไม่ยอมไปตรวจให้รู้แน่ว่าอาจเป็นที่คุณก็ได้ ไม่ใช่ฉัน

วันนี้เป็นวันเกิดของคุณ ฉันจึงจัดโต๊ะกินข้าวไว้รอ มีเค้กก้อนใหญ่แต่งหน้าสวยงาม เขียนหน้าเค้กด้วยถ้อยคำที่สื่อออกจากใจของภรรยา

ฉันจะรักคุณคนเดียวจนวันตาย...

โทรศัพท์ไปบอกสามีว่าจะรอฉลองวันเกิดด้วย แม้คุณจะกลับดึกแค่ไหนก็จะรอ น้ำเสียงของคุณที่ตอบกลับมาฟังดูไม่ค่อยพอใจ...ฉันคงโทร.ไปกวนใจคุณ ตอนคุณกำลังงานยุ่งอยู่...ยุ่งอยู่กับงานหรือยุ่งอยู่กับหล่อน...ฉันเองยังสงสัย

วันเกิดปีนี้เป็นปีพิเศษ หลายปีแล้วที่ไม่ได้อวยพรวันเกิดให้สามี วันนี้ฉันจึงตั้งใจรอ ความอดทนของคนเรามันมีวันถดถอย และความอดทนของฉันมันก็เหลือน้อยลงเต็มที มันคงใกล้จะจบสิ้นลง

นาฬิกาตีบอกเวลาสามทุ่มตรง ฉันได้ยินเสียงรถคุณแล่นเข้ามาในบ้าน

โอ สามีที่รัก ในที่สุดคุณก็กลับมา แถมกลับมาเร็วกว่าปกติ ทุกทีมักเลยเที่ยงคืนไปแล้วกว่าจะหาทางกลับบ้านเจอ ร่างสูงของสามีเปิดประตูบ้านเข้ามาด้วยสีหน้าหงุดหงิด เอ่ยถามทันทีว่าฉันทำแบบนี้ไปทำไม...ฉันเลิกคิ้วเป็นเชิงถามกลับ โทร.ไปบอกหล่อนคนนั้นว่าคุณเป็นสามีฉัน...และฉันต้องการให้คุณกลับบ้านมาฉลองวันเกิดกับภรรยา ไม่ใช่หล่อน...ฉันทำผิดอะไร 

ฉันลุกขึ้นยืนต้อนรับ เดินนำไปที่โต๊ะอาหาร เชิญให้คุณนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมของคุณ นานแล้วที่เราไม่ได้กินข้าวด้วยกัน

บรรจงรินไวน์ใส่แก้วสองใบ จุดไฟเทียนเค้กวันเกิด ก่อนหันมาหยิบมีดตัดเค้กใส่จานใบเล็กยื่นให้ อย่าแปลกใจที่ฉันใช้มีดทำครัวปลายแหลม...ฉันเตรียมมันไว้เพื่อคุณโดยเฉพาะ

ผู้ชายที่ฉันเคยรักถอนหายใจยาว เขาตักเค้กใส่ปาก จิบไวน์สีแดงราวสีเลือดตามลงไป รสชาติของไวน์คงถูกปากคุณ เพราะในที่สุดคุณก็ดื่มมันจนหมด มานึกดูอีกที สามีคงอยากได้แอลกอฮอล์ปลุกปลอบใจ ก่อนทำการใหญ่ ฉันก็ยกแก้วตัวเองขึ้นดื่มจนหมด เพราะต้องการแอลกอฮอล์สำหรับคืนนี้เหมือนกัน

บัดนี้คงได้เวลาแล้วสินะ...คุณจึงหยิบเชือกไนล่อนขึ้นมาวาง

ฉันฉวยมีดปลายแหลมมาถือบ้าง เราสบตากัน แล้วต่างคนต่างพุ่งเข้าหากัน เชือกไนล่อนตวัดรัดรอบลำคอฉัน ก่อนดึงกระชากให้มันรัดแน่น ตัดขาดอากาศเข้าสู่หลอดลมทันที ฉันดิ้นรนอึกอักจากหายใจไม่ออก บีบเค้นลูกกระเดือกรุนแรงจนลิ้นแลบยาว ดวงตาเหลือกลานขึ้นมองใบหน้าสามี มีดปลายแหลมหลุดจากมือไป ไม่ทันได้จ้วงแทงสักแผลให้หายแค้น 

ก่อนขาดใจตาย ฉันอยากบอกอะไรกับคุณเหลือเกิน แต่คุณไม่ให้โอกาส แค่อยากบอกว่าจะล่วงหน้าไปก่อน อีกไม่นานคุณคงจะตามไป...มาออกแรงใส่ฉันให้เหนื่อยทำไม...แค่ยาพิษในขวดไวน์ก็เพียงพอแล้ว เราสองคนก็จะได้ต่างคนต่างไปเสียที... 

 
นิคมกับสายบัวนั่งฟังเสียงเอะอะโครมครามดังมาจากบ้านร้างของสองผัวเมียซึ่งอยู่ติดกันเงียบ ๆ เสียงหมาข้างล่างส่งเสียงหอนโหยหวนรับกันเป็นทอด ๆ

“เอาอีกแล้ว วันนี้ยิ่งครบรอบวันตายเลยเฮี้ยนหนัก” 

คนเป็นสามีบ่น ขณะตักข้าวเข้าปาก วันนี้เขากับภรรยากินมื้อเย็นดึกเป็นพิเศษ สายบัวเหลือบมองนาฬิกาบนผนังบ้าน มันบอกเวลาสามทุ่มพอดี

“อืม...สองคนนี่ร้ายทั้งคู่ ฝ่ายผัวเตรียมมาฆ่าแขวนคอเมีย แล้วจะจัดฉากว่าฆ่าตัวตายเอง แต่ยัยเมียแอบรู้เสียก่อนตอนผัวปรึกษากับชู้ทางโทรศัพท์ ความเลยแตก เมียแค้นเลยชิงลงมือผสมยาพิษในเหล้าให้ผัวกิน กะให้ตายตามกันทั้งคู่ ตำรวจรู้จากจดหมายลาตายของคนเป็นเมีย เฮ้อ! เวรกรรมจริง ๆ ที่มาอยู่ติดบ้านผีสิงแบบนี้ กลัวจนหายกลัวไปเลย...”

จบ.
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่