ต้องบอกก่อนนะคะว่าเราเคยชอบเพื่อนคนนี้เมื่อตอน ม.4 ค่ะ เขาเป็นฝ่ายเข้าหาเราก่อน ซึ่งตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไร จะบอกว่าเริ่มมารู้สึกกับเขาก็เพราะการกระทำของเขา ทั้งมานอนกอด งอนใส่อยากให้เราง้อ ตอนนั่งเรียนก็ชอบเอาแขนมาเกี่ยว เอาเท้าเขามาทาบเท้าเรา ซบเราบ้าง จับมือเราบ้าง (จริงๆแล้วการกระทำของเขามันเยอะมากๆ เล่าเท่าไรก็เล่าไม่หมด) ประเด็นคือเวลาเราเป็นอะไรนางจะจริงจังหนักมาก ไม่ว่าจะเรื่องเพื่อน หรืออะไร ถ้าเราไม่ทำตาม นางจะว่าเราว่าดื้อ จนเพื่อนหลายๆคนคิดว่า เราเป็นแฟนกัน แล้วบางคนก็อยากให้เป็นแฟนกัน อีกทั้งยังคิดว่านางชอบเราด้วย แต่มีวันหนึ่งที่หลายคนเค้าจิ้นหนักเอามากๆ นางก็พูดขึ้นมาว่า "ไม่เอาผู้หญิง ขนลุก ชอบผู้ชาย" เรารู้สึกเจ็บแหละ แต่นางก็พูดย้ำไปย้ำมาอยู่ได้ เราก็เลยพูดไปว่า "ใครกันแน่ที่น่าขนลุกกว่า นี่ยังไม่เคยกอดใครก่อนเลยนะ มีแต่เนี่ยแหละที่เริ่มก่อน น่าขนลุกกว่าตั้งเยอะ" สักพักนางก็อารมณ์ไม่ดี นี่ก็แบบ เออๆ เรื่อง ไม่อยากยุ่งก็เรื่อง สักพักนางก็เดินมาพูดว่า "ทำไมไม่ง้ออ่ะ อยากให้ง้อนะรู้มั้ย" เราก็บอกไปว่า "ก็ขนลุกกูไม่ใช่หรอ" นางก็บอกว่า "รักไปแล้วจะให้ขนลุกได้ยังไงอ่ะ" นี่ก็รู้สึกดีไปอีก แต่เพื่อนคนอื่นๆเคยบอกกับเรานะว่านางเคยชอบผู้หญิง นี่ก็เลยถามนางว่า"เคยชอบผู้หญิงเหรอ" นางบอกว่าเคย แต่ถูกหักอกและนอกใจก็เลยไม่ชอบผู้หญิงอีกแล้ว นี่ก็แบบเข้าใจกับนางแหละ แต่ก็เสียดาย
มีอยู่วันนึงที่เราเล่นเกมอยู่ โดยปกติแล้วนางจะชอบโทรแกล้งเรา แต่วันนั้นนางเข้ามาอยู่ใกล้ๆ แล้วพูดว่า "เล่นแต่เกม ไม่สนใจกูเลย" นี่ก็เลยให้นางขยับไป สักพักนางก็ทำหน้างอนใส่ แล้วนี่ก็นอนตักนางไปเลย จนกลายเป็นติดตักนางมาเป็นเวลา 3 ปี มีอีกวันที่เรากับนางทะเราะกัน เพียงเพราะเราชวนเด็กผู้หญิงที่เคยชอบนาง แต่นางก็ปฏิเสธเด็กคนนั้น เพราะนางบอกนางชอบผู้ชาย ซึ่งเหตุผลที่เราชวนเด็กคนนั้น เพราะน้องเขาไม่มีใคร คนที่น้องเขาสนิทก็คือนางนั่นแหละ เราเดาอารมณ์นางไม่ออก ว่างอนหรือโกรธ เพราะง้อยากกว่าปกติ เรานึกว่านางจะรำคาญแล้ว ก็เลยพูดไปว่า "ถ้าไม่อยากจะยุ่งอีกแล้ว ก็แล้วแต่เลยนะ" นางบอกว่า "ไม่เอา อยากเป็นตักให้นอนจนเรียนจบเลย" แล้วเราก็ดีกัน พอตอนเย็น เรานั่งพื้นแล้วนางมายืนข้างๆ เราก็กอดขานางเลย นางก็ลูบหัวเรา นางเคยพูดอีกด้วย ว่า "ยอมให้กอด นอนตัก จับมือแบบนี้ได้คนเดียวเลยนะ ถ้าเป็นคนอื่นอ่ะ จะขนลุกมากๆ" หลังจากนั้น เวลาที่นางโกรธหรืองอน อินี่จะไปกอดนางจากด้านหลังทุกครั้งเลย หรือไม่ก็จับมือ เอามือนางมาซุกบ้าง ด้วยความที่นางเคยบอกกับเราว่านางชอบผู้ชาย เราก็เลยแบบ โอเคร แสดงว่าเรายังมีแฟน มีคนอื่นได้ พอขึ้นม.5 เรามีคนคุย พอนางรู้ นางก็ทำหน้างอนใส่ นี่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร แต่ด้วยความที่คนคุยหมายถึงคนที่ยังไม่ใช่แฟน เราสามารถไปคุยกับใคร หรือกอดกับใครก็ได้ เราก็กอดนาง ซุกนาง แล้วก็พูดว่า "ถ้าน้องเค้ามาเห็นกูทำแบบนี้กับ กูจะตายมั้ยวะ" นางก็บอกมาว่า "เดี๋ยวพูดให้เอง ว่าเป็นแค่คนคุยอ่ะ อย่าเยอะ" เราก็เขินไปอีก แต่พอเราอกหัก นางจะชอบมาให้กำลังใจเราทุกครั้งเลย พอเรากลับมาคืนดีกับคนคุย นางก็จะทำหน้าเศร้า ซึ่งเราก็ไม่เข้าใจ ด้วยความที่เรามีแผลขนาดใหญ่จากการอกหัก เราก็ลืมความรู้สึกที่ชอบนางไป ในขณะที่เราอกหัก เรานอนตักนางก็รู้สึกหายเหนื่อย แต่ก็ลืมความรู้สึกที่เคยชอบนางไป พอม.6 เรามีแฟน ซึ่งสถานะนี้ แน่นอนว่า เราจะยุ่งกับใครไม่ได้ จะทำกับคนอื่นเหมือนแฟนไม่ได้ เราก็เลิกนอนตักนางไปสักพัก แล้วพอเราเลิกกับแฟน เราก็กลับไปนอนตักนาง แล้วนางก็พูดว่า "เนี่ยๆ พอถูกทิ้งแล้วเซมาหากูเลยนะ" นี่ก็ไม่พูด นอนไปแบบนั้นแหละ
เอ้อ ลืมบอก พอนางบอกว่า นางไม่ชอบผู้หญิงอีกต่อไปแล้ว นี่ก็มีคนคุยเรื่อยๆนะ ในขณะที่ชอบนางเมื่อตอนม.4อ่ะ แต่มาเลิกชอบตอนม.5 ม.6เนี่ยแหละ เพราะมีแผลเป็นในใจเยอะ แล้วนางก็มีคนคุยหรือคนที่ชอบที่เป็นผู้ชาย
แล้วพอจบม.6 นี่สารภาพกับนางไปว่า "เคยชอบนะ" นางก็บอกว่า" ห้ะ กูมีอะไรดี" นี่ก็บอกไปว่า "ก็น่ารักไง" แล้วนางก็พูดขึ้นมาว่า "ขนลุกแล้ว" นี่ก็เลยพูดไปว่า "เข้าใจๆ ตักเนี่ย ไม่ต้องให้นอนแล้วก็ได้ ที่กูมาสารภาพกับ เพราะกูรู้ว่า เดี๋ยวก็จะไม่ได้เจอกับอีกแล้ว" นางก็บอกว่า "ไม่เอา ไม่ได้ขนลุกอะไรป้ะ อย่าพูดแบบนั้น ยังนอนตักได้เหมือนเดิม ก็เหมือนเดิมกับกูด้วย อย่าเปลี่ยนไป เราจะต้องได้เจอกันอีก"
จนกระทั่งเราขึ้นมหาลัย ในใจเรายังลืมคนเก่าหรือแฟนเก่าไม่ค่อยได้ แต่เราก็มีคนที่เราปลื้มๆ ชอบๆ เยอะเหมือนกัน หลายคนด้วย แต่ก็คิดถึงนางในขณะเดียวกัน เรากับนางก็คุยกันบ่อย บอกรักบอกคิดถึงกันบ่อย ตลอดจนขึ้นปี2
เวลาเราเหนื่อย เราจะนึกถึงนางทุกครั้งเลย เราก็จะชอบทักนางไป แต่มันมีอยู่แว๊บนึง ที่ทำให้เราคิดว่า มันจะเป็นแบบนี้ตลอดไปจริงๆเหรอ เรารู้สึกว่าเราเสพติดนางมาก เราก็เลยบอกนางไปว่า " ถ้ามีใครแล้วอ่ะ บอกกูได้มั้ย กูจะได้เลิกทำแบบนี้อีก อยากยืนขาด้วยตัวเอง อยากนอนหลับได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่ง เพราะตอนกูมีแฟน กูก็อยู่กับแฟนไม่มาหา มันดูเห็นแก่ตัวนะ การกระทำของกูอ่ะ" นางก็บอกเราว่า " ไม่จริง ไม่เห็นแก่ตัวเลย อยากให้เป็นแบบนี้ไปนานๆ ต่อให้กูมีใครหรือไม่มีใคร กูก็ยังเหมือนเดิมกับ อย่าคิดแบบนี้อีกนะ" เรารู้สึกอึดอั้นตันใจมาก เรากลัวเราจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีนาง จนเราคิดว่า อาการแบบนี้ เราชอบและรักนางไปแล้วแน่ๆ เพราะเราอยากมีนางแบบนี้ไปนานๆ อยากดูแลนางด้วย แต่เรารู้คำตอบดี เพราะนางชอบผู้ชาย
แล้ววันนึง นางนัดกับเราให้ไปเจอกันที่ห้าง เราเดินจับมือด้วยกันเหมือนเดิม เหมือนตอนอยู่ม.ปลาย ในห้างมีที่นั่งยาวอยู่ นางก็บอกให้เรานอนตัก เราก็นอน แล้วก็ซกอกนาง นางก็พูดขึ้นมาว่า "รักจัง รักมากๆด้วย" นี่ก็เขินไปเลย พอขากลับ นางไม่กล้าให้เราไปไหว้แม่ เพราะเขินแม่ เดี๋ยวแม่แซวว่าเรากับนางเป็นแฟนกัน นี่ก็บอกไปว่า "แหม ทีตอนเจอแม่กู กูสั่งให้ยืนห่างๆ อย่าจับมือกู ถ้าไม่อยากถูกล้อ ก็ทำให้แม่กูล้อกับกูจนได้" สักพักนางก็บอกว่า "ฮือออ ทำไมดื้อแบบนี้" นี่ก็เลยพูดว่า "อ่ะเครๆ งั้นไม่ไหว้แม่ก็ได้" แล้วก็กอดกับนางขากลับ
3 วันต่อมา เราเก็บความรู้สึกต่อไม่ได้แล้ว เราก็เลยสารภาพกับนางไปว่า "ที่เคยบอกกูอ่ะ ว่าเจ้าชู้อย่างกู ถ้าอยู่ไกล จากคนที่ชอบ กูก็จะลืมเขา แล้วกูก็พูดไปว่า ไม่ๆ ใครบอกล่ะ มันมีนะคนที่ต่อให้กูอยู่ไกลขนาดไหน กูก็ยังชอบยังรักอ่ะ แล้วไอคนที่กูเคยพูดให้ฟังอ่ะ ที่กูบอกว่า มีเพื่อนคนนึง ที่กูชอบมากๆเลยช่วงนี้ คนนั้นอ่ะ คือนะ" ตอนนั้นเราพิมแชทไปด้วย ร้องไห้ไปด้วย แต่คำตอบที่ได้ก็ไม่ได้ทำเราเจ็บมากนัก ทำเราดีใจสะอีก นางบอกว่า "กูอ่ะ ขออยู่ตรงนี้เหมือนเดิม เป็นเหมือนเดิมกับทุกอย่าง เป็นศาลาที่แข็งแรงให้กับ ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียกูไปเลย กูไม่อึดอัดใจเลยนะ สบายใจเลยด้วยซ้ำ กูยังรักเหมือนเดิม อย่าคิดว่ากูจะเปลี่ยนไปนะ ต่อให้กูมีใครหรือไม่มีใคร กูก็ยังเหมือนเดิมกับเสมอ ตั้งแต่วันแรก จนถึงวันนี้ อยากกอดและอยากให้กอด อยากให้นอนตัก ก็อย่าเปลี่ยนไปนะ ถึงจะคิดว่า การที่มาสารภาพกับกูอ่ะ จะเป็นการทุบศาลาทิ้ง กูจะบอกว่าศาลามันไม่มีวันพัง มันจะเหมือนเดิมเสมอ" เราก็พูดไปอีกว่า "อ่ะ เหมือนไม่ใช่ทั้งแฟน เพื่อน พี่ หรือน้องเลยอ่ะ ทำไมสบายใจทุกครั้งเลย" นางก็บอกว่า "กูก็คิดกับแบบนี้เหมือนกัน ตำแหน่งความสบายใจของกันและกันอ่ะ กูมีแค่คนเดียวในโลกนะ รัก รักมากๆ อยู่กับกูไปนานๆเลยนะ"
เรารักนางมากๆเลย แต่ยังดีที่ไม่เสียนางไป เรารู้สึกว่าตั้งแต่เราสารภาพกับนาง ความรู้สึกมันแรงมากกว่าเดิม เพราะนางเป็นคนแรกในชีวิตที่เราสารภาพรักก่อน และสารภาพรักทั้งๆที่ยังรู้สึก เพราะคนที่เราเคยชอบ ส่วนใหญ่เรานะบอกตอนที่เราเลิกชอบแล้วว่า "เคยชอบนะ"
เราอยากรู้ว่าทุกคนมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง เราอยากเห็นนางเป็นเพื่อนที่สบายใจคนนึง เราไม่อยากมีความรู้สึกอยากจะครอบครอง จะขจัดความรู้สึกนี้ออกไปยังไงดี เพราะเราคิดว่าเป็นไปไม่ได้ ที่เรากับนางจะได้เป็นแฟนกัน
ปล.นี่คือกระทู้แรกของเรา
สารภาพรักกับเพื่อนผู้หญิงด้วยกันที่เคยชอบผู้หญิง ซึ่งเขาก็เลิกชอบผู้หญิงไปนานแล้ว
มีอยู่วันนึงที่เราเล่นเกมอยู่ โดยปกติแล้วนางจะชอบโทรแกล้งเรา แต่วันนั้นนางเข้ามาอยู่ใกล้ๆ แล้วพูดว่า "เล่นแต่เกม ไม่สนใจกูเลย" นี่ก็เลยให้นางขยับไป สักพักนางก็ทำหน้างอนใส่ แล้วนี่ก็นอนตักนางไปเลย จนกลายเป็นติดตักนางมาเป็นเวลา 3 ปี มีอีกวันที่เรากับนางทะเราะกัน เพียงเพราะเราชวนเด็กผู้หญิงที่เคยชอบนาง แต่นางก็ปฏิเสธเด็กคนนั้น เพราะนางบอกนางชอบผู้ชาย ซึ่งเหตุผลที่เราชวนเด็กคนนั้น เพราะน้องเขาไม่มีใคร คนที่น้องเขาสนิทก็คือนางนั่นแหละ เราเดาอารมณ์นางไม่ออก ว่างอนหรือโกรธ เพราะง้อยากกว่าปกติ เรานึกว่านางจะรำคาญแล้ว ก็เลยพูดไปว่า "ถ้าไม่อยากจะยุ่งอีกแล้ว ก็แล้วแต่เลยนะ" นางบอกว่า "ไม่เอา อยากเป็นตักให้นอนจนเรียนจบเลย" แล้วเราก็ดีกัน พอตอนเย็น เรานั่งพื้นแล้วนางมายืนข้างๆ เราก็กอดขานางเลย นางก็ลูบหัวเรา นางเคยพูดอีกด้วย ว่า "ยอมให้กอด นอนตัก จับมือแบบนี้ได้คนเดียวเลยนะ ถ้าเป็นคนอื่นอ่ะ จะขนลุกมากๆ" หลังจากนั้น เวลาที่นางโกรธหรืองอน อินี่จะไปกอดนางจากด้านหลังทุกครั้งเลย หรือไม่ก็จับมือ เอามือนางมาซุกบ้าง ด้วยความที่นางเคยบอกกับเราว่านางชอบผู้ชาย เราก็เลยแบบ โอเคร แสดงว่าเรายังมีแฟน มีคนอื่นได้ พอขึ้นม.5 เรามีคนคุย พอนางรู้ นางก็ทำหน้างอนใส่ นี่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร แต่ด้วยความที่คนคุยหมายถึงคนที่ยังไม่ใช่แฟน เราสามารถไปคุยกับใคร หรือกอดกับใครก็ได้ เราก็กอดนาง ซุกนาง แล้วก็พูดว่า "ถ้าน้องเค้ามาเห็นกูทำแบบนี้กับ กูจะตายมั้ยวะ" นางก็บอกมาว่า "เดี๋ยวพูดให้เอง ว่าเป็นแค่คนคุยอ่ะ อย่าเยอะ" เราก็เขินไปอีก แต่พอเราอกหัก นางจะชอบมาให้กำลังใจเราทุกครั้งเลย พอเรากลับมาคืนดีกับคนคุย นางก็จะทำหน้าเศร้า ซึ่งเราก็ไม่เข้าใจ ด้วยความที่เรามีแผลขนาดใหญ่จากการอกหัก เราก็ลืมความรู้สึกที่ชอบนางไป ในขณะที่เราอกหัก เรานอนตักนางก็รู้สึกหายเหนื่อย แต่ก็ลืมความรู้สึกที่เคยชอบนางไป พอม.6 เรามีแฟน ซึ่งสถานะนี้ แน่นอนว่า เราจะยุ่งกับใครไม่ได้ จะทำกับคนอื่นเหมือนแฟนไม่ได้ เราก็เลิกนอนตักนางไปสักพัก แล้วพอเราเลิกกับแฟน เราก็กลับไปนอนตักนาง แล้วนางก็พูดว่า "เนี่ยๆ พอถูกทิ้งแล้วเซมาหากูเลยนะ" นี่ก็ไม่พูด นอนไปแบบนั้นแหละ
เอ้อ ลืมบอก พอนางบอกว่า นางไม่ชอบผู้หญิงอีกต่อไปแล้ว นี่ก็มีคนคุยเรื่อยๆนะ ในขณะที่ชอบนางเมื่อตอนม.4อ่ะ แต่มาเลิกชอบตอนม.5 ม.6เนี่ยแหละ เพราะมีแผลเป็นในใจเยอะ แล้วนางก็มีคนคุยหรือคนที่ชอบที่เป็นผู้ชาย
แล้วพอจบม.6 นี่สารภาพกับนางไปว่า "เคยชอบนะ" นางก็บอกว่า" ห้ะ กูมีอะไรดี" นี่ก็บอกไปว่า "ก็น่ารักไง" แล้วนางก็พูดขึ้นมาว่า "ขนลุกแล้ว" นี่ก็เลยพูดไปว่า "เข้าใจๆ ตักเนี่ย ไม่ต้องให้นอนแล้วก็ได้ ที่กูมาสารภาพกับ เพราะกูรู้ว่า เดี๋ยวก็จะไม่ได้เจอกับอีกแล้ว" นางก็บอกว่า "ไม่เอา ไม่ได้ขนลุกอะไรป้ะ อย่าพูดแบบนั้น ยังนอนตักได้เหมือนเดิม ก็เหมือนเดิมกับกูด้วย อย่าเปลี่ยนไป เราจะต้องได้เจอกันอีก"
จนกระทั่งเราขึ้นมหาลัย ในใจเรายังลืมคนเก่าหรือแฟนเก่าไม่ค่อยได้ แต่เราก็มีคนที่เราปลื้มๆ ชอบๆ เยอะเหมือนกัน หลายคนด้วย แต่ก็คิดถึงนางในขณะเดียวกัน เรากับนางก็คุยกันบ่อย บอกรักบอกคิดถึงกันบ่อย ตลอดจนขึ้นปี2
เวลาเราเหนื่อย เราจะนึกถึงนางทุกครั้งเลย เราก็จะชอบทักนางไป แต่มันมีอยู่แว๊บนึง ที่ทำให้เราคิดว่า มันจะเป็นแบบนี้ตลอดไปจริงๆเหรอ เรารู้สึกว่าเราเสพติดนางมาก เราก็เลยบอกนางไปว่า " ถ้ามีใครแล้วอ่ะ บอกกูได้มั้ย กูจะได้เลิกทำแบบนี้อีก อยากยืนขาด้วยตัวเอง อยากนอนหลับได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่ง เพราะตอนกูมีแฟน กูก็อยู่กับแฟนไม่มาหา มันดูเห็นแก่ตัวนะ การกระทำของกูอ่ะ" นางก็บอกเราว่า " ไม่จริง ไม่เห็นแก่ตัวเลย อยากให้เป็นแบบนี้ไปนานๆ ต่อให้กูมีใครหรือไม่มีใคร กูก็ยังเหมือนเดิมกับ อย่าคิดแบบนี้อีกนะ" เรารู้สึกอึดอั้นตันใจมาก เรากลัวเราจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีนาง จนเราคิดว่า อาการแบบนี้ เราชอบและรักนางไปแล้วแน่ๆ เพราะเราอยากมีนางแบบนี้ไปนานๆ อยากดูแลนางด้วย แต่เรารู้คำตอบดี เพราะนางชอบผู้ชาย
แล้ววันนึง นางนัดกับเราให้ไปเจอกันที่ห้าง เราเดินจับมือด้วยกันเหมือนเดิม เหมือนตอนอยู่ม.ปลาย ในห้างมีที่นั่งยาวอยู่ นางก็บอกให้เรานอนตัก เราก็นอน แล้วก็ซกอกนาง นางก็พูดขึ้นมาว่า "รักจัง รักมากๆด้วย" นี่ก็เขินไปเลย พอขากลับ นางไม่กล้าให้เราไปไหว้แม่ เพราะเขินแม่ เดี๋ยวแม่แซวว่าเรากับนางเป็นแฟนกัน นี่ก็บอกไปว่า "แหม ทีตอนเจอแม่กู กูสั่งให้ยืนห่างๆ อย่าจับมือกู ถ้าไม่อยากถูกล้อ ก็ทำให้แม่กูล้อกับกูจนได้" สักพักนางก็บอกว่า "ฮือออ ทำไมดื้อแบบนี้" นี่ก็เลยพูดว่า "อ่ะเครๆ งั้นไม่ไหว้แม่ก็ได้" แล้วก็กอดกับนางขากลับ
3 วันต่อมา เราเก็บความรู้สึกต่อไม่ได้แล้ว เราก็เลยสารภาพกับนางไปว่า "ที่เคยบอกกูอ่ะ ว่าเจ้าชู้อย่างกู ถ้าอยู่ไกล จากคนที่ชอบ กูก็จะลืมเขา แล้วกูก็พูดไปว่า ไม่ๆ ใครบอกล่ะ มันมีนะคนที่ต่อให้กูอยู่ไกลขนาดไหน กูก็ยังชอบยังรักอ่ะ แล้วไอคนที่กูเคยพูดให้ฟังอ่ะ ที่กูบอกว่า มีเพื่อนคนนึง ที่กูชอบมากๆเลยช่วงนี้ คนนั้นอ่ะ คือนะ" ตอนนั้นเราพิมแชทไปด้วย ร้องไห้ไปด้วย แต่คำตอบที่ได้ก็ไม่ได้ทำเราเจ็บมากนัก ทำเราดีใจสะอีก นางบอกว่า "กูอ่ะ ขออยู่ตรงนี้เหมือนเดิม เป็นเหมือนเดิมกับทุกอย่าง เป็นศาลาที่แข็งแรงให้กับ ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียกูไปเลย กูไม่อึดอัดใจเลยนะ สบายใจเลยด้วยซ้ำ กูยังรักเหมือนเดิม อย่าคิดว่ากูจะเปลี่ยนไปนะ ต่อให้กูมีใครหรือไม่มีใคร กูก็ยังเหมือนเดิมกับเสมอ ตั้งแต่วันแรก จนถึงวันนี้ อยากกอดและอยากให้กอด อยากให้นอนตัก ก็อย่าเปลี่ยนไปนะ ถึงจะคิดว่า การที่มาสารภาพกับกูอ่ะ จะเป็นการทุบศาลาทิ้ง กูจะบอกว่าศาลามันไม่มีวันพัง มันจะเหมือนเดิมเสมอ" เราก็พูดไปอีกว่า "อ่ะ เหมือนไม่ใช่ทั้งแฟน เพื่อน พี่ หรือน้องเลยอ่ะ ทำไมสบายใจทุกครั้งเลย" นางก็บอกว่า "กูก็คิดกับแบบนี้เหมือนกัน ตำแหน่งความสบายใจของกันและกันอ่ะ กูมีแค่คนเดียวในโลกนะ รัก รักมากๆ อยู่กับกูไปนานๆเลยนะ"
เรารักนางมากๆเลย แต่ยังดีที่ไม่เสียนางไป เรารู้สึกว่าตั้งแต่เราสารภาพกับนาง ความรู้สึกมันแรงมากกว่าเดิม เพราะนางเป็นคนแรกในชีวิตที่เราสารภาพรักก่อน และสารภาพรักทั้งๆที่ยังรู้สึก เพราะคนที่เราเคยชอบ ส่วนใหญ่เรานะบอกตอนที่เราเลิกชอบแล้วว่า "เคยชอบนะ"
เราอยากรู้ว่าทุกคนมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง เราอยากเห็นนางเป็นเพื่อนที่สบายใจคนนึง เราไม่อยากมีความรู้สึกอยากจะครอบครอง จะขจัดความรู้สึกนี้ออกไปยังไงดี เพราะเราคิดว่าเป็นไปไม่ได้ ที่เรากับนางจะได้เป็นแฟนกัน
ปล.นี่คือกระทู้แรกของเรา