สวัสดีครับ วันนี้ผมอยากจะมาระบายและขอคำปรึกษาเรื่องของครอบครัวผมครับ
เริ่มต้น ผมมีพี่ชายทั้งหมด 3คน คนโต 47ปี คนกลาง 44ปี คนรอง 41ปี ส่วนผม 24ปี
ผมขอเริ่มต้นก่อน ว่าพ่อกับแม่ผมรักลูกและสอนพวกผมมาดีมากๆ อาจจะด้วยอายุที่ห่างกันความคิดความอ่านอาจไม่เหมือนกัน แต่ตอนนี้ผมไม่เหมือนเดิม
สำหรับพี่ชายผมคนโต เคยมีประเด็นในวัยเด็กของผมช่วงประมาณ ป.4-ป.5 ซึ่งเป็นความอยากได้อยากมีของผม เคยขโมยเงิน ขโมยพระของเค้าไปขาย
ช่วงนั้น เห็นเพื่อนที่โรงเรียนมีเงินไปโรงเรียนเยอะ แต่แม่ให้เงินไปโรงเรียนวันละ 70 บาท คงไม่พอในวัยนั้น สมัยนั้นซื้อขนมกินไม่หยุดปาก
ก็มีเรื่องราวเค้าจับได้หลายครั้งและได้ทำการขอโทษแล้วจะไม่ทำอีก เหมือนฝังใจเค้าแต่ผมสำนึกผิดไปแล้วครับ
แต่ครั้งสุดท้าย มีประเด็นของเค้าหายไปเป็นเรื่องใหญ่โต ผมได้โดนเป็นจำเลยในสายตาพี่น้องของตัวเองตอนโตเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา
ว่ายังขโมยอยู่อีกหรือโตป่านนี้แล้ว คำพูดนี้ทำให้ฟาดกันหลายครั้งมากๆ ทำให้เกลียดกันกับพี่ชายคนโตไปเลย
ไม่คุยกันมาเกือบสิบปีได้ ซึ่งครั้งนั้นผมไม่ได้ยุ่งของๆเค้าอีกแล้วก็ไม่ได้คุยกับเค้ามาจนถึงปัจจุบัน จนตอนนั้น จบปริญญาตรีแล้ว นานมากๆ
แต่พี่น้องคนอื่นยังสนิทชิดเชื้อกันเหมือนเดิม เวลาดื่มกินกัน พี่ชายคนโตเค้าก็จะมาร่วมด้วยแต่เราไม่คุยกัน บาดหมางกันด้วยสายตาตลอด
เพราะว่าผมไม่เห็นเค้าเป็นพี่ชายของผมแล้วพูดจากความรู้สึกเพราะว่าหมดเยื่อใยไปแล้ว ผมไม่สนใจอะไรแล้ว หลังๆ จะเป็นจะตายแล้วแต่
แต่หลังๆมาเค้าพยายามแสดงความห่วงใย ผ่านแม่ของผม ไม่ว่าจะเป็นการซื้อของกินมา ถ้าเป็นของเค้าผมจะให้คนอื่นกิน หรือใช้สิ่งนั้นผมไม่เอา
ผมไม่อยากติดคำว่าบุญคุณจากเค้าแม้แต่อย่างเดียว
ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ผมเป็นอะไรสับสน ไม่ได้โกรธหรือเกลียดอะไรขนาดนั้น แต่ถ้ากลับไปคุยกันเหมือนเดิมบอกเลยผมทำไม่ได้แล้วจะไม่ทำ
ผมเคยลั่นวาจาไปตอนทะเลาะกันว่า ถ้า.....เป็นอะไรไปก็ไม่ต้องเรียกผมไปดูเค้า อย่ามาขอความช่วยเหลือจากผมแม้แต่สลึงเดียว
แต่พี่น้องคนอืน คือ เจอกันคุยกันปกติ พ่อแม่รู้เหตุการณ์ทุกอย่างแต่เค้าเลือกที่จะไม่พูดแล้วให้ไปเคลียร์กันเอง
สิ่งที่ผมเป็นตอนนี้คือ
1.ผมงี่เง่าหรอ หรือเป็นเพราะว่าผมยังเด็ก คือเรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้ว และครั้งนั้นผมไม่ได้ผิดจริงๆ และคงหมดเวลาพิสูจน์เพราะโตป่านนี้แล้ว
2.เวลาผมเจอเค้าความรู้สึกเหมือน .....อย่ามายุ่งอะไรกับผมอีกนะ อย่ามาทำให้ความรู้สึกมันแย่ไปมากกว่านี้เลย ซึ่งเค้าจะยุ่งทุกครั้งแต่ผ่านคนอื่น
3.เวลาไม่เจอเค้าจะไม่มีปัญหานี้ แต่เวลารวมตัวพี่น้องทั้งครอบครัว ปัญหานี้จะมาทันที บางทีผมแอบร้องไห้แต่ไม่บอกใคร
ผมไม่รู้จะแก้ปัญหาตรงนี้ยังไง
4.หรือผมควรที่จะปล่อยวางแล้วไม่ต้องสนใจอะไรเลย ไม่ต้องพูดอะไรเลย เงียบๆแบบเดิม จนมัน..............ไปตามเวลาของเค้าเอง
เรียบเรียงไม่ค่อยจะสมบูรณ์ขออภัยด้วยนะครับ ผมพิมพ์ก็รู้สึกแย่ไปแค่อยากระบาย และนํ้าตาไหลตลอดการพิมพ์
แนะนำติเตือนได้ครับ .แต่ให้กลับไปคุยกันผมขอไม่กลับไป เพียงแต่ขอวิธีที่อยู่กับเค้าได้เวลาเจอกันกับครอบครัว ขอบคุณครับ
ปัญหาในตัวผมที่ไม่สามารถปรึกษาใครในครอบครัวได้เลย
เริ่มต้น ผมมีพี่ชายทั้งหมด 3คน คนโต 47ปี คนกลาง 44ปี คนรอง 41ปี ส่วนผม 24ปี
ผมขอเริ่มต้นก่อน ว่าพ่อกับแม่ผมรักลูกและสอนพวกผมมาดีมากๆ อาจจะด้วยอายุที่ห่างกันความคิดความอ่านอาจไม่เหมือนกัน แต่ตอนนี้ผมไม่เหมือนเดิม
สำหรับพี่ชายผมคนโต เคยมีประเด็นในวัยเด็กของผมช่วงประมาณ ป.4-ป.5 ซึ่งเป็นความอยากได้อยากมีของผม เคยขโมยเงิน ขโมยพระของเค้าไปขาย
ช่วงนั้น เห็นเพื่อนที่โรงเรียนมีเงินไปโรงเรียนเยอะ แต่แม่ให้เงินไปโรงเรียนวันละ 70 บาท คงไม่พอในวัยนั้น สมัยนั้นซื้อขนมกินไม่หยุดปาก
ก็มีเรื่องราวเค้าจับได้หลายครั้งและได้ทำการขอโทษแล้วจะไม่ทำอีก เหมือนฝังใจเค้าแต่ผมสำนึกผิดไปแล้วครับ
แต่ครั้งสุดท้าย มีประเด็นของเค้าหายไปเป็นเรื่องใหญ่โต ผมได้โดนเป็นจำเลยในสายตาพี่น้องของตัวเองตอนโตเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา
ว่ายังขโมยอยู่อีกหรือโตป่านนี้แล้ว คำพูดนี้ทำให้ฟาดกันหลายครั้งมากๆ ทำให้เกลียดกันกับพี่ชายคนโตไปเลย
ไม่คุยกันมาเกือบสิบปีได้ ซึ่งครั้งนั้นผมไม่ได้ยุ่งของๆเค้าอีกแล้วก็ไม่ได้คุยกับเค้ามาจนถึงปัจจุบัน จนตอนนั้น จบปริญญาตรีแล้ว นานมากๆ
แต่พี่น้องคนอื่นยังสนิทชิดเชื้อกันเหมือนเดิม เวลาดื่มกินกัน พี่ชายคนโตเค้าก็จะมาร่วมด้วยแต่เราไม่คุยกัน บาดหมางกันด้วยสายตาตลอด
เพราะว่าผมไม่เห็นเค้าเป็นพี่ชายของผมแล้วพูดจากความรู้สึกเพราะว่าหมดเยื่อใยไปแล้ว ผมไม่สนใจอะไรแล้ว หลังๆ จะเป็นจะตายแล้วแต่
แต่หลังๆมาเค้าพยายามแสดงความห่วงใย ผ่านแม่ของผม ไม่ว่าจะเป็นการซื้อของกินมา ถ้าเป็นของเค้าผมจะให้คนอื่นกิน หรือใช้สิ่งนั้นผมไม่เอา
ผมไม่อยากติดคำว่าบุญคุณจากเค้าแม้แต่อย่างเดียว
ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ผมเป็นอะไรสับสน ไม่ได้โกรธหรือเกลียดอะไรขนาดนั้น แต่ถ้ากลับไปคุยกันเหมือนเดิมบอกเลยผมทำไม่ได้แล้วจะไม่ทำ
ผมเคยลั่นวาจาไปตอนทะเลาะกันว่า ถ้า.....เป็นอะไรไปก็ไม่ต้องเรียกผมไปดูเค้า อย่ามาขอความช่วยเหลือจากผมแม้แต่สลึงเดียว
แต่พี่น้องคนอืน คือ เจอกันคุยกันปกติ พ่อแม่รู้เหตุการณ์ทุกอย่างแต่เค้าเลือกที่จะไม่พูดแล้วให้ไปเคลียร์กันเอง
สิ่งที่ผมเป็นตอนนี้คือ
1.ผมงี่เง่าหรอ หรือเป็นเพราะว่าผมยังเด็ก คือเรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้ว และครั้งนั้นผมไม่ได้ผิดจริงๆ และคงหมดเวลาพิสูจน์เพราะโตป่านนี้แล้ว
2.เวลาผมเจอเค้าความรู้สึกเหมือน .....อย่ามายุ่งอะไรกับผมอีกนะ อย่ามาทำให้ความรู้สึกมันแย่ไปมากกว่านี้เลย ซึ่งเค้าจะยุ่งทุกครั้งแต่ผ่านคนอื่น
3.เวลาไม่เจอเค้าจะไม่มีปัญหานี้ แต่เวลารวมตัวพี่น้องทั้งครอบครัว ปัญหานี้จะมาทันที บางทีผมแอบร้องไห้แต่ไม่บอกใคร
ผมไม่รู้จะแก้ปัญหาตรงนี้ยังไง
4.หรือผมควรที่จะปล่อยวางแล้วไม่ต้องสนใจอะไรเลย ไม่ต้องพูดอะไรเลย เงียบๆแบบเดิม จนมัน..............ไปตามเวลาของเค้าเอง
เรียบเรียงไม่ค่อยจะสมบูรณ์ขออภัยด้วยนะครับ ผมพิมพ์ก็รู้สึกแย่ไปแค่อยากระบาย และนํ้าตาไหลตลอดการพิมพ์
แนะนำติเตือนได้ครับ .แต่ให้กลับไปคุยกันผมขอไม่กลับไป เพียงแต่ขอวิธีที่อยู่กับเค้าได้เวลาเจอกันกับครอบครัว ขอบคุณครับ