POSTHUMOUS (38)

เกิดความเงียบขึ้นมาชั่วขณะ

เด็กชายยืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาสีฟ้าเข้มมองพ่อตนเองสลับกับร่างชายชราบนเก้าอี้ ก่อนจะถามออกมาว่า “นั่นใครกันฮะ”

ไคยักไหล่ “ไม่รู้สิ” เขาตอบ “พ่อไม่ทันฟังชื่อของเขา”

เด็กชายนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า “ผมเหมือนกันฮะ”

ไครอฟังคำอธิบายเพิ่มเติมจากลูกชายตนเอง

เด็กชายพยักเพยิดไปทางนอกร้าน “ผมไม่ทันฟังเหมือนกัน ว่าจอชให้คำตอบกับเคลลี่ว่าอะไร”

“ใครคือจอช ใครคือเคลลี่” ไคถาม

เด็กชายยักไหล่ตอบ “คนที่กำลังมีปัญหากับก้อนหินฮะ”

ไคเดินเข้ามาใกล้ลูกชาย ยกมือขึ้น แล้วค่อยๆลูบศีรษะที่เปียกชื้นของลูกชาย หากแต่ไม่ได้ถามออกมาว่าเกิดอะไรขึ้น 

“แม่ให้ผมมาตามพ่อกลับไปที่บ้านฮะ” เด็กชายบอก

“ลูกถึงว่ายน้ำมาตั้งแต่เช้าแบบนี้น่ะหรือ” ไคมองออกไปยังท้องทะเล “ยังเช้าอยู่เลย --”

“แม่บอกว่ามีพวกคนที่ดูอันตรายเข้ามาในเมือง” เด็กชายบอก “แม่บอกว่าเราต้องไม่อยู่ใกล้ฝั่ง -- แม่บอกว่าน้ำจะทำให้พวกเราปลอดภัย”

ปลอดภัยงั้นหรือ --

ตอนนั้นเองที่ไคเหลือบมองไปยังกลุ่มคนแปลกหน้าในร้านหนังสือ -- มองตอบดวงตาอันแข็งทื่อที่ต่างจ้องมองเขานิ่ง จากนั้นจึงเลื่อนสายตามองไปตามรอยแผลที่ปรากฏตามผิวหนังสีซีดเหล่านั้น

ไคนึกถึงเรือของตนเองขึ้นมาในทันที

แล้วเขาก็ถามลูกชายว่า “ตอนนี้แม่อยู่ที่ไหน”

“เรือของเราฮะ” เด็กชายตอบ นึกถึงร่างของแม่ที่ยืนมองเขาจากบนเรือ ในตอนที่เขามีเรื่องกับแอช จอช และเคลลี่ “แม่ส่งให้ผมว่ายน้ำมาตามพ่อ”

ไคพยักหน้า ก่อนจะกระซิบบอกให้ลูกชายไปรอเขานอกร้าน “ถ้ามีคนแปลกหน้าเข้ามาใกล้ วิ่งกลับไปหาแม่ให้เร็วที่สุด” เขาสั่ง

“ผมรู้ฮะ” เด็กชายตอบ “ผมรู้ว่าต้องทำอย่างไร ถึงจะปลอดภัยจากพวกเขา”

“พวกเขาไหน” ไคถามยิ้มๆ “พวกเขา --” เขาพยักเพยิดไปทางคนแปลกหน้าในร้าน “หรือพวกเขา” แล้วพยักเพยิดไปทางชายหาด

หุ่นยนต์ หรือมนุษย์ --

เด็กชายยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเดินออกไปยืนรอนอกร้านอย่างว่าง่าย

ทันทีที่เสียงประตูปิด ไคก็เดินไปทางเคาน์เตอร์

เขาวางเงินไว้บนนั้น เป็นค่าหนังสือพิมพ์

จากนั้นจึงหยิบหนังสือเล่มสีเขียวข้างๆมาพิจารณา -- นึกประหลาดใจที่เห็นชื่อ แมกดาลีน ปรากฎอยู่บนปกนั้น

ไคเหลือบมองไปยังชั้นหนังสือนั้น -- ยิ้มออกมาเล็กน้อย ที่เห็นว่ามันคือชั้นรวมหนังสือเก่าน่าสะสม

ผลงานของแมกดาลีนไม่ได้ถูกลืมไปอย่างที่เธอคิด

ไคค่อยๆวางหนังสือเล่มนั้นกลับลงไปบนชั้น ใบหน้าค่อยๆกลับมานิ่งเฉย -- จากนั้นจึงหันมาเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งในร้าน

“นายชอบหนังสือหรือ” คนที่อยู่ใกล้เขามากที่สุดถาม

“ลูกน่ารักดีนี่” หนึ่งในคนแปลกหน้าพูดขึ้น “เขาชื่ออะไรหรือ”

“จูเนียร์” ไคตอบ “ไค แมกดาลีน จูเนียร์”

ชายแปลกหน้าต่างพากันหัวเราะกับชื่อนั้น “แมกดาลีน” พวกเขาทวน “ชื่อนั้นฟังดูคุ้นหู”

“มีชื่อนี้ที่ไหน มักมีเรื่องโศกนาฏกรรมที่นั่น” เขาว่า “เหมือนกับข่าวระเบิดในโรงละคร ‘โศกนาฏกรรมของแมกดาลีน’ เมื่อหลายปีก่อน”

“หรือไม่ก็เหตุฆาตกรรม” อีกเสียงหนึ่งพูดต่อ “เหมือนกับที่มีหุ่นยนต์ถูกทำลายล้างบางในโรงละครนั้น -- เหมือนกับข่าวที่มีเด็กตายบนชายหาดเมื่อเช้านี้”

“บังเอิญจริงๆ” ชายอีกคนว่าตาม “ที่ลูกของคุณ -- ขึ้นมาจากชายหาดนั่นพอดี”

ไคไม่ได้พูดอะไรกลับไปในทันที

เขาพยักหน้า ส่งยิ้มให้ ก่อนจะพยักเพยิดไปทางระเบียงนอกร้าน “มีคนคุ้นเคยกับผมแบบนั้นเหมือนกัน”
ฉับพลันนั้นทุกคนก็นิ่งเงียบไป เมื่อเห็นร่างอันนิ่งสนิทของชายชราคนนั้น

ไคชะเง้อไปทางด้านหลังเคาน์เตอร์ มองเห็นร่างของหญิงเจ้าของร้านก้มตัวหลบอยู่ตรงนั้นด้วยความหวาดกลัว

ไควางซองสีน้ำตาลลงบนเคาน์เตอร์ แล้วบอกกับเธอว่า “ดูเหมือนนี่จะเป็นของคุณ”

เธอมองไคสลับกับซองสีน้ำตาลอย่างมึนงง ก่อนที่จะมองไปทางร่างอันแน่นิ่งของชายสูงวัยทางด้านนอก แล้วกรีดร้องออกมาดังลั่น

ไคหมุนตัวกลับมาทางกลุ่มคนแปลกหน้า -- นิ่งรอให้หญิงเจ้าของร้านผุดลุกขึ้นมา แล้ววิ่งหนีออกไปนอกร้าน -- จนกระทั่งเสียงร้องของเธอเงียบหายไป เขาจึงมองตอบสายตาของบรรดาชายแปลกหน้าตรงหน้า

“ลูกของคุณ” ชายแปลกหน้าคนหนึ่งว่า “ดูเหมือนมนุษย์จริงๆ --”

“มีมนุษย์อยู่ในตัวเขา” หนึ่งในนั้นกระซิบต่อ “เหมือนกับคุณ -- ที่มีความเป็นมนุษย์อยู่ในตัวครึ่งหนึ่ง”

ไคมองสีหน้าของพวกเขา “คุณกลัวที่เห็นความเป็นมนุษย์ในตัวเราหรือ”

ชายแปลกหน้าต่างเงียบไปเล็กน้อย

“เราแค่ไม่เคยเห็นมนุษย์ที่เกิดมาจากพวกเรา” เขาพูดเบาๆ “และไม่เคยเห็นความเป็นมนุษย์ในตัวพวกเรา แบบที่เห็นจากคุณ และลูกของคุณ”

“มันเป็นไปไม่ได้ --” หนุ่งในนั้นพึมพัม “นี่มันน่ากลัว น่าสะพรึงกลัว และน่าสะอิดสะเอียน -- ที่จะเห็นมนุษย์ในตัวหุ่นยนต์”

ฉับพลันนั้นเสียงพึมพัมนั้นก็เงียบหายไป เมื่อไคเดินเข้าไปใกล้พวกเขามากขึ้น

ไคยังคงมองพวกเขานิ่ง ดวงตาสีฟ้าเข้มจ้องมองโดยไม่หลบสายตา ท่าทีอันนิ่งเฉยดูน่ากลัว และคุกคามอยู่ในที จนอีกฝ่ายต่างขยับตัวไปมาอย่างอึดอัด

“ถ้าพวกคุณแตะต้องลูกของผม” ไคพูดเบาๆ หากแต่ดังก้องกังวานไปทั่วทั้งร้าน “ผมจะทำให้คุณรู้ว่าระเบิดในโรงละครนั้นทำงานได้ยังไง”

บรรดาชายแปลกหน้าต่างจ้องเขม็งมองไคนิ่ง

“ไม่มีประโยชน์” ไคบอก “พวกคุณเข้าระบบของผมไม่ได้หรอก -- นั่นทำให้พวกคุณแทบบ้าเลยจริงไหม เพราะคุณไม่รู้จุดอ่อนของผม”

ไม่เคยมีใครทำได้ --

“เรามาดี” หนึ่งในนั้นกระซิบขึ้น ยอมจำนน เมื่อไม่สามารถอ่านข้อมูลอะไรได้จากอีกฝ่าย “เราแค่หาที่ที่ปลอดภัยสำหรับตัวเอง -- เพียงแค่นั้นเอง --”

“ในเมืองตอนนี้ ไม่มีที่สำหรับหุ่นยนต์อีกต่อไปแล้ว” พวกเขาพูดเบาๆ “เครือข่ายเราล่มสลาย -- หุ่นที่สำคัญต่อเครือข่ายถูกทำลายไปหมดแล้ว -- และมนุษย์ก็อาจจะกำลังเป็นใหญ่ จนหุ่นอย่างเราไม่อาจอยู่รอดได้ง่ายๆ --”

“เราแค่ต้องการที่ปลอดภัยเท่านั้น -- ไม่ต้องการทำร้ายใคร”

ไคไม่เชื่อคำพูดเหล่านั้นสักนิด

แต่เขาก็พูดออกไปว่า “ผมก็มาดี” เขาบอก “เราแค่อยู่ในที่ที่ปลอดภัยสำหรับตัวเอง -- และคนอื่น”

ชายแปลกหน้าต่างมองไปทางร่างชายชราที่นิ่งสงบทางนอกระเบียงนั่น ก่อนจะเงียบไป

บางครั้ง คำว่ามาดี ของแต่ละคนก็มีความหมายแตกต่างกัน

ไคก้าวเดินออกมาจากร้าน ปล่อยให้บรรดาชายแปลกหน้านั่งมองเขาจากทางด้านหลัง โดยไม่พูดอะไรออกมาอีก

ไคออกจากประตู รีบเดินไปทางลูกชาย แล้วออกเดินไปตามถนนอย่างรวดเร็ว “เราต้องรีบกลับไปที่เรือ” เขาบอก จนแทบจะเป็นคำสั่ง

“พ่อฆ่าเขาหรือ” ไค จูเนียร์ถาม ในขณะที่เร่งฝีเท้าตามพ่อตนเอง “คุณตาคนนั้น --”

“ไม่” ไคตอบ “แล้วลูกฆ่าเด็กชายบนหาดเมื่อเช้าหรือ”

“พ่อโกหก” เด็กชายตอบยิ้มๆ

ไคไม่ได้ปฏิเสธ

“แต่ลูกก็ไม่ได้ตอบคำถามพ่อเหมือนกัน”

เด็กชายส่ายหน้า  “ผมไม่ได้ฆ่าเขา” เขาตอบในที่สุด “พวกเขาฆ่ากันเอง -- จากการที่พยายามจะฆ่าผม”

ไคเข้าใจประโยคซับซ้อนนั่น แต่กระนั้นแล้ว เขาก็ยังเหลือบมองลูกชายตนเอง “นั่นฟังดูไม่ใช่วิธีป้องกันตัวของลูก”

เด็กชายถอนหายใจออกมา “ตกลง” เขาสารภาพ “ผมใช้วิธีป้องกันตัวแบบเดิมที่ใช้กับพวกเขามาตลอดหลายเดือนนี้ --”

เด็กชายประมวลเรื่องราวที่ผ่านมาหลายเดือนนี้อย่างรวดเร็ว

“ผมรู้ว่าพวกเขาลอบตามผม -- และผมต้องป้องกันตัวในแบบของผม” เขาบอก “ผมหลอกให้พวกเขาตามผม แล้วหลงทางในป่า -- หลอกให้พวกเขาว่ายตามติดผมมา แล้วจมน้ำไป” ไค จูเนียร์มองออกไปยังทะเลเบื้องหน้า “วันนี้ผมหลอกให้พวกเขาระเบิดอารมณ์ แล้วฆ่ากันเอง”

ดวงตาสีฟ้าเข้มของไคยังคงจ้องมองลูกชายตนเอง

“พวกเขาฆ่ากันเอง” เด็กชายย้ำ “ผมไม่ได้ลงมือฆ่าพวกเขา --”

“พ่อเชื่อลูก” ไคบอก

ไค จูเนียร์หลับตาแน่น “ผมเหนื่อย” เขาบอก “เราต้องระวังตัวเองตลอดเวลาแบบนี้เลยหรือ -- มันไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือฮะ”

ไคพยักหน้า “มีสิ” เขาตอบ “เหมือนกับที่ครั้งหนึ่งพวกเราเคยทำ -- สร้างระบบเครือข่ายของพวกเดียวกันเอง บีบให้อีกฝ่ายจนมุม พ่ายแพ้ และอดตาย ทั้งด้านกำลังสมอง และกำลังกาย”

เด็กชายดูเหมือนจะสนใจเรื่องนี้

“มันใช้เวลาไม่นาน -- ในการที่ชนะ และอยู่เหนืออีกฝ่าย” ไคว่า “แต่วิธีนี้มีข้อแลกเปลี่ยน”

“อะไรหรือฮะ” เด็กชายถาม

“เราต้องเสียคนรักของเราไปอยู่เสมอ” ไคตอบ นึกถึงเรื่องราวของแม่ตนเองในลานเศษเหล็ก และเจมส์ของแมกดาลีน -- จุดจบของอดัมกับอีฟนั่น -- “เพราะสุดท้ายแล้ว เราจะพยายามอยู่เหนือคนที่เรารักเช่นเดียวกัน -- ระบบป้องกันตัวของเราจะทำลายทุกอย่าง เพื่อเป็นหนึ่งเดียวที่อยู่รอด”

เด็กชายนิ่งเงียบไป

“มันมักจะจบลงแบบนี้อยู่เสมอ” ไคบอก “ลูกจะเรียนรู้ความเป็นไปบนโลกใบนี้ไปเอง -- ว่านี่คือความอดทน มากกว่าการเอาชนะ”

เด็กชายพยักหน้ารับ ในขณะที่ปากบอกว่า “แต่ผมไม่อยากเข้าใจ -- ผมไม่อยากเข้าใจพวกเขาเลย” เขามองออกไปยังท้องทะเลเบื้องหน้า “ผมไม่อยากอยู่ร่วมกับพวกเขาเลย”

แวบหนึ่งไคหวนนึกถึงเรื่องราวเมื่อหลายเดือนก่อน -- นึกประหลาดใจที่ใบหน้าของเอ็ดมุนน์ปรากฏขึ้นมาในความคิดของเขา

“ลูกทำแบบนั้นได้” ไคยอมรับ “แต่มันอาจจะโดดเดี่ยว -- และเหนื่อยล้า” เขานึกถึงคำพูดของเอ็ดมุนน์

ผมอยู่มานานเกินไป และเหนื่อยล้าเกินไป

“ผมรู้ฮะ” เด็กชายตอบ “แม่เองก็ดูเหนื่อย ตอนที่ทำลายเขาทิ้งเมื่อเช้า”

ไคหยุดฝีเท้าในทันที

“เมื่อเช้าหรือ --” ไคทวน ก้มลงมองจูเนียร์นิ่ง

“เมื่อเช้าฮะ” เด็กชายตอบย้ำ “มีคนบุกรุกมาบนเรือของเราเมื่อเช้า -- เขาพยายามทำลายแม่”
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่