POSTHUMOUS (36)

ตอนที่ 9: ไม่มีใครอยู่ข้างเธอจริง ๆ ลมพัดแรงอย่างไม่ปกติในค่ำคืนนี้ ผ้าม่านหน้าต่างในห้องพักอิงฟ้าไหวสะบัดแม้จะปิดหน้าต่างไว้แน่นหนาแล้วก็ตาม เธอนั่งอยู่ในความมืด มือถือแน่นด้วยมือสั่นเทา ข้อความที่เ

"ปฏิเสธ" ดวงตากลมโตคู่หนึ่งค่อยๆ เปิดขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้สิ้นสุด เด็กชายรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่ไม่มีเสียงลม ไม่มีแสงแดด มีเพียงความว่างเปล่าที่ไม่มีขอบเขต ไม่

ตอนที่ 10: ไม่มีใครจากไปจริงๆ “บางครั้งการหายไป… ไม่ใช่การหนี แต่คือการถูกกลืนเข้าไป... โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อไร” ค่ำคืนวันนั้นเงียบงันอย่างผิดปกติ ทั้งที่ “เรือนสายลม&rdq

ตอนที่ 1: ยินดีต้อนรับสู่ “เรือนสายลม” เสียงเครื่องยนต์ของรถสองแถวดังห่างออกไปเรื่อย ๆ เมื่ออิงฟ้าเดินเข้ามายังทางเดินที่ปกคลุมด้วยเงาไม้และใบไม้แห้งกรอบใต้เท้า กระเป๋าใบเก่าในมือข้างหนึ่