สวัสดีค่ะ อายุ 24 กำลังจะ 25 ปีเดือนหน้า เพศหญิง เรียนจบมหาลัยแล้วค่ะ ตอนนี้กำลังทำธุรกิจส่วนตัวขายพวกอาหาร
เข้าเรื่องเลยนะคะ
เรารู้สึกเป็นคนมีแบบแพลนในชีวิตมาตลอดว่าตัวเองจะต้องใช้ชีวิตยังไง มีสเตปการใช้ชีวิตว่าตัวเองต้องประสบความสำเร็จในชีวิตยังไงบ้าง เช่นอายุเท่านี้ต้องมีนู้นนี่ ซึ่งเราทำได้ตลอดเรื่อยมา
แต่พอมาตอนนี้เราเริ่มรู้สึกว่าเราเบื่อมากๆ ขายของไม่ค่อยดีกำลังพยายามจะเข้ามาในตลาดออนไลน์ และทำอย่างอื่นเพิ่มเพื่อเพิ่มรายได้ คือก็อยู่ในช่วงหาข้อมูลต่างๆ
ตอนนี้เราเริ่มกลับมีเสียงนึงออกมาว่าหรือจริงๆเราต้องการอะไรในชีวิตกันแน่ ความมั่นคง ความสุข หรืออะไร ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเรามองหาความต้องเป็นคนรวยมีเงิน เพราะความจนความไม่มีเงินมาน่ากลัว กลัวความลำบาก ไม่อยากเป็นคนที่ล้มเหลวในชีวิต อยากเป็นที่ยอมรับของคนรอบตัวว่าเราเก่ง เราเลี้ยงตัวเองได้ อยากมีความครัว อยากมีลูก อยากซัพพอตลูกของตัวเองได้ในทุกๆด้านที่ลูกต้องการ นั้นคงจะมีความสุขมากๆ แน่ๆ
แต่ตอนนี้มีความคิดว่าเราท้อมาก เราเบื่อกับสิ่งที่เป็นอยู่เราอยากใช้ชีวิตแบบท่องเที่ยวไปเรื่อยๆ อาจจะหาขายของสิ่งที่เราเองถนัดไปขายเรื่อยๆ ตามื่เราไปเที่ยวในที่ต่างๆ ไม่รู้ว่าเรามโนมองโลกแบบอ่อนต่อโลกเกินไปไหม เราอยากไปท่องเที่ยวในชีวิตให้สุด โดยไม่ต้องคำนึงถึงอนาคต ถ้าไปทางนี้คงตัดการมีลูกออกไป คงจะโฟกัสที่ความสุขและความต้องการของตัวเองเป็นหลัก
หรือใครเคยเป็นแบบนี้ หรือมีมุมมองที่จะแนะนำ ให้มุมมองการใช้ชีวิตแก่เด็กน้อยคนนี้บ้างไหมคะ หนูลืมบอกว่าหนูมีภาระหนี้สินคือค่ารถอีกปีนิดๆ ก็หมดแล้วค่ะ คันนี้ออกตอนอายุ18 จนถึงตอนนี้ผ่อนเองใกล้หมดแล้ว และมีหนี้บัตรเครดิตอีกนิดหน่อยค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ใครเคยหนีจากโลกสังคมปัจจุบันบ้างคะ
เข้าเรื่องเลยนะคะ
เรารู้สึกเป็นคนมีแบบแพลนในชีวิตมาตลอดว่าตัวเองจะต้องใช้ชีวิตยังไง มีสเตปการใช้ชีวิตว่าตัวเองต้องประสบความสำเร็จในชีวิตยังไงบ้าง เช่นอายุเท่านี้ต้องมีนู้นนี่ ซึ่งเราทำได้ตลอดเรื่อยมา
แต่พอมาตอนนี้เราเริ่มรู้สึกว่าเราเบื่อมากๆ ขายของไม่ค่อยดีกำลังพยายามจะเข้ามาในตลาดออนไลน์ และทำอย่างอื่นเพิ่มเพื่อเพิ่มรายได้ คือก็อยู่ในช่วงหาข้อมูลต่างๆ
ตอนนี้เราเริ่มกลับมีเสียงนึงออกมาว่าหรือจริงๆเราต้องการอะไรในชีวิตกันแน่ ความมั่นคง ความสุข หรืออะไร ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเรามองหาความต้องเป็นคนรวยมีเงิน เพราะความจนความไม่มีเงินมาน่ากลัว กลัวความลำบาก ไม่อยากเป็นคนที่ล้มเหลวในชีวิต อยากเป็นที่ยอมรับของคนรอบตัวว่าเราเก่ง เราเลี้ยงตัวเองได้ อยากมีความครัว อยากมีลูก อยากซัพพอตลูกของตัวเองได้ในทุกๆด้านที่ลูกต้องการ นั้นคงจะมีความสุขมากๆ แน่ๆ
แต่ตอนนี้มีความคิดว่าเราท้อมาก เราเบื่อกับสิ่งที่เป็นอยู่เราอยากใช้ชีวิตแบบท่องเที่ยวไปเรื่อยๆ อาจจะหาขายของสิ่งที่เราเองถนัดไปขายเรื่อยๆ ตามื่เราไปเที่ยวในที่ต่างๆ ไม่รู้ว่าเรามโนมองโลกแบบอ่อนต่อโลกเกินไปไหม เราอยากไปท่องเที่ยวในชีวิตให้สุด โดยไม่ต้องคำนึงถึงอนาคต ถ้าไปทางนี้คงตัดการมีลูกออกไป คงจะโฟกัสที่ความสุขและความต้องการของตัวเองเป็นหลัก
หรือใครเคยเป็นแบบนี้ หรือมีมุมมองที่จะแนะนำ ให้มุมมองการใช้ชีวิตแก่เด็กน้อยคนนี้บ้างไหมคะ หนูลืมบอกว่าหนูมีภาระหนี้สินคือค่ารถอีกปีนิดๆ ก็หมดแล้วค่ะ คันนี้ออกตอนอายุ18 จนถึงตอนนี้ผ่อนเองใกล้หมดแล้ว และมีหนี้บัตรเครดิตอีกนิดหน่อยค่ะ
ขอบคุณค่ะ