POSTHUMOUS (21)

บทนำ พุทธศักราช ๒๕๓๒ ดวงอาทิตย์สีแดงจวนจะลาลับขอบฟ้า หมู่นกกาสีดำบินอยู่ด้านบนกลืนไปกับผืนฟ้าสีครึ้ม มันส่งเสียงร้องดังไปทั่วบริเวณเพื่อประกาศว่าได้เวลากลับรัง เมื่อแสงใกล้หมดบ้านทุกหลังก็จะจุดตะเกีย

กาลครั้งหนึ่ง มีเด็กหญิงคนหนึ่งจูงสุนัขตัวโปรดออกไปเดินเล่นยามเย็น ทุกอย่างดูปกติ จนกระทั่งเธอเผลอปล่อยสายจูงเพียงชั่วครู่ สุนัขตัวนั้นวิ่งเข้าไปในรั้วบ้านหลังหนึ่ง และทิ้งร่องรอยไว้หน้าประตูบ้านเพื่อ

เจ็ด บางที นี่อาจไม่ใช่การตกจากที่สูงครั้งแรกของผมก็เป็นได้ ผมรู้สึกราวกับเคยผ่านเรื่องแบบนี้มาก่อน คงไม่มีใครสามารถลืมเลือนสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับตนเองในตอนนี้ได้ มันเป็นประสบการณ์ที่แปลกเมื่อได้

ตอนที่ 6: ทางที่ไม่มีในแปลนบ้าน หลังมื้อเย็นที่เงียบผิดปกติ อิงฟ้ากลับขึ้นไปที่ห้องนอนพร้อมความรู้สึกอึดอัด เธอเดินผ่านบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดแผ่ว ๆ ทุกครั้งที่ก้าวเท้า ราวกับบ้านกำลังจดจำฝีเท้าเธอ

คืนนี้ผมไปทำงานต่างจังหวัด และต้องพักคนเดียวในที่พักไม้เก่าชั้นสอง ทันทีที่ผมเปิดประตูเข้าไป— กลิ่นดินเปียก พุ่งเข้าจมูกทันที แม้ฝนไม่ตก ข้างนอกมืดสนิท ผมรู้สึกเหมือนมีใครอยู่ในห้องก่อนที่ผมจะเข

สวัสดีครับ…ผมยังสั่นทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ วันนั้นผมต้องขับรถไปต่างจังหวัด เส้นทางเล็ก ๆ ผ่านป่าลึก ไม่มีไฟส่อง ถนนมืดสนิทจนเสียงยางบดกรวดและใบไม้กระทบตัวรถดังชัดเกินไปสำหรับถนนเปลี่ยวขนาดน