POSTHUMOUS (21)

บทนำ พุทธศักราช ๒๕๓๒ ดวงอาทิตย์สีแดงจวนจะลาลับขอบฟ้า หมู่นกกาสีดำบินอยู่ด้านบนกลืนไปกับผืนฟ้าสีครึ้ม มันส่งเสียงร้องดังไปทั่วบริเวณเพื่อประกาศว่าได้เวลากลับรัง เมื่อแสงใกล้หมดบ้านทุกหลังก็จะจุดตะเกีย

กาลครั้งหนึ่ง มีเด็กหญิงคนหนึ่งจูงสุนัขตัวโปรดออกไปเดินเล่นยามเย็น ทุกอย่างดูปกติ จนกระทั่งเธอเผลอปล่อยสายจูงเพียงชั่วครู่ สุนัขตัวนั้นวิ่งเข้าไปในรั้วบ้านหลังหนึ่ง และทิ้งร่องรอยไว้หน้าประตูบ้านเพื่อ

บทที่ 29 — “ก่อนเสียงจะหายไป“ ลมหายใจของกลางคืนเย็นเฉียบ แฝงกลิ่นบางอย่างคล้ายสนิมเก่า กับบางสิ่งที่กำลังเน่าเปื่อยอยู่ลึกในดิน… แสงไฟจากเสาไฟฟ้าเก่า ๆ ริมทางสาดแสงกระพริบ ๆ

🌸​ตอนที่ 3 : ความจริงที่ไม่เคยปรานีใคร เช้าวันถัดมา ฉันตัดสินใจไปหาเขาที่ห้อง ไม่ใช่เพราะอยากจับผิด แต่เพราะอยากรู้ ว่าเรายังพอเหลืออะไรให้รักษาไหม กุญแจหมุนเปิดออกอย่างง่ายดาย และสิ่งแรกที่ฉันเห็น

เมื่อคืนที่ผ่านมา ผมตัดสินใจออกไปเดินเล่นที่ เยาวราช หลังจากเลิกงาน ทั้งถนนเต็มไปด้วยแสงไฟนีออนสีแดง เหลือง และคนพลุกพล่าน แต่ไม่รู้ทำไมหัวใจผมถึงเต้นแรงตั้งแต่ก้าวแรก ฝนเพิ่งหยุดตก พื้นเปียกสะท้อนแสง