เราจะสามารถเลิกเกลียดใครสักคนได้ไหมคะ แล้วมีวิธียังไง

คนที่เกลียดมีศักดิ์เป็นญาติเราเองค่ะ เป็นลูกอา อามีลูก3คน ทั้ง3คนอายุมากกว่าเรา
ลูกของอา2คนเราไม่เกลียดเลยค่ะ เขาเป็นคนน่ารัก สุภาพ มีน้ำใจ 
แต่อีกคนเหมือนผ่าเหล่าไม่มีมารยาท ชอบหยิบของบ้านเราไปแบบไม่ค่อยบอกกล่าว 
เอาของจากโรงเก็บของเอาไปจนเรามาเห็นอีกทีที่บ้านของเขาหลังจากไอ่ของชิ้นนี้หาไม่เจอมา4-5ปี
คิดว่าตัวเองลืม/เก็บของไม่ดี เลยหาไม่เจอก็ซื้อใหม่ มาเอาต้นไม้ที่บ้านยกไปไว้บ้านตัวเอง(พวกไม้ดอก) 
หรือตัดกิ่งต้นไม้งามๆเอาไปชำจนต้นไม้เราผิดรูป พอเราบ่นดูเหมือนคนรอบๆบ้านจะมองเป็นเรื่องเล็กน้อย
เพราะเป็นญาติกันแต่เรารู้สึกไม่ชอบใจค่ะ คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องปกติมันเลยหงุดหงิดใจทุกครั้งไป 

เคยมีอยู่ครั้งนึงที่ทางบ้านรู้สึกไม่โอเคคือบ้านเรามีอาชีพทำสวน เขาก็มาตัดผลไม้ที่บ้านไปบ่อยๆพอ
เดินผ่านก็เอาไปถี่ๆจนมีปัญหาเรื่องจำนวนรับกับพ่อค้าคนกลาง พอแม่ไปอธิบายให้อาที่เป็นพ่อเขามาว่าบ้านเราขี้หวง 
จากนั้นเขามาเลยค่ะเอาผลไม้ที่ตัดไปในวันมาโยนไว้หน้าบ้านเราว่าแม่เรากลับทั้งที่เป็นผู้ใหญ่กว่า 
พอยิ่งเกิดเรื่องแบบนี้มันยิ่งทวีความเหม็นขี้หน้าขึ้นในทุกๆวัน 

จนเรารู้สึกว่ามันทุกข์แต่ก็ทำใจให้เฉยๆไม่ได้ 
เห็นหน้าก็พะอืดพะอม รู้สึกแย่ ทั้งที่วันนั้นเขาไม่ได้มาพูดหรือมาทำอะไรให้ 
แว่วๆว่าบ้านหลังที่อยู่ติดกันนี้อาจะยกให้เขาค่ะ เพราะลูกอีก2คนสร้างครอบครัวที่ตจว.  
จะทำรั้วก็ตัดปัญหาไม่ได้บริเวณบ้านขนาบด้วยสวนทำยังไงก็เดินเข้าได้อยู่ดี  
จะย้ายบ้านครอบครัวก็ดูเหมือนจะไม่เห็นด้วยเพราะเป็นที่ดินทำกินเป็นมรดกของปู่กับย่า และเราเป็นลูกคนเดียว

คือตอนนี้เรานึกภาพการใช้ชีวิตใกล้ๆกับคนๆนี้ไม่ได้เลยค่ะ
เราไม่สามารถพูดอะไรได้เยอะค่ะ เพราะครอบครัวเรามีแต่ผู้หญิงพูดผิดใจกันก็มีแต่อันตราย 
เขาเป็นผู้ชายแถมติดยาอีกชอบพาคนนอกมาเสพแถวๆสวน พอหมาเราเห่าเอาไม้/มีดไล่ฟาดว่าเราอีกไม่สอนหมา 
จะแจ้งตำรวจเรื่องนี้ตร.แถวนี้ก็ลมผ่านหูไม่เข้ามาคงเห็นเป็นปกติมั้งคะ

มีวิธี หรือวิธีคิดในการอยู่ร่วมกันไหมคะ เราพร่ำบอกตัวเองทุกวันแต่ทำไม่ได้จริงๆ
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่