POSTHUMOUS (2)

น้าแถวบ้าน เหมือนแกจะไม่คอยปกติมานานแล้ว บางครั้งจะชอบยืนจองมองแบบตาไม่กระพริบเราเลยชวนคุยก็ไม่คุย บางครั้งแกเดินมาหน้าบ้านเรา ละอยู่ๆแกช๊อคหรือชักนี่แหละไม่รู้เรียกว่าอะไร แต่แก ยืนตัวเกรง เหงื่อไหล

บทนำ พุทธศักราช ๒๕๓๒ ดวงอาทิตย์สีแดงจวนจะลาลับขอบฟ้า หมู่นกกาสีดำบินอยู่ด้านบนกลืนไปกับผืนฟ้าสีครึ้ม มันส่งเสียงร้องดังไปทั่วบริเวณเพื่อประกาศว่าได้เวลากลับรัง เมื่อแสงใกล้หมดบ้านทุกหลังก็จะจุดตะเกีย

ตอนที่ 3: สมาชิกในบ้าน เช้าวันถัดมา อิงฟ้าตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกกังวล ไม่ใช่เพียงเพราะเสียงเคาะประตูเมื่อคืน แต่เพราะโน้ตปริศนาที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย แม้ประตูจะยังล็อก หน้าต่างยังปิดสนิท แต่บางสิ่ง.

นิดเป็นเด็กเรียนเก่ง แต่ไม่ค่อยพูดจากับใครนัก ถึงจะมีเพื่อนอยู่บ้าง แต่เธอก็มักอยู่เงียบ ๆ คนเดียวเสมอ ไม่ใช่เพราะเธอเกลียดใคร...แค่เธอรู้สึกว่า อยู่คนเดียวมันเบากว่า วันหนึ่งในช่วงคาบว่าง นิดนั่งอ่า

ตอนที่ 4: เสียงเคาะในเงามืด คืนวันนั้น มืดสนิทเกินกว่าปกติ ท้องฟ้าไร้แสงดาว เมฆหนาทึบปิดบังแม้กระทั่งแสงจันทร์ เสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังกราวราวกระซิบ อิงฟ้านั่งนิ่งอยู่บนเตียงในห้องที่เงียบงัน มีเพียงแส

"ใต้สะพานมีแสงไฟ" หลังเลิกงาน ฉันขับรถกลับจากที่ทำงานบริเวณสะพานพระราม 9 จุดหมายอยู่ไม่ไกล—ใต้สะพานภูมิพล ซึ่งเป็นที่พักของฉันเอง มันเป็นระยะทางที่ไม่ได้ไกลมากนัก แค่หนึ่งสะพานคั่นกลาง

“เรามาฉลองกันสองฅนจะดีกว่า” สัตตะกล่าวเรียบ ๆ แสงแดดส่องผ่านช่องเล็ก ๆ ข้างผ้าม่านสกปรกที่ห้อยบังหน้าต่างเข้ามา สายตาของวราเหม่อลอยออกไป ก่อนดึงมันกลับมามองต่ำก้มหน้าอีกครั้ง สัตตะเดินไปย