หนักใจแม่ไม่เห็นเราเป็นผู้ใหญ่สักที

คือเรา แอบหนักใจค่ะ เรื่องการที่แม่ชอบกดเกณกับเราในการใช้ชีวิตคือเราอายุ19ปีแล้วแต่แม่ก็มองว่าเรายังเป็นเด็กสำหรับเค้าเราจะทำอะไรเค้าก็จะคอยตามมาตลอดแบบบางทีเราก็อยากออกไปทำอะไรด้วยตัวเองบ้างโดยไม่พึ่งเค้าแต่เค้าก็บอกเพราะเป็นห่วงเราไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ค่ะรู้สึกเหมือนเป็นลูกแหงเลยอะค่ะ เราก็เลยจะออกไปหางานทำแต่ก็ไม่มีที่ไหนรับเลยยังคงต้องขอเงินแม่ใช้อยู่เค้าก็ยิ่งมองเราเป็นเด็กเข้าไปอีกเค้าบอกเรายังไม่โตยังไงก็ต้องมีเค้าดูแลบางทีเราอยากออกไปพ้นๆจากตรงนี้ แล้วก้เรื่องจะไปอยู่หอเค้าก็เหมือนไม่อยากให้ไป เราหวังว่าจะได้ออกไปใช้ชีวิตคนเดียวสักครั้งอยากสู้ด้วยกำลังตัวเองแต่เค้าก็เหมือนยังไม่เชื่อใจเรา เราก็พยายามพิสูจน์มาตลอดว่าเราก็ทำได้นะเรารับปิดชอบอะไรได้ แต่บางครั้งเค้าก็บอกว้าเราทำไม่ได้หรอกจะเอาตัวรอดได้ไหม จะเก่ง จะทันคนอื่นไหมเราเสียใจมากค่ะ รู้ว่าตัวเองไม่มีอะไรดีเลย เคยครั้งหนึ่งเราไปสมัครงานพาททามในห้างตอนม.5แต่มันต้องเลิกดึกเค้าบอกไม่ให้ทำเพราะมันดึกเกินไป อันตราย ตอนนั่นก็แอบน้อยใจนิดๆค่ะแต่เข้าใจเค้า ยิ่งเห็นคนอื่นเพื่อนไปหาเลื้ยงตัวเองได้ ยิ่งทำให้เรารู้สึกไร้ค่าที่ไม่ได้เรื่องอะไรเลย บางทีเครียดร้องไห้ค่ะไม่อยากให้แม่เห็นกลัวเค้าเสียใจแต่เราก็ทุกข์ใจ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่