ขอคำปรึกษาที่มีชีวิตแบบนี้ทีครับ
ตั้งแต่จำความได้ในชีวิตผม พ่อกับแม่นั้นทะเลาะกันเองอยู่เป็นประจำหรือทุกวันเลยก็ว่าได้ จึงไม่ค่อยจะใส่ใจลูกเลย ไม่เคยได้รับความรัก ไม่เคยได้คุยกันอย่างเปิดอกเปิดใจเลยสักครั้ง ทำให้ผมไม่ค่อยที่จะสนิทกับพ่อแม่ ผมก็ใช้ชีวิตแบบคนชอบเก็บตัวไม่เคยได้เที่ยวที่ไหนเลย(ถึงไปได้พ่อแม่ก็ไม่อนุญาติ) จนถึงตอนนี้ก็อายุ 15 แต่ครอบครัวก็ยังเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยสักนิด โดยเฉพาะพ่อผมนั้นเขาเป็นคนหัวร้อนง่าย จึงเป็นต้นเหตุของการทะเลาะอยู่บ่อยครั้ง ใครทำอะไรไม่ได้ดั่งใจก็ด่า ใครขัดใจก็จะว่า หรือจะทำอะไรผิดแม้แต่มันจะเล็กน้อยก็ตาม เขาก็ไม่เคยที่จะตักเตือนดีๆเลย เขาเลือกที่จะใช้คำพูดที่รุนแรงมากๆ จนทำให้เด็กคนหนึ่งคิดสั้นได้เลย ผมก็รู้สึกขอบคุณนะที่เขาเลี้ยงดูผมมาแต่ถ้าเป็นอย่างงี้ผมขอเลือกที่จะไม่เกิดมาดีกว่า มันก็เป็นอย่างงั้นมาโดยตลอด อาจจะมีบางครั้งที่ผมทนไม่ไหวกับพูดที่รุนแรงเช่นนั้น ผมเลยเถียงเขากลับ นั่นทำให้ผมโดนพ่อตัวเองทำร้ายร่างกาย หนักสุดก็คือถือมีดมาขู่ฆ่ากัน ทำให้ผมไม่กล้าที่จะเถียงเขาอีกเลย ผมก็พยายามเปลี่ยนตัวเองหลายครั้งเพื่อที่จะให้เขาพอใจ ทั้งตั้งใจเรียนจนได้ที่ 1 ทุกปี หรือเปลี่ยนนิสัยที่ชอบเก็บตัว แต่ผมเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนเพราะที่ร.ร มีแต่คนไม่ชอบขี้หน้าผม เอาละมาถึงจุดนี้คุณอาจกำลังคิดว่าทำไมชีวิตเด็กคนนี้มันน่าสมเพชจัง ใช่ฮะผมก็คิดอย่างงั้น ผมไม่ที่พึ่งทางใจ ไม่มีใครที่ผมจะสามารถระบายความรู้สึกแย่ๆนี้ได้เลย ผมจึงมาเขียนกระทู้นี้ เพื่อมาขอคำปรึกษาจากทุกคนที่มาอ่าน ผมเป็นเด็ก 15 ที่ฮอร์โมนกำลังพลุ่งพล่านอยู่ หรือคุณอาจคิดว่าคนอื่นที่ลำบากกว่านี้มีเยอะเเยะ แต่เชื่อเถอะว่าผมต้องการคำปรึกษาจริงๆนะครับ
//ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ 
ขอคำปรึกษาที่มีชีวิตแบบนี้ทีครับ
//ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ