ผู้ชายชาว introvert (โลกส่วนตัวสูง) กับเรื่องของความรัก

เกรินก่อนว่าผมอายุ 24 ปีสังเกตุตัวเองแล้วว่าเป็นชาว introvert เป็นคนไม่มีพี่ไม่มีน้องแล้วเพื่อนฝูงก็น้อยด้วย เพราะด้วยความที่ว่าเข้าสังคมไม่เก่ง มีอยู่เหตุการณ์หนึ่งได้เจอผู้หญิงที่ชอบมากๆคนหนึ่งจึงรวบรวมีความกล้าทั่งหมดที่ชาว introvertไม่ค่อยจะมีเพื่อที่จะฝ่ายเข้าหาก่อน หลังจากวันนั่นด้วยความที่ว่าเราไม่เคยประสบการณ์ด้านแฟนมาก่อนเลยโดนอีกฝ่ายคุมเกมนี้ไป ไม่ว่าจะเป็นหยอดคำรักทั่งๆที่ไม่ได้รัก บอกว่าคิดถึงทั้งๆที่ว่าแค่อยากหาคนคุยแก้เหงา ผมเอาใจลงไปเล่นในเกมนี้ แล้วผลสุดท้ายก็เป็นผมเองที่กลับมาเลียแผลใจทำใจให้ลืมเธอคนนั่น move on อยู่นานหลายปีจนกลายเป็นคำว่าอคติ อคติกับตัวเอง ว่าเราไม่ดีพอ อคติกับตัวเองรวบรวมคำพูดไม่เก่งจึงเอาใจเข้ามาไม่ได้ อคติกับตัวเองว่าชีวิตนี้ต้องอยู่คนเดียวให้ได้ บวกกับปัญาครอบครัวที่พ่อผมเสียไปและต้องคอยเลี้ยงดูแม่เป็นเสาหลักของบ้านจนบางครั้งผมคิดว่าถ้าผมมีแฟนแล้วแม่จะเป็นยังไงอีกเพราะทั้งดูแลทั้งแฟนและแม่ไปพร้อมๆกัน และมีเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้ผมต้องเขียนกระทู้นี้ขึ้นมา มีอยู่วันหนึ่งเพื่อนผมแนะนำให้รู้กับกับผู้หญิงคนหนึ่งผู้หญิงคนนี้เป็นเพื่อนของแฟนเพื่อนผมอีกที ด้วยความที่ผมไม่ได้คิดจะสานสัมพันกับใครอยู่แล้วเลยแค่ตอบขอบคุณเพื่อนผมคนนั้นไปแต่ไม่ได้คิดว่าจะแอดผู้หญิงคนนั่นเป็นเพื่อนแต่เพื่อนผมประโลมให้แอดๆไปหน่อยแล้วผมก็แอดไป คุยกับผู้หญิงคนนั่นได้สองสามวัน ทุกครั้งที่คุยผมจะมีความรู้สึกมืออ่อน คิดมาก เหม่อลอยเวลานึกถึงเรื่องในแชค์ เครียด คิดว่าตัวเองดีไม่พอ คิดว่าเค้าคงคนคุยเยอะเค้าไม่สนใจเราหรอก หนังสุดคือกินข้าวไม่ลงเพราะความเครียด และรู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่เป็นฝ่ายต้องตอบประโยคสำคัญๆ ในบางคำถามผมต้องคิดและไตร่ตรองว่าจะตอบแบบนี้ดีไหมหรือว่าควรตอบอีกแบบดีอยู่นานหลายนาที ซึ่งคนปกรติทั่วไปไม่ควรเป็นแบบนี้ แบบนี้เค้าเรียกว่าอาการกลัวความรักเปล่าเนื่องจากหลายๆปัจจัยในอดีต และผมควรไปหาจิตรแพทย์ดีไหม ผมอยากหายจากการอาการนี้เพราะแม่ผมพูดเอาไว้ว่า ไม่มีใครอยู่ตัวคนเดียวได้ แล้วใครที่เป็นผมบ้างลองมาพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันหน่อยครับ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่