เริ่มเเรกเลยเราเริ่มรู้ตัวว่าเราเป็นคนพูดไม่เก่งตั้งแต่ป.4แล้ว เราถูกจับย้ายห้องมาเพราะคะแนนดีทำให้ต้องเเยกห้องกับเพื่อนสนิทตั้งแต่ตอนนั้น เราเป็นคนพูดไม่เก่งเลยทำให้กลายเป็นคนเงียบประจำห้อง แล้วเราขี้อายมากๆ จริงๆเราอยากคุยกับเพื่อนๆมาก แต่ไม่รู้จะคุยอะไร รู้สึกอึดอัดที่ทุกคนบอกว่าเราเงียบ แต่ตอนประถมยังมีกลุ่มเพื่อนอยู่รักกันดีจนถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายโรงเรียน พอสอบเข้าม.1 เราไปเรียนรร.ดังที่นึง ไกลจากรร.เก่ามาก ไม่มีเพื่อนประถมมาเรียนที่นี้เลย ทำให้ต้องหาเพื่อนใหม่ เราพยายามชวนเพื่อนคุย ไหนๆก็ไม่มีคนรู้จักเราเเล้ว เราลองเปลี่ยนตัวเอง จากคนที่เงียบ เป็นคนห้าวประจำห้อง ช่วงแรกอะไรๆก็ดีไปหมด มีกลุ่มเพื่อนไปกินข้าวกันถึง10คน พอหลายๆเดือนไป แยกกันไปเรื่อยๆจนเหลือ6คน แล้วเรากับเพื่อนอีกคนชอบแยกกันไปร้านค้ากันแค่2คน เพราะเพื่อนชวนไปเราก็ไป รู้ตัวอีกที4คนที่เหลือสนิทกันแล้ว เวลาทำงานกลุ่มพวกเขามักจะเขี่ยเรากับเพื่อนอีกคนทิ้งตลอด ละทุกคนในห้องก็สนิทกันหมดแล้ว ปีนั้นรู้สึกแย่มากแต่ก็ยังดีที่มีเพื่อน1คนไปไหนด้วยกัน พอตอนม.2จัดห้องใหม่ เราก็มีกลุ่มเพื่อนสนิทที่มาจากห้องเดิม แต่เพื่อนบางคนไปอยู่กันคนละห้อง ทำให้ได้เพื่อนใหม่มีกลุ่มที่ไปไหนด้วยกันตลอด รักกันดีจนจบม.3 พอม.4 ถูกแยกห้องกับเพื่อนสนิททำให้เราต้องหาเพื่อนใหม่ เราได้เพื่อนใหม่กลุ่ม4คน เรากับเพื่อนอีกคนเป็นเด็กที่ใส่ใจเรื่องเรียนมากไปเร็วตลอด คะแนนดี ส่วนเพื่อนอีก2คนเป็นแนวอาร์ตๆชอบวาดรูป ชไปเรียนช้าตลอด เราก็รีบวิ่งไปทุกคาบที่เปลี่ยนคาบเรียนเพื่อจองที่นั่งกับเพื่อนเด็กเรียนของเรา แล้วจองให้เพื่อนอีก2คนที่มาช้าตลอดด้วย แล้วเราสนใจกับเรื่องเรียนมากจนไม่ได้ปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนเท่าไหร่ แต่เรามีเพื่อนที่มาจากห้องตอนมต้นหลายคน ทำให้มีเพื่อนสนิทเกือบ10คนได้ แต่หลายๆคนบอกว่าไม่ชอบเพื่อนสนิทเรา ซึ่งเราก็ไม่ค่อยชอบเวลาทำงานกลุ่มเพราะชอบสั่ง แต่เรื่องอื่นก็ไม่ได้แย่ พอนานๆไปจนถึงเริ่มขึ้นม5 เพื่อนอาร์ต2คนเริ่มแยกตัวไปสนิทกับคนอื่น แล้วเริ่มไปนั่งกับกลุ่มอื่นไม่ยอมจองที่ให้เรากับเพื่อนเด็กเรียน สุดท้ายเราแยกกลุ่มกันตอนม5 เพื่อนกลุ่มอาร์ตไปเข้ากับเด็กที่ชอบศิลปะคนอื่นๆในห้อง (ห้องเรามีคนที่วาดรูปสวยแบบขั้นเทพประมาณ6-7คน) ละเรากับเพื่อนเด็กเรียนก็อยู่กันแค่2คนต่อไป เราพยายามหาเพื่อนกลุ่มอื่นเเล้ว แต่เขาสนิทกันหมดแล้ว พอเราพยายามจะแทรกตัวเขาก็ดูมองแบบไม่พอใจ เราก็เลยเลือกที่จะอยู่กัน2คน เรารู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่รักษาเพื่อนไว้ไม่ได้เลย ไม่ว่าจะทำยังไงเพื่อนก็จะค่อยๆหายไปจนสุดท้ายเหลือแค่คนเดียว ส่วนเพื่อนเด็กเรียนเราจะเรียกว่าเพื่อนสนิทก็ไม่ได้เต็มปาก เพราะมีเพื่อนสนิทอยู่ห้องอื่นอีกคน เรารู้สึกว่าเราไม่มีเพื่อนสนิทเลยทั้งๆที่มีคนเพิ่มเราลงเพื่อนสนิทในสตอรี่ไอจีเป็น10คน แต่พอถึงเวลา จะไปถ่ายรูปด้วยเขาก็หาว่ามาถ่ายอะไรกับกลุ่มเขา เวลาไปเที่ยวก็ไม่เคยชวน มีแค่เพื่อนสนิทเด็กเรียน กับเพื่อนสนิทตอนม.ต้นที่ชวนอยุ่แค่2คน แต่เพื่อนสนิทตอนม.ต้นพอม.ปลายเรากลายเป็นไม่สนิทเเล้ว เขาเคยจะเล่าความลับให้เพื่อนฟังด้วยความที่เรายังคิดว่าเราเป็นเพื่อนสนิทเขาอยู่จะไปฟังด้วย แต่พอนั่งเขาหยุดเล่า เราเฟลมาก แบบแทบจะร้องไห้ เพื่อนที่เคยอยู่ม.ต้นที่รู้ว่าเราเคยสนิทกับเขามากเก็บสีหน้าแทบำม่อยู่เลย แต่เราก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนตัวเราเป็นคนคุยไม่เก่ง ไม่ได้ชอบดาราเกาหลี เราชอบดูการ์ตูนญี่ปุ่น กับเกมแต่คนส่วนใหญ่ในห้องชอบแต่ดาราเลยคุยกันไม่รู้เรื่อง อีกอย่างเราพูดไม่ค่อยเป็นรู้สึกว่าพูดแล้วบางอย่างมันไม่ได้สื่อออกมาเเบบที่ใจคิด เราเลยเลือกจะไม่พูดดีกว่า แล้วเราเคยมีคนที่ชอบ เราชอบเขามากตั้งแต่ม.4 ด้วยความที่เราตั้งใจเรียนเขาก็จะมาถามเราตลอด เราก็สอนติว คุยกันแทบทุวันจนถึงม.5 สุดท้ายอย่าว่าแต่เป็นเพื่อนสนิทกันเลย เขาก็ไปมีเพื่อนใหม่เเล้วไม่คุยกับเราอีกเลย ทั้งๆที่ติวด้วยกันมา2ปี สุดท้ายก็เลิกชอบไปเอง
เราเคยถามเพื่อนว่าเรานิสัยไม่ดีหรือเปล่าให้บอกมาตรงๆเลยนะ เขาก็บอกว่าไม่นะ แล้วก็ไม่เคยมีใครพูดถึงในทางที่แย่ด้วย แต่เราก็งงว่าทำไมรักษาใครไม่ได้เลย ตอนนั้นไปค่ายแลกเปลี่ยนเตรียมไปต่างประเทศ 2วัน ตอนแรกก็ดีกันอยุ่มีเพื่อนที่เริ่มสนิทๆ สุดท้ายเขาก้ไปจับกลุ่มกันละทิ้งเรากับเพื่อนอีก2-3คน จบม.6เราเข้ามหาลัย เพื่อนที่เราเล็งไว้ว่าจะสนิทด้วยชวนคุยบ่อยที่สุด สุดท้ายเขาก็มีกลุ่มเพื่อนอีก3คนที่เขาคุยไว้แล้ว เราก็เฟลเหมือนเดิมกับเรื่องเพื่อน  แล้วล่าสุดเพื่อนที่เราคิดว่าสนิท(ไม่ได้สนิทที่สุด)คอลวิดีโอคอลเป็นกลุ่ม รวมถึงเพื่อนสนิทตอนม.ต้นที่เราคิดว่าสนิทมากคอลกันเเล้วเเท็กกันลงไอจี ไม่ชวนเราเลยสักคำ เราเป็นคนช่วยทำงานกลุ่ม คอยให้กำลังใจเพื่อน ตั้งใจเรียน แบ่งของให้เพื่อน แต่เรางงว่าทำไมเราถึงไม่มีเพื่อนทั้งๆที่ตอนหลังความขี้อายลดลงไปมากแล้ว