มีใครชอบชีวิตในคอร์สปฏิบัติธรรมแบบที่ให้ปิดวาจาบ้างไหม

บทนำ คำถามที่ว่า "บุคคลกระทำตนและผู้อื่นให้เป็นที่รักได้อย่างไร หรือนำพาตนและผู้อื่นให้ประสบทุกข์ได้อย่างไร" เป็นแก่นแท้ของจริยศาสตร์สากล และเป็นประเด็นสำคัญที่พระพุทธศาสนาในยุคต้นได้ให้คำตอ

-เพื่อนคนนึงเป็นนักปฏิบัติธรรม ชอบไปเข้าคอร์สปฏิบัติธรรมมาหลายต่อหลายแห่ง -อยู่มาวันนึง ชวนเพื่อนๆ ไปเข้าคอร์สที่สวนโมกข์ (ชวนเพื่อนผู้หญิงอีกคนนึงไปด้วย แต่ความคิดไม่ค่อยลงรอยกัน) -พอขากลับ นั่งรถ

"...นักภาวนาทั้งหลาย จิตยังไม่สงบ ฌานก็ยังไม่ถึง อยากจะให้ปัญญามันเกิดขึ้น มันจะเกิดขึ้นได้อย่างไร ถึงเกิดขึ้นก็เรียกว่า ปัญญาโลกีย์ ความอยากให้มันเกิดขึ้นมันก็ เป็นโลกียะอยู่แล้ว พอหันมาดูตัว

ในยุคที่ปัญญาประดิษฐ์ (AI) เข้ามามีบทบาทสำคัญในการตัดสินใจและการใช้ชีวิต จนหลายคนกังวลว่าความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์จะถูกลดทอนความสำคัญลง พระพุทธศาสนาได้ทิ้ง "แผนที่ความสัมพันธ์" ที่เป็นอมตะไว

มุมมองการปฏิรูปจะถูกเข้าใจในเชิงโครงสร้างภายนอก เช่น การปฏิรูปกฏหมาย สถาบัน หรือระบบการบริหารจัดการของสังคม แต่หากพิจารณาภายใต้กรอบแนวคิดพระพุทธศาสนา พบว่า พระพุทธเจ้าทรงวางรากฐานการปฏิรูปไว้ที่จิตใจเ

 " การสำรวมด้วยกายเป็นการดี  การสำรวมด้วยวาจาเป็นการดี  การสำรวมด้วยใจเป็นการดี  การสำรวมในที่ทั้งปวงเป็นการดี  บุคคลสำรวมในที่ทั้งปวงแล้ว มีความละอายต่อบาป เรากล่าว

ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยากได้ต้อง ดิ้นรนกันทั้งนั้น กว่าจะได้มา การปฏิบัติธรรมก็เหมือนกัน ต้องมี โพชฌงค์ ๗” ประกอบด้วย สติ ความระลึกได้, ธรรมวิจยะ การศึกษาสอดส่องธรรมะ, วิริยะ ความพากเพียร, ปีติ ควา