ก่อนอื่นเลยอันนี้เป็นกระทู้แรกของเราค่ะผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ
เรื่องมีอยู่ว่าเราคบกับแฟนมาใกล้จะ1ปีแล้วค่ะ พวกเรากำลังเรียนปี1กันอยู่ ทุกอย่างดีหมดค่ะเขาดีทุกอย่าง ตั้งแต่ที่คบกันมาชีวิตเขาดูดีขึ้นเรื่อยๆมีเป้าหมายในชีวิตมีเราคอยให้กำลังใจคอยดึงขึ้นเวลาผิดพลาดอะไรต่างๆเขาก็เช่นกันค่ะต่างคนต่างเป็นกำลังใจให้กัน พอมีเขาในเรื่องสุขภาพจิตเราดีขึ้นมาก(แต่ก่อนนั่งร้องไห้เกือบทุกวันมีเรื่องให้คิดมากตลอด) แต่ปัญหามีอยู่ว่าเราติดเขามากเกินไปจนเหมือนจะทำให้การเรียนแย่ลงค่ะ ในวันหยุดเขาจะไปทำงานแต่ใจเรารอเขาทำให้ไม่มีสมาธิในการอ่านหนังสือเลย(เราตั้งใจจะสอบใหม่ค่ะ) รอเขามาตอบแชทแต่เราไม่ได้กวนเขานะ พอเขาเราก็นั่งคุยกับเขาเพลิน เหมือนกับว่าเราไม่รู้หน้าที่ตัวเอง แต่เราคิดได้เกือบทุกเรื่องในสิ่งควรทำแต่ทำไมเราไม่ทำ เราอยากให้อนาคตเขาที่อยู่กับเราดีขึ้น แต่กลับกลายเป็นว่าเราทำตัวเราแย่ลงกลายเป็นว่าเราจะเป็นตัวถ่วงเขา
กระทู้นี้แค่อยากให้เพื่อนๆหรือคนที่เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แนะนำเราหน่อยค่ะ ช่วยพูดดึงสติเราทีค่ะ
ติดแฟนมากเกินไปเพื่อนๆคิดว่าอาการแบบนี้ทำให้ชีวิตเราแย่ลงหรือเปล่าคะ
เรื่องมีอยู่ว่าเราคบกับแฟนมาใกล้จะ1ปีแล้วค่ะ พวกเรากำลังเรียนปี1กันอยู่ ทุกอย่างดีหมดค่ะเขาดีทุกอย่าง ตั้งแต่ที่คบกันมาชีวิตเขาดูดีขึ้นเรื่อยๆมีเป้าหมายในชีวิตมีเราคอยให้กำลังใจคอยดึงขึ้นเวลาผิดพลาดอะไรต่างๆเขาก็เช่นกันค่ะต่างคนต่างเป็นกำลังใจให้กัน พอมีเขาในเรื่องสุขภาพจิตเราดีขึ้นมาก(แต่ก่อนนั่งร้องไห้เกือบทุกวันมีเรื่องให้คิดมากตลอด) แต่ปัญหามีอยู่ว่าเราติดเขามากเกินไปจนเหมือนจะทำให้การเรียนแย่ลงค่ะ ในวันหยุดเขาจะไปทำงานแต่ใจเรารอเขาทำให้ไม่มีสมาธิในการอ่านหนังสือเลย(เราตั้งใจจะสอบใหม่ค่ะ) รอเขามาตอบแชทแต่เราไม่ได้กวนเขานะ พอเขาเราก็นั่งคุยกับเขาเพลิน เหมือนกับว่าเราไม่รู้หน้าที่ตัวเอง แต่เราคิดได้เกือบทุกเรื่องในสิ่งควรทำแต่ทำไมเราไม่ทำ เราอยากให้อนาคตเขาที่อยู่กับเราดีขึ้น แต่กลับกลายเป็นว่าเราทำตัวเราแย่ลงกลายเป็นว่าเราจะเป็นตัวถ่วงเขา
กระทู้นี้แค่อยากให้เพื่อนๆหรือคนที่เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แนะนำเราหน่อยค่ะ ช่วยพูดดึงสติเราทีค่ะ