รีวิวชีวิตโคโรน่า -19 ที่ไม่ได้ติดเชื้อไวรัส
อายุ 25 ปีกับชีวิตที่ต้องพยายาม
ขออนุญาติเล่าเรื่องราวโดยย่อในชีวิตของเราก่อนนะคะ
ครอบครัวเราเป็นคนฐานะปานกลางมาโดยตลอดค่ะ
แต่โชคดีมีบ้านเป็นของตนเองตอนเราเรียนมหาลัย (ขออนุญาติย่อนะคะ)
เรากู้ กยศ.ตลอดสามปีครึ่ง และทำงานพาทไทม์ตลอดเท่าที่เราจะไหว... เราแทบไม่ต้องพึ่งพ่อแม่ที่ต้องทำงานหนักมาตลอดเลย
จนเรียนจบ เราได้ทำงานเป็น safety ที่ หจก.แห่งหนึ่งในช่วงเวลา 3 ปี การทำงานเป็นไปได้ด้วยดี เรามีเงินเก็บออกรถ เที่ยวในช่วงวันหยุด (รถที่เราออก ความจำเป็นมีสูงเพราะบ้านเราไม่เคยมีรถยนต์ พ่อแม่ปู่อาอายุเริ่มเยอะคิดแค่ว่าถ้าเราออกจะทำให้ท่านสบายมากขึ้น)
จนกระทั่งช่วงเมษายน 2563 โควิคเริ่มแพร่กระจายทางผู้รับเหมาไม่จ้าง หจก.ที่เราทำงานต่อ หจก.เราต้องไปเหมาต่างจังหวัด แน่นอนเข้าจ้างเราต่อ แต่ด้วยหลายๆปัจจัย พ่อแม่ปู่อาที่ต้องดูแล เราเลยเลิกที่ไม่ขอไปต่อด้วย ตัดสินใจหางานทำที่บ้าน สมัครงานไปแล้วไม่ว่ากี่ที่ก็โดนปฎิเสธ เพราะเป็นช่วงโควิคนอกจากจะไม่รับแล้วยังคัดคนออกอีก
เราพยายามหางานที่เป็นสายงานมาเป็นเวลาสองอาทิตย์ แต่แม่เราได้หางานที่เป็นงานใช้วุฒิม.6 ให้ เราเองคิดว่ายังไงก็ต้องเอาไว้ก่อนเลยไปทำ
งานที่ทำไม่ได้ยากอะไรเลย เป็นงานช่วยเหลือห้องยาจัดยา เตรียมยา แต่เงินเดือนน้อยมาก 9000 บาท จาก 15k ไม่รวมโอที ซึ่งในขณะที่เราต้องผ่อนรถยนต์ 9000 กว่าๆ แต่โชคดีที่แม่เราช่วยเหลือ เงินเก็บที่มีไว้ 200k เราจะพยายามไมาไปแตะต้องตรงนั้น ช่วงแรกปรับตัวยากมากค่ะ จากเขียนกินเคยเที่ยว ไม่มีให้พอได้เที่ยวเลย
โชคดีที่มีพิเศษกับการขึ้นเวร ออกไปจ่ายยาคนไข้ข้างนอก ได้ประมาณชั่วโมงละ 40 บาท เก็บๆๆมาตลอด แอฟของออนไลน์ลบออกหมด เพื่อตัดกิเลสทั้งหมด เราสู้มาได้เกือบ 1 ปี จนตอนนี้เริ่มคงที่แล้ว
เราผ่านมันมาได้เพราะครอบครัว ทุกคนให้กำลังใจตลอดท้อบ้าง อายมั้ย?? อายสิ เราตัดขาดเพื่อนเลย เพื่อนบ้างคนไม่มอง แต่มีอีกกลุ่มที่เข้าใจเรา ขอบคุณจริงๆ
ปัจจุบันเราเองก็ยังทำงานผู้ช่วยอยู่ เราพยายามสอบข้าราชการ เพราะคิดว่ามันต้องดีแน่นอน (ในความคิดเรานะ)
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ
รีวิวชีวิตโคโรน่า -19 ที่ไม่ได้ติดเชื้อไวรัส
อายุ 25 ปีกับชีวิตที่ต้องพยายาม
ขออนุญาติเล่าเรื่องราวโดยย่อในชีวิตของเราก่อนนะคะ
ครอบครัวเราเป็นคนฐานะปานกลางมาโดยตลอดค่ะ
แต่โชคดีมีบ้านเป็นของตนเองตอนเราเรียนมหาลัย (ขออนุญาติย่อนะคะ)
เรากู้ กยศ.ตลอดสามปีครึ่ง และทำงานพาทไทม์ตลอดเท่าที่เราจะไหว... เราแทบไม่ต้องพึ่งพ่อแม่ที่ต้องทำงานหนักมาตลอดเลย
จนเรียนจบ เราได้ทำงานเป็น safety ที่ หจก.แห่งหนึ่งในช่วงเวลา 3 ปี การทำงานเป็นไปได้ด้วยดี เรามีเงินเก็บออกรถ เที่ยวในช่วงวันหยุด (รถที่เราออก ความจำเป็นมีสูงเพราะบ้านเราไม่เคยมีรถยนต์ พ่อแม่ปู่อาอายุเริ่มเยอะคิดแค่ว่าถ้าเราออกจะทำให้ท่านสบายมากขึ้น)
จนกระทั่งช่วงเมษายน 2563 โควิคเริ่มแพร่กระจายทางผู้รับเหมาไม่จ้าง หจก.ที่เราทำงานต่อ หจก.เราต้องไปเหมาต่างจังหวัด แน่นอนเข้าจ้างเราต่อ แต่ด้วยหลายๆปัจจัย พ่อแม่ปู่อาที่ต้องดูแล เราเลยเลิกที่ไม่ขอไปต่อด้วย ตัดสินใจหางานทำที่บ้าน สมัครงานไปแล้วไม่ว่ากี่ที่ก็โดนปฎิเสธ เพราะเป็นช่วงโควิคนอกจากจะไม่รับแล้วยังคัดคนออกอีก
เราพยายามหางานที่เป็นสายงานมาเป็นเวลาสองอาทิตย์ แต่แม่เราได้หางานที่เป็นงานใช้วุฒิม.6 ให้ เราเองคิดว่ายังไงก็ต้องเอาไว้ก่อนเลยไปทำ
งานที่ทำไม่ได้ยากอะไรเลย เป็นงานช่วยเหลือห้องยาจัดยา เตรียมยา แต่เงินเดือนน้อยมาก 9000 บาท จาก 15k ไม่รวมโอที ซึ่งในขณะที่เราต้องผ่อนรถยนต์ 9000 กว่าๆ แต่โชคดีที่แม่เราช่วยเหลือ เงินเก็บที่มีไว้ 200k เราจะพยายามไมาไปแตะต้องตรงนั้น ช่วงแรกปรับตัวยากมากค่ะ จากเขียนกินเคยเที่ยว ไม่มีให้พอได้เที่ยวเลย
โชคดีที่มีพิเศษกับการขึ้นเวร ออกไปจ่ายยาคนไข้ข้างนอก ได้ประมาณชั่วโมงละ 40 บาท เก็บๆๆมาตลอด แอฟของออนไลน์ลบออกหมด เพื่อตัดกิเลสทั้งหมด เราสู้มาได้เกือบ 1 ปี จนตอนนี้เริ่มคงที่แล้ว
เราผ่านมันมาได้เพราะครอบครัว ทุกคนให้กำลังใจตลอดท้อบ้าง อายมั้ย?? อายสิ เราตัดขาดเพื่อนเลย เพื่อนบ้างคนไม่มอง แต่มีอีกกลุ่มที่เข้าใจเรา ขอบคุณจริงๆ
ปัจจุบันเราเองก็ยังทำงานผู้ช่วยอยู่ เราพยายามสอบข้าราชการ เพราะคิดว่ามันต้องดีแน่นอน (ในความคิดเรานะ)
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ